Dinsdag 24/11/2020

Vincent Gallo over zijn uitgejoelde schandaalfilm 'The Brown Bunny'

'De juiste vraag is hoe ik erin geslaagd ben deze film te maken 'ondanks' de drie mensen die mij geholpen hebben'

'Ik hoopte iets moois met het publiek te delen'

Na de desastreuze ontvangst van The Brown Bunny, vorig jaar in competitie op het Filmfestival van Cannes, hadden we eerlijk gezegd verwacht dat Vincent Gallo 's anderendaags alle interviews zou annuleren. Niet dus. Hij was een beetje aangeslagen - 'denkt u nu echt dat ik het aangenaam vind om in de media beledigd te worden?' - maar toch voldoende strijdvaardig om zijn film te blijven verdedigen - 'echte kunst heeft geen doel' - en nog even brutaal als gewoonlijk om anderen neer te sabelen - 'ik schijt op John Cassavetes'.

Cannes

Eigen berichtgeving

Jan Temmerman

In The Brown Bunny wordt het verhaal (?) verteld van motorracer Bud (Vincent Gallo, die behalve de hoofdrol en de regie, het scenario, de fotografie, de montage en de productie voor zijn rekening nam), die met een bestelwagen, met daarin zijn motor, Amerika doorkruist van oost naar west, onderweg gekweld door herinneringen aan zijn verloren geliefde Daisy. Als roadfilm is The Brown Bunny vooral één lange egotrip geworden, waarin beelden van autowegen en landschappen afgewisseld worden met close-ups, al dan niet in profiel, van Gallo, Gallo en voor de verandering... Gallo.

Tijdens de persvisie in Cannes verlieten veel journalisten voortijdig de zaal en hebben ze daardoor de sequentie op het einde van de film gemist, die vooral bedoeld lijkt om The Brown Bunny een geur van schandaal te bezorgen. Het is namelijk een zeer expliciete fellatioscène waarin Bud zich in beeld laat afzuigen door zijn geliefde Daisy (Chloe Sevigny), om haar daarna voor hoer uit te schelden.

Na afloop werd The Brown Bunny door het merendeel van de resterende journalisten langdurig uitgejouwd en uitgefloten, maar ook tijdens de projectie werd de film regelmatig uitgelachen. Zo was er bijvoorbeeld het moment waarop Bud met zijn wagen stopt in de onmetelijke leegte van de zoutvlaktes van Utah. De camera registreert minutieus hoe hij zijn motor uitlaadt, over de van hitte zinderende zoutvlakte naar de horizon rijdt, een stipje wordt, helemaal verdwijnt en dan na verloop van tijd terug komt gereden, halt houdt, de motor inlaadt... Als er op dat moment iemand uit het publiek 'encore!' roept, gaat de zaal uiteraard plat. En dat kon toch niet de bedoeling zijn. Maar wat dan wel?

Heeft het nog zin te vragen hoe autobiografisch een film is, als uw naam zo'n keer of zes op de generiek staat?

"In Buffalo 66 speel ik de rol van Billy Brown en dat personage leek nog meer autobiografisch, maar hij was compleet het tegenovergestelde van mezelf. De enige authentieke personages in Buffalo 66 waren de ouders. Dat was heel conceptueel opgevat."

Die debuutfilm uit 1998 vertelt het verhaal van een man die net uit de gevangenis komt, een tienermeisje (Christina Ricci) kidnapt en haar vraagt om voor zijn ouders te poseren als zijn echtgenote.

"Het idee was om de personages van Billy en dat meisje te creëren en die dan naar een huis te sturen dat op mijn eigen thuis geïnspireerd was. Ik wou die personages confronteren met mijn herinneringen aan mijn thuis. Maar de manier waarop Billy in die film op zijn ouders reageert, verschilt heel erg van mijn eigen reacties. Ook in The Brown Bunny is het personage van Bud Clay totaal het tegenovergestelde van mezelf. Op een bepaalde manier voel ik mij meer verwant met het personage dat Chloe speelt."

In uw film hebben alle vrouwelijke personages de namen van bloemen.

"Ik ben geboren in 1962 en in Amerika hadden de meisjes toen nog heel traditionele, meisjesachtige namen. De eerste meisjes van wie ik droomde, heetten Rose, Daisy en Lily. Als ik die namen nu hoor, raak ik nog altijd een beetje in de war. Ze klinken zo lief."

Was het makkelijk om al die verschillende jobs te doen?

"Dat is niet de juiste vraag. De vraag is hoe ik erin geslaagd ben de incompetentie te verdragen van de mensen met wie ik moest werken. Bij mijn onderhandelingen, mijn financiering en mijn camerawerk zijn geen vergissingen gebeurd. Ik kan u mijn werk laten zien en dan het werk van de verdomde klootzak die ik ingehuurd had om de tweede camera te bedienen. De vraag is dus hoe ik erin geslaagd ben deze film te maken ondanks de drie mensen die mij 'geholpen' hebben. Of ondanks het lab dat erin geslaagd is om een scène van veertien seconden zwart te laten omdat de fucking asshole bij de overschrijving mijn overvloeier niet heeft aangebracht."

