Donderdag 04/03/2021

Vlaams minister Pascal Smet keihard voor politieke verantwoordelijkheid van Brusselse regering ‘Brussel krijgt geen eurocent extra zonder stadshervorming’

Als het van de Vlaamse regering afhangt, moet het Brussels Gewest niet rekenen op extra middelen. Of toch niet zomaar. ‘Het gewest mag geen euro extra krijgen als het niet eerst zijn eigen instellingen op orde brengt’, zegt Vlaams minister voor Brusselse Aangelegenheden Pascal Smet (sp.a). Hij pleit voor één politiezone maar ook één OCMW, gewestelijk stemrecht voor Europese onderdanen, en driekwart minder politici.’

Brussel l Minister Smet haalt hard uit naar Brussels minister-president Charles Picqué (PS). ‘Die man is al tien jaar met politiek brugpensioen. Al meer dan een decennium klinken de alarmkreten over onderwijs en werkloosheid in Brussel, maar Picqué kijkt gewoon de andere kant op.’

Na de voorbije regionale verkiezingen werd de sp.a in Brussel uit de regering geweerd. Dat had, zo gaven politici aan Vlaamse en Franstalige zijde toe, nogal wat te maken met de grote mond van sp.a-boegbeeld Pascal Smet. De ideeën waarvoor hij destijds verketterd werd - inclusief de roep om een eengemaakte Brusselse politiezone -, worden inmiddels algemeen aanvaard aan Vlaamse zijde, maar dat stelt Smet, intussen in de Vlaamse regering bevoegd voor Brussel, niet gerust. “Open Vld en CD&V roepen nu ook om die politiezone, omdat ze goed beseffen dat die er toch niet komt als de PS er niet van weten wil. Zij hebben onlangs zelfs een defusie van Brusselse politiezones mogelijk gemaakt. Toen we nog samen in de regering zaten, wreef Guy Vanhengel me aan dat ik maar in Antwerpen moest gaan wonen als ik één politie en één OCMW wou.”

Smet blijft geloven in het heil van één politiekorps voor gans Brussel. “Met een eengemaakte politie kun je net meer aan buurttoezicht doen. Je hebt meer manschappen om in wijkantennes in te zetten, je kunt flexibel schuiven met agenten naar probleemzones. Vandaag zitten de agenten van Watermaal-Bosvoorde met hun vingers te draaien, terwijl die van Molenbeek de hulp van de federale politie moeten inroepen om de straten veilig te houden. Dit gaat niet alleen over een politiezone maar over de vorming van een stad: één OCMW in plaats van negentien, één aankoopdienst, één publiek ziekenhuis, vier huisvestingsmaatschappijen in plaats van de huidige 34. In Antwerpen draait het gefuseerde ziekenhuis break-even, waarom zou dat hier niet kunnen? “De veiligheidsdiscussie is geen communautair verhaal”, vervolgt Smet. “De eerste slachtoffers zijn de arme Brusselaars in de wijken, en dat zijn over het algemeen geen Vlamingen. Ik voel me geschandaliseerd als ik burgemeester Thielemans hoor zeggen dat er geen probleem is, aangezien hijzelf nog nooit overvallen is. Ik ben niet degene die in Vlaanderen hoopt te scoren door hel en verdoemenis over Brussel af te roepen, maar ik vind het wel een probleem als mensen vier, vijf keer per jaar hun wagen met ingeslagen ruiten terugvinden. De jongeren die die ruitjes intikken zijn nog te redden. Niet met een gevangenis, maar met normen en structuren. Je kunt op straat zien met welke jongeren je over vijf jaar ellende zult krijgen. Je ziet het zelfs, aan hun kledij. Generatie na generatie laten we hier verloren lopen. Tegen Picqué en al zijn burgemeesters zeg ik nu: hoelang nog?”

