Maandag 25/10/2021

Volgende week komt de vierde Potterfilm in de Belgische zalen

Spannend is 'Harry Potter and the Goblet of Fire' zeker en wat is beter om die spanning op te drijven dan een kabbelend scholierenleven, waar meisjes en jongens elkaar beginnen te ontdekken als... meisjes en jongens

Harry Potter en het verlies van de onschuld

Volgende week gaat de film Harry Potter and the Goblet of Fire in ons land in première. In Groot-Brittannië werd de nieuwe Harry Potter 'A12' gequoteerd, wegens te spannend om kinderen jonger dan twaalf alleen naartoe te sturen. In België werd de prent gewoon als jeugdfilm geklasseerd. Nochtans beleeft het hoofdpersonage net als in het boek akelige momenten en zou je de film net zo goed onder de noemer thriller kunnen stoppen. En dan hebben we het nog niet over de tienerangsten die Harry Potter moet doorstaan.

Londen

Eigen berichtgeving

Cathérine Ongenae

Op de persconferentie van Harry Potter and the Goblet of Fire (Harry Potter en de vuurbreker), die in Londen plaatsvond aan de vooravond van de wereldpremière twee weken geleden, sprongen twee zaken in het oog. De tien- en elfjarige puppy's van de eerste drie films zijn groot geworden. Aan de lange tafel waar hoofdrolspelers Daniel Radcliffe (Harry Potter), Emma Watson (Hermione Granger/Hermelien Griffel) en Rupert Grint (Ron Weasley/Ron Wemel) zitten, geflankeerd door regisseur van dienst Mike Newell en producent David Heyman, is er amper een verschil in lengte te bespeuren. Hun beentjes bengelen niet meer boven de grond, de blikken zijn niet meer verlegen, maar zelfverzekerd, soms zelfs brutaal. De kindacteurs zijn goed verdienende tieners van 15 (Watson), 16 (Radcliffe) en 17 jaar (Grint) geworden en hebben zo hun voorkeuren als het op het beantwoorden van vragen aankomt. Vraag hen naar hun favoriete bands en ze zwijgen niet meer. Vraag hen naar hun plannen voor de toekomst en ze brabbelen iets over 'exotische locaties' (Radcliffe) of mompelen 'wat was de vraag weer?' (Grint). Vraag hen naar hun lievelingsacteur en de eerste reactie is proesten, nadien stotteren en de vraagsteller blozend en sprakeloos aankijken (Watson).

Behalve Radcliffe dan, die heel erg snel weet te vertellen dat hij wel eens fantaseert over spelen met Nathalie Portman en Scarlett Johansson. Daarmee komen we bij het tweede opvallende punt. Terwijl Daniel Radcliffe zijn personage vanop een afstand bekijkt, lijken zowel Emma Watson als Rubert Grint bijna één geworden met Hermione en Ron. Watson is, net als haar alter ego, vastbesloten iedereen een goed antwoord te geven en gijzelt de micro, terwijl Grint het gebeuren vanachter zijn lange rode lokken ongeïnteresseerd gadeslaat. Net als Ron Weasley, die liever lui is dan moe. Als hij dan toch al een micro onder zijn neus geduwd krijgt, vindt hij nog net de energie om AC/DC te antwoorden (favoriete groep).

Het trio is bij wijze van spreken opgegroeid op de Harry Potterfilmset. In de hoofden van de fans brengen ze hun tijd door op een oud kasteel, omringd door extravagante heksen en tovenaars. Gekleed in oerklassieke uniformen binden ze de strijd aan met het kwaad. Maar in tegenstelling tot de eerste drie delen van de zevendelige Potterreeks, waar het kwade zich manifesteerde in een mysterie dat werd opgelost met puppylef en puur beginnersgeluk, is er in dit verhaal van onschuld geen sprake meer. In Harry Potter and the Goblet of Fire sluipt Lord Voldemort, Harry's nemesis, venijniger dan ooit. De film is een thriller pur sang geworden. Een bewuste keuze van regisseur Mike Newell, die de fakkel overnam van Chris Columbus, die de eerste twee films voor zijn rekening nam, en Alfonso Cuarón, die het derde deel regisseerde.

