Zaterdag 19/09/2020
Vincent Byloo.Beeld DM

ColumnIt's Complicated

‘Vinnie, jij hebt toch wel een afspeel­lijst voor je eigen begrafenis voorbereid?’ Touché

Partners in crime en in de liefde. Vincent Byloo maakt radio, Elke Neuville tv. Ze schrijven over alles wat hen beroert, in co-ouderschap: de ene week zij, de andere week hij.

“Fantaseren jullie weleens over ­jullie eigen begrafenis?”

De vraag verscheen zomaar op een blauwe maandag in een whatsapp-­groep onder vrienden. Levens­lustige types, nochtans. Niet het soort dat tobbend en somberend door het ondermaanse schuifelt. In ons particuliere praathoekje ­worden culinaire tips gedeeld, ­leutige memes, soms een luimig filmpje. Geen vragen van levens­beschouwelijke aard. Laat staan ­levensbeëindigende. En nu dit.

Of we weleens fantaseren over onze eigen begrafenis?

Nog voor ik me zorgen kon maken over de lichamelijke dan wel geestelijke gezondheid van de vriend in kwestie, volgde een toelichting. “Ik weet dat het een vreemde vraag is”, verontschuldigde hij zich. “Maar ik vertelde mijn lief daarnet dat ik me soms een voorstelling maak van mijn eigen uitvaart, en nu vindt ze mij een verknipte weirdo.” Die voorstelling bleek er voornamelijk in te bestaan dat zijn kist zou worden binnengedragen op ‘The Show Must Go On’ van Queen. Behalve van een verknipte geest en een discutabele muziek­smaak leek zijn projectie mij vooral te getuigen van een boven­gemiddeld gevoel voor humor en zelf­relativering. Maar zijn vraag bleef onverkort dezelfde: “Denken jullie daar ook weleens over na?”

Even bleef het stil. Zoals het in whatsapp­groepen wel vaker stil blijft als de deelnemers de virtuele kat uit de digitale boom kijken.

“Ik wil gecremeerd worden”, doorbrak dan toch iemand de ongemakkelijke stilte. “Verder kan het me weinig schelen.”

“Voor mij graag een glutenvrije koffietafel”, typte de gluten­intolerante vriendin.

“Maak er bij mij maar een feest van”, kwam ook een derde op de proppen. “En iedereen mag zich insmeren met mijn as.”

Er werd, kortom, een beetje lacherig over gedaan. En geef hen eens ongelijk. Hoe potsierlijk de ingebeelde voorafspiegeling van onze eigen uitvaart kan zijn, werd ooit treffend geïllustreerd in Het geslacht De Pauw, de mockumentary van en over de gelijknamige televisie­held, die intussen al bij leven en welzijn – en met geslacht en al – ter aarde is besteld. Een­ieder met aanleg voor plaatsvervangende schaamte herinnert zich hoe de pater familias zich in die reeks zijn eigen begrafenis verbeeldt, inclusief tranerige muziek.

Streepje opera bij het binnenleiden van de kist. “Gedragen door twaalf Bekende Vlamingen, van álle televisiezenders, want na mijn dood is er alleen nog pax media.” Antje De Boeck die een gedicht voorleest. “Zo schoon.” Koen Wauters die ‘Fame! I’m gonna live forever’ zingt bij het groeten. “Met Will Tura op tweede stem, ze hebben allebei al toegezegd!” Eenmaal aangekomen bij het orgelpunt van zijn uitvaart­script – de kist die naar buiten gedragen wordt op de tonen van ‘The Final Countdown’ – staat de ingebeelde aflijvige op tafel mee te zingen met betraand gezicht. Kortom: het zelf­geregisseerde slot­scenario als ultieme fantasie van de narcist.

Nee, dan liever de onbarmhartige wijze waarop Graham Chapman werd uitgezwaaid door zijn Monty Python-maatje John Cleese. “We zitten hier vast allemaal te denken hoe triest het is dat zo’n lieve, intelligente en getalenteerde man werd weggerukt op de leeftijd van amper 48 jaar”, begon Cleese zijn graf­rede. “Nonsense! Good riddance to him, the freeloading bastard, I hope he fries!” Zaal plat, iedereen zingt ‘Always Look on the Bright Side of Life’, klaar.

Doe mij dát maar, wilde ik typen, met de YouTube-link erbij. Maar toen werd ik door de aanstichter van deze lugubere denk­oefening plots persoonlijk geadresseerd. “Vinnie, jij hebt toch zeker wel een afspeel­lijst voorbereid?”

Touché. Want ja, dat heb ik. Alles beter dan naar de put gesleept te worden op de tonen van ‘The Final Countdown’ of ‘The Show Must Go On’.

Vincent Byloo

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234