Dinsdag 29/09/2020

Column

Voetbalvolgers praten met gespleten tong

Beeld PHOTO_NEWS

Filip Joos is een Vlaamse sportverslaggever en columnist voor onze krant.

Milivojevic moest Vainqueur neerleggen. Punt aan de lijn.

Wij voetbalvolgers waren unaniem.

Anderlecht had net balverlies geleden op het middenveld, Standard is sterk in de omschakeling, Vainqueur slingerde zich voorbij Milivojevic en katapulteerde zich in de vrije ruimte.

'Leggen!', roept het voetballersgild dan eensgezind. Klein foutje maken, even professioneel aan de tegenstander hangen, beetje schoffelen, truitjetrek, soit: de angel uit de aanval halen, een slimme gele kaart pakken en meer van die eufemismen.

Diezelfde voetbalvolgers klagen achteraf dan wel steen en been dat ze een barslechte wedstrijd gezien hebben en hanteren in hun betogen of stukjes de standaardformule "ontsierd door vele ergerlijke foutjes waardoor het tempo nooit in de wedstrijd kwam". We praten met gespleten tong. Enerzijds zijn we pleitbezorgers van the beautiful game, anderzijds vinden we met de trainer mee dat Milivojevic een professionele fout had moeten maken. Een professionele fout, het woord alleen al.

De Serviër van Anderlecht wordt nu met pek en veren overladen, terwijl hij verdorie de fairplayprijs verdient. Dankzij Milivojevic hebben we een schitterend doelpunt gezien, een kunstwerk van een counter. Iets waarvoor een normale mens naar een stadion komt.

Stel dat Milivojevic Vainqueur wel gevloerd had, dan had hij een gele kaart gekregen. Terwijl hij dan, weten wij nu, een doelpunt had verhinderd. Met een opzettelijke fout. De sanctie voor dat vergrijp in het reglement laat geen ruimte voor interpretatie: rood.

Ik weet wel dat het achteraf makkelijk praten is, dat wij nu dankzij Milivojevic' terughoudendheid wél weten dat Standard uit die fase een doelpunt puurde, maar dat, indien de aanval in de kiem wordt gesmoord, een scheidsrechter onmogelijk kan bevroeden dat de actie zal uitmonden in een doelpunt, en dat geel dus de normale straf is. Maar toch, heel even: denkt u dat de professionele foutenmaker zijn job uitoefent omdat hij vermoedt dat de tegenstander níet zal scoren? Neen, in zijn geest aborteert hij geen schot dat drie meter naast vliegt, maar wel degelijk een doelpunt. En dus verdient hij naar zijn geest en naar die van de wet eigenlijk rood.

Sinds zondagavond is het ware spookdoelpunt niet die ene hoogst uitzonderlijke kopbal die aan de verkeerde kant van de paal alsnog door de mazen van het net glipt, neen, dankzij Milivojevic spookt nu een karrenvracht niet gemaakte doelpunten door mijn hoofd, de echte fantoomgoals. Ergens op een afgelegen plek op deze aardbol ligt een gigantisch voetbalveld bezaaid met witte kruisjes: het kerkhof van het onbekende doelpunt. In football fields where poppies grow...

Anderzijds keek ik zaterdag naar de clash tussen Barcelona en Real Madrid, en kreeg haast heimwee naar het tijdperk Mourinho, toen het er nog voor het eerste fluitsignaal bovenarms op zat, toen alle tweeëntwintig spelers uitstraalden dat ze hun leven wilden geven voor de overwinning, toen er al eens een vinger in een oog werd geduwd, toen de hele wereld gereduceerd werd tot een groen rechthoekje van fenomenaal belang.

Zaterdag was het uiteraard nog altijd een beladen pot voetbal, maar waren er toch een paar die dachten: Lampedusa, dat is pas erg.

Gespleten zijn we, met z'n allen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234