Na zijn defenestratie uit de Brusselse regering is Smet bepaald niet vriendelijker geworden voor zijn hoofdstedelijke collega’s. “Ik heb jarenlang met de PS in de Brusselse regering gezeten en ik twijfel nog altijd wat hen tegenhoudt om een efficiënt sociaal beleid te voeren: onwil of onkunde. Ik vrees dat het een mix van beide is. Nederlandstalige en Franstalige politici zijn in hetzelfde bedje ziek”, zegt hij. “Iedereen is hier wel ergens bevoegd voor, maar niemand is verantwoordelijk. Brussel mist een regisseur, zoals Patrick Janssens in Antwerpen. Minister-president Charles Picqué is al tien jaar met brugpensioen. Al meer dan een decennium klinken de alarmkreten over onderwijs en werkloosheid in Brussel, maar Picqué kijkt gewoon de andere kant op. Brussel heeft meer straatslapers dan Londen. Mag ik daar alsjeblieft over verontwaardigd zijn?”En Smet gaat nog verder. “We staan op een kantelpunt: ofwel staat er nu een nieuwe generatie beleidsmakers op in deze stad, ofwel zullen de hervormingen door de straat worden afgedwongen. Van de 958 huidige politici kunnen we er ruim driekwart missen. En ja, dat betekent ook dat Vlaanderen zetels en zeggenschap zal moeten inleveren. Als we zo van die dorpspolitici afraken, ben ik bereid onze gegarandeerde vertegenwoordiging in de Brusselse besturen te herbekijken.”Los van de grote stadshervorming waar Smet voor blijft pleiten, kan er ook vandaag al heel wat verbeterd worden, meent de sp.a-minister. “De Brusselse regering houdt de gemeenten kunstmatig in leven. Onder Vanhengel is hun structurele financiering vanuit het gewest nog met 5 procent gestegen. Zo winnen de burgemeesters nog aan macht. Vlaanderen wil met Brussel rond de tafel zitten over de toekomst. Wij willen meer investeren in deze stad, maar dan wel om het samenleven te verbeteren, niet om de burgemeesters nog wat machtiger te maken.”Brussel speelt met zijn eigen status, vreest Smet. “Als in het Europees Parlement een klacht over de onveiligheid in de stad onthaald wordt op een staande ovatie, dan heb je een probleem. Als Thielemans en Picqué blijven ontkennen dat er wat aan de hand is, trekt Europa hier vroeg of laat weg.” Vandaar zijn oproep om gewestelijk stemrecht te geven aan Europese onderdanen. “Die mensen zijn gevoelig voor stedelijk beleid, niet voor de dorpspolitiek waarvoor ze nu al stemgerechtigd zijn. Zij kunnen de balance of power doen omslaan en het non-beleid van de dorppolitici afstraffen.”Ook Vlamingen zouden om die reden niet alleen in hun hoofdstad gaan werken, maar er ook gaan wonen, zegt Smet overtuigd. “De jongelui die hier nu op straat rondlopen, zullen later werken voor het pensioen van de hardwerkende Vlaming. En dus moet Vlaanderen zich bekommeren om het lot van zijn hoofdstad. En dat betekent dus niet bij elke communautaire onderhandeling ongeïnteresseerd een zak geld over tafel schuiven. Er mag geen eurocent extra naar Brussel gaan, zolang er geen interne stadshervorming komt. De begroting van het Brussels Gewest en van de negentien gemeenten samen bedraagt nu al vijf miljard. Met een synergiewinst van 5 procent ben je al 250 miljoen rijker. “Wij gunnen Brussel extra middelen, maar eerst moet het huishouden op orde gezet worden”, beklemtoont Smet. “De federale Vlaamse meerderheidspartijen hebben de sleutel om die hervormingen af te dwingen. Dat ze bewijzen dat het hen menens is met hun bezorgdheid. In de VS zijn de steden eerst failliet moeten gaan voor ze gesaneerd werden. Ik hoop dat het in Brussel niet zo ver moet komen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234