Het gelijknamige boek van JK Rowling had de vervelende eigenschap dat het dubbel zo dik was als zijn voorgangers. De schrijfster beschreef er niet alleen de huiveringwekkende uitdagingen van het Triwizard Toernooi (het Toverschool Toernooi, waar Harry onvrijwillig aan deelneemt) en de verborgen agenda van sommige bewoners van Hogwarts (Zweinstein), maar nam ook uitgebreid de tijd om de eenzaamheid, de frustraties en de tienerangsten van Harry Potter tot leven te brengen. Omdat je met inwendige gevechten geen film kunt maken koos Newell radicaal voor het spanningselement. Spannend is Harry Potter and the Goblet of Fire zeker en wat is beter om die spanning op te drijven dan een kabbelend scholierenleven, waar meisjes en jongens elkaar beginnen te ontdekken als... meisjes en jongens? Hermione voelt duidelijk iets voor Ron, maar die houdt zich van de domme, en Harry krijgt het warm en koud als hij zijn vlam Cho Chang wil meevragen naar het Yulebal, het winterzonnewendefeest.

Gegniffel als de vraag wordt gesteld. Hoe is het om een verliefde maar dodelijk verlegen tiener te spelen? Radcliffe pareert de vraag met een stoer: "We hebben helemaal niet zoveel scènes samen. Ze doen niet meer dan elkaar steelse blikken toewerpen." Maar toch, de kleine schermutselingen tussen de jongeren zijn een metafoor voor een niet te onderschatten fenomeen dat zich afspeelt aan het begin van de pubertijd, de hormonenproductie. Dat gaat niet alleen gepaard met hartenpijn voor die eerste kalverliefde, maar ook met neerslachtige buien, temperamentswisselingen en meer van dat. In tegenstelling tot wat je zou denken over jongeren die beschermd opgroeien op een filmset zegt Radcliffe zich echt wel te kunnen identificeren met de pijn van het groot worden. "Ik ben zelf ook door een erg onzekere periode gegaan", bekent hij. "Mijn hormonen gingen alle kanten uit en hell, dat doen ze nog. Ik ben nog altijd niet goed in het benaderen van meisjes. De herinnering daaraan heeft me zeker geholpen in mijn spel. Al die emoties spelen maakt het acteren ook leuker."

In de film dienen de tienerproblemen als bliksemafleider voor wat er echt staat te gebeuren. Lord Voldemort maakt zich op om de touwtjes in handen te nemen. En niemand die het in de gaten heeft. Met de dreigende sfeer waarbij Death Eaters (Dooddoeners) dood en vernieling zaaien en iemand het duidelijk op het leven van Harry heeft gemunt is de climax brutaal, zelfs voor een volwassen kijker. In Groot-Brittannië en de Verenigde Staten mogen kinderen onder respectievelijk twaalf en dertien jaar enkel kijken onder begeleiding van een volwassene. Is dat niet jammer voor de jongere fans? Emma Watson bekijkt de zaak nuchter: "De film is trouw gebleven aan het boek. Het is gewoon erg spannend. Ik speel erin en zelfs ik was bang toen ik hem zag. Je kunt ook niet rond het feit dat er mensen in doodgaan. De fans van het eerste uur zijn met ons meegegroeid, zij verdienen een verhaal waar ze zich mee kunnen identificeren en dat hen emotioneel raakt."

Als een journalist vraagt of ze geniet van de macht die ze heeft, wijst Watson hem terecht met een kordaat: "Over welke macht heb je het? Wij hebben een verantwoordelijkheid naar andere jongeren. Wij zijn, net als onze personages, rolmodellen." Dat is wat er gebeurt als je volwassen wordt. Het spelen verdwijnt niet als dusdanig, maar het wordt wel complexer. Vandaar ook dat de Harry Potteracteurs nooit worden betrapt op feestjes. Ze worden nauwkeurig gevolgd door hun ouders, kwestie van scenario's als die van Macaulay Culkin en Drew Barrymore te voorkomen. Want ook dat hoort bij het opgroeien als belichaming van een kindericoon. Eens je je onschuld verloren bent, is er geen weg terug. Voor wie Harry Potter speelt, betekent dat voorlopig: geen drugs, geen drank, geen wilde feestjes en geen Ferrari's. Wat nog net mag, is uit de bol gaan in een muziekwinkel en een droge keel krijgen als je wordt voorgesteld aan Jarvis Cocker van Pulp. Die schreef speciaal voor het swingender gedeelte van het Yulebal rockmuziek en is in de film de zanger van de rockgroep The Weird Sisters. Jammer genoeg mocht Radcliffe niet mee pogoën tijdens de opnames, want van Harry Potter werd verwacht dat hij in een hoekje zat te puberen. Groot worden kan soms echt wel lastig zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234