Is de fietsscène een knipoogje naar Butch Cassidy and the Sundance Kid?

"Neen. En er is evenmin een verwijzing naar Easy Rider, want ik heb die film nooit gezien. Ik heb namelijk een hekel aan hippies en ik ben tegen drugs. En ik ben ook helemaal geen fan van John Cassavetes. Ik ken van hem alleen maar Too Late Blues en dat is de slechtste film die ik ooit heb gezien. Cassavetes was een linkse klootzak en ik schijt op hem.

"Mijn artistieke referenties zijn enerzijds zeer intellectueel en zeer minimalistisch. Ik hou van de Italiaanse futuristen, van Marcel Duchamp en de Amerikaanse fotograaf Robert Lyman. Anderzijds hou ik van zeer alledaags en gewoon. Iemand vertelde me dat hij de keuze van de liedjes in The Brown Bunny geniaal vond 'omdat het zo'n stupide en banale songs zijn'. Wel, dat zijn toevallig mijn favoriete liedjes!

"Ik ben geen echte cinefiel. Ik hou van de grote film van een middelmatig filmmaker en van de grote vertolking van een middelmatig acteur. Ik kan makkelijk vijf films van Warren Beatty opnoemen die ik boven elke andere film verkies. Zoals The Only Game In Town van George Stevens of Lilith van Robert Rossen of Mickey One van Arthur Penn. Honderd keer opnieuw kan ik ze bekijken. Maar films van een Tarkovski interesseren me niet.

"Ik ben op zoek naar iets anders. Soms is dat iets dat men intellectueel of academisch of pretentieus zou noemen, maar ik elimineer het hele spectrum aan films niet."

In welke mate is deze film bedoeld als een provocatie?

"Als ik met mijn werk bezig ben, ga ik er zo in op dat ik mij niet bewust ben van de mensen. Ik focus dan op het uitwerken van ideeën en concepten en vooral esthetische keuzes. Daar komen mijn sterkste reacties vandaan. Ik heb voor deze film een heel helder, methodisch scenario geschreven, dat representatief is voor het eindresultaat. Ik heb ook maanden gespendeerd aan het kiezen van cameralenzen en ontwerpen die ik wilde gebruiken."

De vraag ging over provocatie. Zowel bij de persvisie als bij de publieke presentatie werd The Brown Bunny genadeloos uitgefloten en uitgelachen. Dat moet toch pijn doen.

"Om eerlijk te zijn, dat was de vreselijkste ervaring uit mijn leven. Normaal bekijk ik mijn eigen films niet. Buffalo 66 heb ik nooit van begin tot einde gezien en van de films die ik als acteur gedaan heb niet eens fragmenten. Ik had dus geen zin om The Brown Bunny in het gezelschap van drieduizend toeschouwers te bekijken, maar dat moest nu eenmaal. En het heeft mij echt geen deugd gedaan.

"Echte kunst heeft geen doel. Film heeft wel een doel. Als filmmaker kun je binnen die context heel slim of heel conceptueel zijn, maar je maakt iets dat een bedoeling heeft. Het Filmfestival van Cannes is een plaats waar koopwaar of tastbare objecten verkocht en gekocht worden, die dan over de hele wereld gemarket worden als entertainment. Ik ben hier als filmmaker die een van die dingen heeft gemaakt waarvan verondersteld wordt dat het de mensen zal onderhouden. Als de critici The Brown Bunny afkraken omdat de film op dat vlak niet geslaagd zou zijn, dan aanvaard ik dat. Ik denk zelfs dat ze gelijk hebben.

"Als niemand de film wil zien, dan is het een catastrofe en een verlies van tijd. En dan verontschuldig ik mij tegenover de financiers van de film. Maar ik kan u verzekeren dat het nooit mijn bedoeling is geweest een pretentieuze, een zelfgenoegzame, een nutteloze, een niet-meeslepende film, of wat men nu ook over The Brown Bunny mag beweren, te maken. Ik dacht dat ik gedreven werd door iets moois, iets esthetisch, iets conceptueels, waarvan ik hoopte dat ik het met andere mensen kon delen, dat zij er gevoelig voor zouden zijn. Ik heb heel hard aan deze film gewerkt. Ik hou er heel erg van, want anders zou ik hem nooit afgewerkt hebben. Ik ben ontgoocheld dat iets waarvan ik hou, opnieuw, niet populair is. Dat een of andere Franse filmcriticus de film misschien toch 'interessant' zal vinden, is bijna als zout dat in de wonde wordt gestrooid. Ik ben ontgoocheld dat er op deze manier op wordt gereageerd en ik kan mij alleen maar verontschuldigen tegenover de mensen die het gevoel hebben dat ze hun tijd verprutst hebben. (zwak glimlachje) Of denkt u nu echt dat ik het aangenaam vind om beledigd te worden in de media? It's not nice."

H Regie Vincent Gallo Vertolking Vincent Gallo, Chloe Sevigny, Cheryl Tiegs LAND VS SPEELDUUR 90 minuten. SInds de vertoning in Cannes heeft Gallo zelf zijn film met zo'n halfuur ingekort.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234