Dinsdag 30/11/2021

Virtuoos zeuren

Het eerste wapenfeit in 20 jaar van Sex Pistol Johnny Rottens andere band valt erg goed mee

John Lydon maakte de voorbije jaren reclame voor Britse boter, nam deel aan de Engelse versie van Expeditie Robinson, en draaide samen met Marc Reynebeau een televisieserie voor Canvas waarbij de twee als oude mannetjes in een Rolls-Royce door Groot-Brittannië werden gesleept. Toch waren het vooral die schabouwelijke reünieconcerten van Sex Pistols waar hij zelfs bij zijn trouwste aanhangers het meeste krediet mee verspeelde. Toen niet veel later ook de hereniging van PiL werd aangekondigd - de band die hij eind jaren zeventig als schuilkelder gebruikte na de implosie van de Pistols - leek dat in eerste instantie opnieuw een doorzichtige oefening in opportunisme. Vooreerst ging achter de groepsnaam altijd al een roterende verzameling muzikanten schuil, en de soloplaat die Lydon in '97 onder zijn eigen naam uitbracht - Psycho's Path - was niet meteen een succes. Maar de liveoptredens waren verrassend strak, en ook de nieuwe bandleden-muzikanten met een verleden bij The Damned (gitarist Lu Edmonds), The Pop Group (drummer Bruce Smith) en, jawel, The Spice Girls (Scott Firth) leken meer dan huurlingen die met één blik op het uurwerk de greatest hits door de molen draaiden.

Vechtlust

Het is dus niet overdreven om deze nieuwe van PiL - de eerste in twintig jaar - een bescheiden gebeurtenis te noemen. Lydons muzikale invloed reikt tenslotte even ver als de evenaar en de nulmeridiaan samen. Van zo'n dwarse, koppige en eigenzinnige artiest mag, zeker nu hij zolang nieuw materiaal heeft verzwegen, wel wat verwacht worden. Maar lost hij ze ook in? Het eerlijke antwoord is: een beetje. "This is PiL! P.I.L! Public! Image! Limited! Welcome To PiL! You are now entering a pil-zone!" Met deze welkomstgroet verklaart Lydon na twintig jaar zijn winkeltje weer voor geopend. Hij spuwt de woorden uit als een marktkramer die net een slechte hamburger heeft gegeten. Een echte song kan je het niet noemen - de meeste van zijn lyrics gingen een jaar voor de opnamen in vlammen op toen zijn huis in de asse werd gelegd, en kennelijk is zijn geheugen niet te best. Wie deze plaat dus koopt in de hoop songs te horen die in de lijn liggen van Metal Box - de classic uit '79 - is eraan voor de moeite. De vechtlust van toen is evenwel intact gebleven. 'I will not go down' klinkt het vastberaden in 'Deeper Water'. En ook: 'I will not drown/I will head for deeper water'. De gitaren klinken klaterend en transparant, maar na een paar beluisteringen doen sommige nummers wat te kaal, wat te spartaans gearrangeerd aan. En ook de melodie van 'One Drop' is uiteindelijk te rechtlijnig om meteen in het geheugen te blijven plakken, al fietsten passages als 'Human', 'I Must be Dreaming' en afsluiter 'Out Of The Woods' dankzij die uit de duizenden herkenbare snauw van Lydon wel in een boogje om de gebruikelijke rockclichés heen.

Hij zeurt, uiteraard. Maar wel op een virtuoze manier. Je kan opwerpen dat, voor iemand die ooit 'Public Image', 'Rise', 'Anarchy In The UK', Pretty Vacant' en 'This Is Not A Love Song' geschreven heeft, Lydon dit keer opvallend beleefd blijft. En dat is waar. Maar het is vooral goed om te zien dat hij in deze fase van zijn leven - hij werd 56 in januari - nog steeds in gelijke mate weet te fascineren en irriteren. Precies wat de protopunk bij uitstek hoort te doen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234