Dinsdag 22/10/2019

Vijf vragen

Vijf vragen aan een uitvaartmedewerker: ‘Cursisten leren ook hoe ze zich moeten gedragen op een begrafenis’

Vijf vragen aan Stijn Timmerman over opleiding tot 'uitvaartmedewerker’. Beeld rv

Dertig cursisten zijn geslaagd in de eerste Volwassenenonderwijs-opleiding tot uitvaartmedewerker. Was daar dan zo'n nood aan? Stijn Timmerman, juridisch raadgever van Uitvaartunie Vlaanderen, licht toe.

Een opleiding tot uitvaartmedewerker? Vanwaar kwam de beslissing om die te organiseren?

"Tot dusver bestond er in Vlaanderen maar één opleiding in de branche, bij Syntra, maar die is zeer gericht op het pure ondernemerschap. Voor andere functies in de sector was er nog geen afzonderlijke, aangepaste opleiding. Daarom is Uitvaartunie Vlaanderen in september van vorig jaar gaan samenwerken met enkele Centra voor Volwassenenonderwijs, en nu bestaan er drie cursusniveaus: medewerker, assistent en manager."

Was er dan echt zo'n nood aan?

"In sommige delen van Vlaanderen is er wel degelijk een tekort. Bijvoorbeeld in het noorden van de Antwerpse regio, waar men soms noodgedwongen Nederlandse studenten inschakelt. De opleiding beantwoordt dus zeker aan een vraag."

Wie komt voor zo'n opleiding in aanmerking? En wat houden die cursussen dan wel in?

"De opleiding is open voor iedereen, er zijn geen bijzondere inschrijvingsvoorwaarden - behalve dat je voldaan moet hebben aan de voltijdse leerplicht en bereid moet zijn om je tijdens de week of in het weekend vrij te maken voor 'werkplekleren'. De mensen leren er niet alleen de praktische kant van hun functie, maar ook hoe ze zich moeten gedragen, welke zorg ze moeten besteden aan hun voorkomen, enzovoort. Nu, finaal is het de uitvaartondernemer die beslist, bij een sollicitatie, maar met die opleiding vergroot je wel je kansen. De opleiding die nu in het eerste jaar is afgewerkt, was specifiek gericht op de logistieke ondersteuning van een uitvaart, zoals 'dragers', en dat is iets wat mensen veelal in bijberoep doen, soms als gepensioneerde. Maar ook wie al actief was in de sector, kan in zo'n cursus wel nog een en ander opsteken."

Zoals?

"De regels voor 'begraafplaatsen en lijkbezorging', zoals dat heet, zijn sinds 2002 geregionaliseerd. Op zich is dat een goede zaak, omdat de begrafeniscultuur in de verschillende landsdelen toch niet helemaal gelijklopend is. Dat kan te maken hebben met religieuze elementen, met de aanpak van een ceremonie, met bijvoorbeeld het toch wat hectischer samenleven in een drukke stedelijke omgeving - waar de dingen allemaal wat sneller gebeuren - dan in een wat afgelegen landelijke omgeving."

Dat zijn culturele verschillen. Zijn er ook wettelijk vastgelegde verschillen?

"De regelgeving voor uitvaarten loopt voor 80, 85 procent gelijk, maar er zijn inderdaad ook wettelijke verschillen: zo moet, bijvoorbeeld, iemand die in een grafkelder wordt begraven in het Waalse gewest in een zinken binnenkist dan wel een metalen of polyester kist worden gelegd, terwijl het begraven in een metalen (binnen)kist in Vlaanderen net verboden is.

"En de zogeheten 'grafrust' wanneer je in volle grond wordt begraven, die duurt in Wallonië minstens vijf jaar en in Vlaanderen minstens tien jaar - al wacht men in de praktijk doorgaans natuurlijk langer met het vrijmaken van die plaats. Ook de wijze waarop de aangifte en verdere afhandeling gebeuren, verschilt in beide landsdelen wel. Niet onbelangrijk, als je bijvoorbeeld als Vlaming komt te overlijden in pakweg Durbuy."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234