Donderdag 29/07/2021

Vis noch vlees tijdens Musica Antiqua

Nog steeds was er deze week het Brugse festival Musica Antiqua, dat vrijdag en zaterdag zijn laatste avonden beleefde met respectievelijk het jonge ensemble B'Rock en La Petite Bande met Mozarts Don Giovanni.

De knipoog in de naam B'Rock is zo vet dat je vertwijfeld op zoek gaat naar een tweede, dubbele bodem, maar hij snijdt wel hout. Je als barokensemble met rock associëren hangt samen met ook in de klassieke muziek mooie eigenschappen: zin voor eenvoud en muzikale hartslag, een onderbuik die - uit het leven gegrepen - het hoofd al eens de baas mag zijn. B'Rock loste die verwachtingen in, vooral in het Concerto grosso opus 3/4 van Händel, waarin het voor een keer alleen het woord kreeg.

Het programma was immers grotendeels gewijd aan castraataria's van Scarlatti en Händel door de snel rijzende ster Philippe Jaroussky. Hij had het opgevat als een confrontatie tussen Bernacchi en Niccolini, twee destijds beroemde castraatvirtuozen.

Die opzet is, al weten we niet wat de achttiende-eeuwse norm was, nog te ambitieus. Jaroussky is geen castraat, of er is geen reden om dat aan te nemen, en de vraag is wellicht of de virtuositeit van toen voor mannen nog mogelijk is. Maar dan nog bevreemdt de drukte omtrent Jaroussky's recente opnamen. Zeker, hij heeft materiaal en kan bij trage tempi mooie frasen ontvouwen. Hij zingt dan behoorlijk juist en heeft de aanstekelijk droge timing van een instrumentalist. Het vocale vuurwerk overtuigt echter niet. Strottenbrekers zoals Händels Venti turbine hoef je niet te (kunnen) zingen, zeker niet in de overakoestische Walburgakerk, maar als je het doet, kun je je weinig permitteren. Het sterrendom waarvan de voornoemde castraten exponenten zijn, heeft aan ijdelheid en eerzucht meer dan aan Jaroussky's zo vaak geroemde eerlijkheid.

La Petite Bande mocht zijn bijna-concertante of net-niet-scenische Don Giovanni in het Brugse concertgebouw spelen, en zo hoort dat. Dat werk beluisteren is meestal een weerzien, in dit geval een prettig weerzien, hoewel onvermijdelijk vis noch vlees. Mozarts geniale muziek kan uiteraard een niet-gespeelde uitvoering aan. Anderzijds lijken zijn drama en kinetica voortdurend om beweging te schreeuwen. Stilstaan is geen optie, maar hoe ver ga je in het bewegen? Een voortreffelijk overleden commendatore moet van het podium wandelen. Het bonken op een deur waarachter Don Juan het niet bijster goed voorheeft met Zerlina, vergt inlevings- en abstractievermogen. Niet erg, alleen hebben zulke situaties hun gevolgen voor de psychologie van de zangers. Fulvio Bettini brengt een slapstick-Leporello, Stephan Genz lijkt zijn Giovanni drama te willen verlenen, maar loopt bijna voortdurend met een F.C. De Kampioenen-frons rond. Isolde Siebert vertolkt dramatisch uitstekend en Marco Scavazza's Masetto lijkt zich al zingend af te vragen of het nu eieren of jongen moeten zijn.

Misschien valt een 'droge' uitvoering dan te verkiezen. Het zou in elk geval de kleine, maar sprekende muzikale gestiek van het orkest en de soms opmerkelijke vocale vertolkingen (nog) meer glans hebben gegeven.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234