Maandag 16/12/2019

Vlaanderen boven op de Oude Markt

De publiekstrekkers van Marktrock waren dit jaar stuk voor stuk van Vlaamse afkomst. Hoewel Joe Cocker dinsdagavond als afsluiter stond geprogrammeerd, waren de meeste festivalgangers overduidelijk voor De Mens, Arid en Novastar naar het Leuvense stadscentrum afgezakt. Op de Oude Markt werd het verzadigingspunt al in de late namiddag bereikt, dus wie nog een concert wilde meepikken, was aangewezen op de randpodia die her en der in de stad stonden opgesteld.

Leuven

Van onze medewerker

Bart Steenhaut

Ook rond die randpodia was het bij momenten drummen, onder meer in de omgeving van het De Laeyensplein toen Krezip er ten dans speelde. Toen de Nederlandse groep voor het festival gecontracteerd werd, leek dit gezelschap niet meer dan de zoveelste K's Choice-kloon die een plaatje had mogen maken, maar inmiddels staat het vijftal met twee singles in 'De Afrekening', en gaat ook de verkoop van de tweede cd Nothing Less door het dak. Erg origineel kun je Krezip nochtans niet noemen, maar de jongens en meisjes hadden wel al een paar fraaie songs achter de hand, en vonden voortdurend het juiste evenwicht tussen harde en zachte passages. Het publiek klom tot in de bomen om een glimp op te vangen van zangeres Jacqueline Govaert, schreeuwde zich de longen uit het lijf tijdens de hits 'All Unsaid' en 'Won't Cry', en de iets oudere passanten leken aangenaam verrast toen onze noorderburen ook een aardige versie van de Police-classic 'Message In A Bottle' in de vingers hadden.

Ook uit Nederland, en na een lange afwezigheid voor de vijfde keer van de partij op Marktrock, was The Scene. De euforische taferelen die The Lau pakweg tien jaar geleden nog wist te veroorzaken, lijken intussen voorgoed verdwenen, maar dat deert eigenlijk niet. Zo kun je tenminste horen welk een briljant taalkunstenaar hij wel is, hoe zijn teksten als een vers geslepen mes door je ziel klieven. Iedere songschrijver zou een pact met de duivel sluiten voor een zin als "Wij zijn meer bang van de liefde / dan we bang zijn voor de dood", maar Lau zet ze bij tientallen op papier, weet de waarheid zo accuraat te vatten dat je het er tegelijk warm en koud van krijgt.

Bovendien is The Scene zowat de enige Nederlandstalige groep die erin geslaagd is om een sound te ontwikkelen die met geen enkele andere te vergelijken valt. Zelfs als 'Blauw' en 'Wees Welkom' in een ietwat uitgebeender arrangement gespeeld worden, zoals in Leuven het geval was, blijven alle karaktertrekken die The Scene uniek maken aanwezig. Over enkele weken verschijnt er voor het eerst een best of van de groep, en wie tien jaar geleden nog te jong was om naar de radio te luisteren moet die zeker in huis halen, maar intussen wordt het toch wel eens tijd voor een echte nieuwe plaat.

Dat gevoel leeft inmiddels ook al een tijdje bij de volgelingen van De Mens. De groep werkt momenteel in stilte aan een nieuwe cd, en speelde dit jaar slechts één enkele keer live. Zo werd het optreden meteen een gebeurtenis, een feest waarbij het trio zich als een gesmeerde jukebox vermomde en ook één nieuw nummer ('Moddersmoel') ontsluierde. Frank Vander linden en Michel De Coster bespeelden het publiek al net zo doeltreffend als hun snaren, lasten nauwelijks adempauzes in, namen elkaar voortdurend bij de neus en stonden zich voornamelijk heel erg te amuseren. Dat gold ook voor de twaalfduizend mensen op de Oude Markt, van wie er een aantal zelfs spandoeken had meegebracht. 'Niets is belangrijker dan de mens' stond op één te lezen, en ook al was dat enigszins overdreven, toch gaf het een idee van de beate bewondering waar de groep tegenwoordig mee te kampen heeft. Het hoeven niet altijd boysbands te zijn.

Een jaar geleden was Arid een schuchter groepje met een zanger die nauwelijks de zaal in durfde te kijken en het applaus haast gegeneerd in ontvangst nam. Intussen hebben de beroemdste inwoners van Lembeke door Europa getoerd, kunnen ze bogen op een handvol succesvolle singles en werd de debuut-cd Little Things Of Venom onlangs in het goud gegoten. Ook live had het viertal een enorme metamorfose ondergaan, en in Leuven stond Arid op het podium met de allure van een topgroep. Jasper Steverlinck heeft zichzelf intussen naar waarde leren schatten, maakte een zelfverzekerde indruk, en zong als altijd de sterren van de hemel. Alleen schemerde er links en rechts toch wat routine door het vertrouwde songmateriaal en wordt het stilaan tijd om aan een tweede cd te denken.

Zo ver is Novastar nog niet, maar het succes is er alvast niet minder om. Meer nog dan Joe Cocker was het publiek immers voor Joost Zweegers gekomen, en voor de bezielde manier waarop hij indrukwekkende nummers als 'Millersan' en 'Lost & Blown Away' telkens opnieuw een andere richting leek uit te sturen. Gitarist Lars Van Bambost speelde in iedere song een eigen nummer dat wonderwel in het geheel paste, en Zweegers zelf baste als Sting in zijn beste dagen. Bovendien had de groep bij wijze van grap 'R U Kiddin' Me' van Anouk ingeoefend, de zangeres die aanvankelijk in plaats van Novastar zou spelen, maar door ziekte te elfder ure verstek moest laten gaan. 'Wrong' ontpopte zich ook nu weer als een vergeten Beatles-classic en 'Caramia', de jongste single, hoefde daar nauwelijks voor onder te doen. Als de wereld oren heeft, verkoopt Novastar volgend jaar 40 miljoen platen.

Die grens is Joe Cocker inmiddels gepasseerd, al heeft hij er wel een half leven voor nodig gehad, en moest de Brit voor zijn songmateriaal wel voortdurend bij anderen aankloppen. Als vertolker geniet hij evenwel een goede reputatie, en ook al is zijn werk de laatste jaren soms vervaarlijk dicht naar de muzak uitgeweken, toch is de beroemdste ba(a)rd uit de popmuziek nog steeds een gedreven performer. Een echte professional ook, die een enorme pancarte voor zijn voeten had liggen met daarop in grote letters het woordje LOUVAIN, en de jongste plaat grotendeels links liet liggen en koos voor een veilige, maar knappe set.

'Unchain My Heart' en 'Summer In The City' zaten hem als een maatpak, en zijn karakteristieke armbewegingen, alsof hij stond te zwemmen in een zwembad zonder water, voegden een extra dimensie toe aan 'N'Oubliez Jamais' en 'The Letter'. Ook De Schreeuw van Cocker (voor de slechte verstaanders: 'aaaaaaaaaaargh!!!') was nog steeds intact, zorgde voor het hoogtepunt halverwege het onvermijdelijke 'With A Little Help From My Friends'. Voorspelbare klasse, en een goeie soundtrack bij de leeglopende biervaten. Al liet Cocker, een gewezen alcoholicus die in een ver verleden in zijn eentje de omzet van Stella Artois op peil had gehouden, het drinken nu vooral aan het publiek over. Zelf hield hij het op een flinke slok bronwater, zoals het verstandige mensen past.

Jasper Steverlinck heeft zichzelf als zanger naar waarde leren schatten; Joost Zwegers baste als Sting in zijn beste dagen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234