Dinsdag 14/07/2020

straatblog

Vijf ongemeen boeiende jaren voor de vaderlandse punkrock

Beeld Geert Simonis

Geert Simonis is een geletterd mens, een gewaardeerd popkenner, een amateurknutselaar en zelfverklaarde minister van Staat.

De verkiezingsuitslag van afgelopen zondag heeft diepe kraters nagelaten in mijn Facebookkennissenkring. Niets dan eentjes en nulletjes vol gevloek, geweeklaag en occasioneel zelfmedelijden. Niet zo bij mij. Kijk, de ideeën van Bart De Wever et les autres zijn de mijne niet en mijn stem is dan ook de andere kant opgegaan. Maar met N-VA aan het roer zullen België en/of Vlaanderen de komende regeerperiode een rechtse koers varen. Dat wil zeggen dat het vijf ongemeen boeiende jaren worden voor de vaderlandse punkrock.

Zoals Ronald Reagan ons ooit - naast een handvol onverslijtbare oneliners - de gebalde woede van hardcorebands als Black Flag, Minor Threat en de Dead Kennedys schonk. Zoals in het perfide Albion mevrouw Thatcher - "Neither iron, nor a lady," dixit Steven Patrick Morrissey - het vuur brandende hield van toppie gezelschappen als The Clash en The Undertones. Zoals in eigen land het bewind van old man Leo Tindemans ons The Kids en Plastic Bertrand baarde.

Overijverig en superbenieuwd ben ik afgelopen verkiezingszondag alvast poolshoogte gaan nemen. Ik heb mijn burgerplicht vervuld in de sporthal van Kessel-Lo. Vervolgens ben ik tweemaal ten onder gegaan in het nobele schaakspel. Mijn wonden heb ik gelikt op Vleugel F in de Brusselsestraat. Daar was een namiddagshow aan de gang met gratis pannenkoeken. Stiekem zijn punks gewoon de nieuwe hippies.

Tussen happen pannenkoek door was ik serieus onder de indruk van het Brusselse gezelschap Every Stranger Looks Like You. Een lange, graatmagere kerel met een bescheiden 'shitload' aan tattoos en een 'silly' snorretje speelde gitaar en zong alsof zijn leven er vanaf hing. Een stoica legde gietijzeren baslijnen neer, die een gans regiment van de Wehrmacht op de vlucht zouden kunnen jagen. Op drums leidde een rosse krullenbol alles in goede banen. De som der delen leverde een verpletterend half uur op. Zo smerig als het afwaswater in een fakbar, zo puntig en pijnlijk als een welgeplaatste vergelijking.

Als dit 'the shape of punk to come' is voor de komende vijf jaar, doe mij dan maar één punklidmaatschap, alstublieft. Want ja, tot nog toe ben ik nooit een echte punk geweest. In het beste geval een 'fellow traveler'.

Elke ochtend en sommige avonden zit ik op de bus met een kerel die ik inschat als volbloed punk. Hij draagt witte sportschoenen en een joggingbroek en t-shirts en hoodies met logo's van Agnostic Front en aanverwant kabaal. Het valt mij elke dag op dat hij elke rit apart betaald. Tot zondag kreeg ik telkens weer de aandrang hem te vertellen dat in zo'n geval een abonnement echt wel goedkoper is. Sinds zondag wil ik hem alleen nog maar zeggen dat er vijf boeiende jaren aankomen voor de vaderlandse punkrock.

Helaas hanteer ik op de bus een beleid van leven en laten leven dus spreek ik helemaal niemand aan.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234