Vrijdag 23/04/2021

Voetbal, karaoke en een ongelukkige jeugd

'Vertel eens over jouw eerste keer', vraagt de schooljuffrouw aan het hoofdpersonage Gerry. 'Het was steenkoud toen mijn vader mij voor het eerst naar het voetbal nam. Ik was ongeveer een jaar of vijf, misschien zes. Hij zag dat ik bibberde over mijn hele lichaam en gaf mij zijn jas. Ik heb het nooit in mijn leven zo warm gehad. Bij het naar huis gaan, zongen de vogels hun hoogste lied. It was purely belter.'

Brussel / Van onze medewerker

Ludo Wijnen

Purely Belter was de oorspronkelijke titel van deze film, die ook door Engelstaligen niet onmiddellijk begrepen kon worden. Het betekent zoveel als 'waanzinnig mooi' of 'overheerlijk goed' maar moest vooral de aandacht van het voetbal afleiden. "De film is een bewerking van een roman door Jonathan Tulloch, die dezelfde agent heeft als ik", zegt scenarist-regisseur Mark Herman.

"Het onderwerp ligt een beetje in de buurt van Brassed Off en die tussenpersoon wist hoeveel ik van voetbal hield. Logisch dus dat ik al een voorontwerp van The Season Ticket op mijn bureau kon vinden. Toen ik de afgewerkte film later aan een testpubliek liet zien, bleek dat ook mensen met een hekel aan voetbal ervan konden houden. Een seizoenskaart heeft in Engeland onvermijdelijk de connotatie van voetbal, dus koos ik voor iets onbegrijpelijks als Purely Belter om de film te presenteren. In de titel voor België, Newcastle Boys, blijft die opzet bewaard: het klinkt nog altijd niet als een voetbalfilm."

De jongens uit Newcastle zijn Gerry en Sewell, twee kwajongens die op het punt staan om man te worden. Het milieu waarin ze opgroeien, geeft hen echter weinig kansen om zich op een positieve manier te bewijzen. Gerry komt op het idee om al hun geld op te sparen voor een soort van Heilige Graal: een seizoenskaart voor hun voetbalclub. Dát zal zeker respect afdwingen, dan zullen ze iemand zijn.

"Voetbal was altijd een sport voor en van het volk", verklaart Herman. "De laatste jaren is er in Engeland een grote scheiding ontstaan, met topclubs die alleen nog seizoenskaarten verkopen voor een elite. Ze kosten zo'n 500 pond per stuk, dat betekent dat een familie-uitstap naar het voetbal niet meer mogelijk is zonder zo'n 100.000 Belgische frank op te hoesten. Daardoor sluit het populaire spelletje nu een hele generatie buiten, die hun club nog alleen kan zien spelen op Sky-televisie. "

"Zowel geografisch als inhoudelijk vis ik met deze film opnieuw in de vijver van vorige projecten als Brassed Off, dat besef ik maar al te goed. Ik wil ook niet de stempel krijgen van 'die regisseur die over sociale toestanden in Noord-Engeland filmt'. Ik heb nu twee projecten op stapel staan die zich afspelen in Amerika of toch alleszins een zonniger plaats. Zelfs als ze commercieel succescvol zijn, kan men nooit zeggen dat ik me uitverkocht heb. Mijn debuut, Blame it on the Bellboy was een Hollywood-film. Ook Brassed Off en Little Voice werden voor een stuk met Amerikaans geld gemaakt. Heb ik toen uitverkocht ? Natuurlijk komt er veel rotzooi uit Hollywood, maar ik snap de hetze niet. Als het onderwerp en de toon van een film goed zitten, is hij gewoon goed. Of hij nu uit Los Angeles komt of niet, dat maakt toch niet uit."

"Brassed Off werd in acht weken ingeblikt", herinnert de regisseur zich. "Dat brengt ook zekere nadelen met zich mee. Daarna word je immers verondersteld om het binnen eenzelfde tijdsbestek minstens even goed te kunnen doen. Hier werkten we zeven weken in Newcastle en een week in Londen. Dat was krap, zeker als je daar het slechte weer en de korte novemberdagen bijrekent. Maar die tijdsdruk geeft ook een gevoel van guerrillafilmen waar ik wel van hou. De creativiteit op het moment zelf wordt erdoor gestimuleerd. Daarnaast zien zowel Brassed Off als Newcastle Boys er een beetje ruw uit en dat past wel bij het onderwerp." Newcastle Boys mag dan niet zo goed zijn als Brassed Off, het blijft een leuke film, voorzien van enkele schitterende dialogen. "Ik kon achteraf niet meer zeggen welke stukjes van mij waren en welke uit het boek kwamen", stelt Herman. "Dat is voor mij een teken dat ik beide stijlen op een geslaagde manier met elkaar heb vermengd." Een voorbeeldje: "Hij zal gemist worden", zegt een priester over een doorslecht personage op de begrafenis. "Maar goed dat die bus hem niet gemist heeft", fluistert zijn zoontje tegen de weduwe.

Daarnaast komt ook de tragiek - soms ingehouden, soms melodramatisch - aan bod. Wanneer Gerry zijn ladderzatte vader op de hoogte wil brengen van het feit dat moeder in het ziekenhuis ligt bijvoorbeeld. De man hangt op een microfoon karaoke te zingen terwijl hij zijn zoon als een opdringerige hond wegwuift. Het liedje dat hij zingt? 'You were always on my mind'. "Dat nummer moest er gewoon in", besluit Herman. "Dát en 'So this is Christmas'. Het viel nog enorm mee om dat laatste nummer te krijgen, Yoko Ono bleek een grote fan te zijn van Brassed Off. Dat hielp natuurlijk maar goedkoop is het niet geworden." (lacht)

Wat: Newcastle Boys Wie: Van regisseur Mark Herman. Met Chris Beattie, GregMcLane, Charlie Hardwick, Tracy Whitwell, Tim Healy e.a. Waar en wanneer: Nu in de zalenOns oordeel: Onderhoudende film van Brassed Off-regisseur Mark Herman over twee jongens die een seizoenskaart van Newcastle willen kopen.

Interview

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234