Vrijdag 22/11/2019

Viva espresso

En ja, ik ben heel

erg snobistisch

als het op koffie

aankomt

Een vraag. Behoor je tot de groep van de foodsnobs als je je eten zorgvuldig uitkiest? Als je bij hoog en laag zweert bij bepaalde voedingswaren, merken, dranken? Als je favoriete thee Nil Rouge van Les Frères Marriages is? Als je je groenten en fruit bij voorkeur in de bioshop koopt en je vis alleen maar in de viswinkel? Als je ervoor uitkomt dat je enkel en alleen espresso drinkt, en je die Senseo maar niets vindt?

Wat is dat eigenlijk, een foodsnob? Is dat iemand die per definitie naar de delicatessenzaak gaat en er erg veel geld uitgeeft voor iets waarvan hij vermoedt dat het goed moet zijn? Of is de foodsnob iemand die over elk ingrediënt een boompje kan opzetten, tot animatie of verveling van zijn tafelgenoten? In beide gevallen ben ik er geen. Ik gooi niet met geld in een speciaalzaak en ik plant ook geen bossen met mijn anekdotische kennis van eten. Eten is om van te genieten, en genieten betekent voor mij even de maalstroom in mijn hoofd stopzetten. Genieten is zintuiglijk en bijgevolg irrationeel.

Irrationeel, daar ken ik alles van. Vooral 's ochtends als ik wakker moet worden. Je uit je lekker knusse bed hijsen, er je dromen moeten achterlaten, leuk zal ik het nooit vinden. Maar sinds ik de trotse bezitter ben van een espressoapparaat, valt het allemaal beter mee. Voor mijn dertigste verjaardag spaarde ik een Ferrarirood Illytoestel bij elkaar. Het was niet goedkoop, maar het feit dat ik elke dag een kop espresso met zo'n karamelkleurig schuimlaagje aan de lippen kan zetten, is onbetaalbaar aangenaam en maakt het wakker worden draaglijk. Soms, als ik rond halfnegen nog comateus ben, krijg ik mijn kopje dampend op bed geserveerd. Als de geur mijn neus bereikt, begin ik spontaan te dromen van iemand in witte schort die me mijn shot intraveneus toedient.

Zo irrationeel ben ik dus over koffie. Ik hoef er niet noodzakelijk alles over te weten, als het me maar smaakt. En ja, ik ben heel erg snobistisch als het op koffie aankomt. Het is zelfs zo erg dat koffie die op een andere manier wordt gemaakt, in mijn ogen geen koffie meer is. Met uitzondering van de Italiaanse mokka-espresso dan, want dat functioneert op hetzelfde principe van hete damp en hoge druk. Maar van filterkoffie en percolatorkoffie gaan mijn nekharen rechtop staan. En van Nescafé gaat mijn maag al helemaal over haar kant. "Nescafé no es café!", zeggen de koffiefanaten in Mexico. Gelijk hebben ze. En wat te denken van de nieuwe koffievarianten die op de markt worden gegooid, zoals de vanillekoffie, de kaneelkoffie of, èkkes, de frambozenkoffie? Wie kwam er in godsnaam op het idee om iets goddelijks als koffie te sauzen met een kunstmatig aromaat? Is de wereld nog niet genoeg om zeep dat dit er nog bij moet komen?

Vorige week heeft een Zweedse meubelketen trouwens goede punten gescoord bij ondergetekende, en dat heeft allemaal te maken met koffie. Hoewel ik mijn motor 's ochtends op gang breng met een zwarte dubbele espresso met een klomp rietsuiker, hou ik het door de dag op koffie verkeerd, ook wel lait russe of caffè latte genoemd. Ook daar heb ik thuis het nodige materiaal voor. De aerolatte, een minimixertje dat hete melk tot schuim klopt, en hoge brede glazen, waar je je handen koesterend rond kunt vouwen. Het nadeel van zulke glazen is dat je lepeltje erin verdrinkt. Nu heb ik thuis bestek van Ikea, u kent het wel, dat strakke design, intussen een cultklassieker. "Als Ikea nu eens koffielepels met lange stelen maakte in dat gamma", bedacht ik vorige week nog toen ik mijn lepel uit het schuim viste. Wat blijkt? Die hebben ze. In aparte verpakking. Waarschijnlijk een idee van de foodsnob van het bedrijf. Ik heb me er meteen twaalf aangeschaft. Alle punten, een bank vooruit en een kus van de juffrouw voor Ikea.

Irrationeel? Moi? Jazeker. En wie met me meegaat in die irrationaliteit, verovert mijn hart. Het is maar dat u het weet.

Cathérine Ongenae

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234