Dinsdag 24/11/2020

Koningin Elisabethwedstrijd

Vierde finaleavond van de Koningin Elisabethwedstrijd: waardige finalisten

Finale van Konigin Elisabethwedstrijd, cello.Beeld rv

Zij zorgt ervoor dat je op het puntje van je stoel zit, hij toont je dan weer hoe een vlekkeloze techniek wordt omgezet in emotie. De Koreaanse Christine Lee legde haar zieltje bloot in Schumann, Okamoto bewees zich jong en onbevangen in Dvorak.

Christine Lee: één met de cello

Ze ziet er tenger uit, maar deze 25-jarige celliste heeft een ruggengraat waar een heel orkest op kan steunen. Met haar schattige glimlach gaat de Koreaanse op zoek naar schoonheid, alsof de partituur een tekening is die je naar hartenlust mag inkleuren. Christine Lee speelt zoals de jurk die ze aanhad: mooi en fleurig. En ze brengt het gepassioneerd. Bij de uitvoering van het opgelegd werk ‘Sublimation’ sprongen er plots twee snaren. Een vervelend toeval, maar daar maakte de celliste weinig probleem van. Haar spontane reactie klonk als: gewoon de snaren laten vervangen en opnieuw beginnen. Zo eenvoudig leek het voor haar.

Finaliste Christine LeeBeeld IMKEB / Bruno Vessiez

Alles pakt Christine Lee zorgeloos aan met een onvoorwaardelijke glimlach. Ze deelt met ons haar breekbare menselijk kant (want geeft toe, die vergeten we soms bij finalisten). Wat ze brengt, brengt ze gecontroleerd en geloofwaardig. Hoe hard en levendig ze het opgelegd werk ook onder handen nam, bij Christine Lee blijf je een tederheid voelen. 

U denkt: wie zoveel emotie projecteert, is geknipt voor het celloconcerto van Schumann. U denkt juist. Deze Koreaanse celliste laat haar instrument zuchten, zingen en zweten. Met grote ogen durft ze de confrontatie aangaan met een overvolle zaal. ‘Kijk, dit is het hoofdthema’, haar noten klinken als woorden. Christine Lee is van het soort cellisten bij wie we het instrument niet kunnen loskoppelen van de persoonlijkheid. Zij is duidelijk één met de cello. En één met Schumann. De moeilijkheid van dit concerto is om de romantische emoties in een grote spanningsboog te laten evolueren. Van begin tot einde, van raadselachtige woede, via liefde naar vrolijkheid. Christine Lee deed het met puurheid. Of mocht het raadselachtige nog raadselachtiger zijn? En de liefde nog dieper?

 Yuya Okamoto: technische emotie

De vraag blijft: waar is de jury naar op zoek? Naar technische perfectie, naar een persoonlijkheid die kan ontroeren? Of allebei? Bij Okamoto moet u vooral aan het eerste denken. De sterkte van deze 22-jarige Japanner is duidelijk een volmaakte kennis van zaken. Hij komt dan wel jeugdig en onbevangen over, zijn klank is duidelijk afgebakend en Okamoto kent perfect de reactie van zijn Testore-cello uit 1746. Het opgelegd werk speelt hij zonder moeite. Hij weet wat er van hem verwacht wordt. Maar technische perfectie gaat hier gepaard met een behoorlijk statische en droge uitvoering. In ‘Sublimation’ was Okamoto duidelijk één met het orkest, maar is het soms niet interessanter om net niet één te zijn? En om je rol als solist wat te benadrukken?

Finalist Yuya OkamotoBeeld IMKEB / Bruno Vessiez

We kunnen niet ontkennen: Okamoto lost verwachtingen in. Hij brengt een Dvorak zoals het publiek dat kan smaken. Deze Japanner haalt emoties uit de partituur, alleen ontstaan ze bij Okamoto niet uit het hart, maar uit de vingers. Met andere woorden: de techniek ontroert ons, want als Okamoto niet aan het woord is, valt de magie soms wat stil.  Anderzijds beschikt Okamoto over het talent om niet alleen het publiek gerust te stellen, maar ook het orkest. Hij evolueert en het orkest evolueert duidelijk mee.

Hoogtepunt dag 4.   

Christine Lee in de trage beweging (‘Langsam’) uit het celloconcerto van Robert Schumann. Hier toont de Koreaanse celliste zich van haar meest vrouwelijke en genereuze kant. En geef mij ook maar Okamoto in de finale van het tweede celloconcerto van Dvorak. Waarom? Eén woord: climax!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234