Woensdag 23/06/2021

Volgende keer beter, jongen

In de dagelijkse rubriek DM ZAPT zet de tv-redactie van De Morgen de blik op oneindig. Vandaag: Kris Kuppens over troosten en The Voice van Vlaanderen.

Ik weet dat ze van honden houdt. Ik weet ook dat ze samen is geweest met ene Sean, en later met ene Arne. Waarschijnlijk heeft ze meer liefdes gekend, maar dat weet ik niet. Ik vind dat ze wat rare knieën heeft. Lastige gevallen, knieën. Ik ken maar een paar mensen met mooi gevormde exemplaren, maar die hebben dan weer andere gebreken. Een scheve tand, bijvoorbeeld. Niet dat dat lelijk hoeft te zijn.

Als An Lemmens lacht, knijpt ze haar lichte ogen zo mooi samen. Daar kijk ik wel graag naar. Elke vrijdag staat ze empathisch te stralen, daar in The Voice van Vlaanderen.

Nog mooier om naar te kijken, vind ik de entourage van de zangers en zangeressen in spe. De ene brengt haar vriendinnen mee, de andere zijn mama en papa. De gelijkenissen zijn treffend. Die geblokte schouders? Duidelijk van de mama. Die diepliggende ogen? Van de papa. En de zus heeft overduidelijk haar best gedaan om er piekfijn uit te zien, alsof ze straks zelf op dat podium moet of dat heel graag wil.

Jaloezie begint vaak aan de keukentafel. "O, wat is ze mooi", zegt papa zacht, terwijl zijn dochterlief het podium betreedt. Het ontsnapt hem als lucht uit een klein gaatje in een ballon.

Als de kandidaten hun ding gedaan hebben, staan de supporters hen op te wachten. Applaus volgt. De handen blijven tegen elkaar gedrukt om het geluk nog even vast te houden. Sommigen vliegen elkaar in de armen, zwieren de kandidaat haast ongecontroleerd en wild in het rond. Vriendinnen gillen: "Pas op, je schmink loopt uit!" Anderen houden het bij een schouderklop of een lichte aanraking, wat gewrijf ter hoogte van de rug.

Als het niet heeft mogen zijn en er niets te vieren valt, probeert men te troosten. Mama trekt de schouders op en zegt dat het niet erg is. "Volgende keer beter, jongen", zegt papa. Vader en zoon houden zich sterk. Voor wat is niet helemaal duidelijk. Er wordt niet veel meer gezegd. De 'kak' en 'kut' worden opgespaard voor een ander moment. Er wordt naar de grond gekeken en gemompeld dat de tegenkandidaat het echt wel verdiend heeft. De familie verlaat het toneel, vaak ver uit elkaar wandelend, richting uitgang.

Troosten is niet gemakkelijk; getroost worden evenmin. "Jij bent een lief kind." Het is mijn moeder die het zegt, die ochtend aan de telefoon. Dat heeft al lang niemand meer tegen me gezegd. Ik weet niet wat ik ervan moet denken en probeer er dan maar zo weinig mogelijk van te denken.

Harde diagnose

Vorige week kreeg mijn mama een harde diagnose te horen. Sindsdien bel ik haar elke dag met de vraag hoe het met haar gaat. Ook als het leven soms lastig is; praten over emoties verzacht. Dat heeft mijn moeder me zo geleerd. "Hoe voel je je vandaag, mama?" Mama antwoordt: "Ik heb geweend, maar heb mezelf streng toegesproken: wenen helpt niet." Einde gesprek. Kak zeg.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234