Donderdag 28/10/2021

GetuigenissenVruchtbaarheid

Vier vrouwen over hoe corona hun kinderwens fnuikt: ‘De klok tikt genadeloos verder’

Noémie Schenk. ‘Soms adviseerden mensen me om die extra wachttijd als een ‘welgekomen pauze’ te zien. Goed bedoeld, maar ik vond het misplaatst.’ Beeld Tine Schoemaker
Noémie Schenk. ‘Soms adviseerden mensen me om die extra wachttijd als een ‘welgekomen pauze’ te zien. Goed bedoeld, maar ik vond het misplaatst.’Beeld Tine Schoemaker

Het vervullen van een kinderwens is volgens de regering geen noodzakelijke zorg. Dus moesten fertiliteitscentra tijdens de eerste coronagolf op slot. Zeker duizend landgenoten zagen daardoor hun vruchtbaarheidsbehandeling met ettelijke weken of maanden uitgesteld. De Morgen sprak vier vrouwen over hun moeizame traject. ‘Mijn arts zegt: ‘Eigenlijk heb jij geen tijd meer om te wachten.’’

Noémie Schenk (26) uit Mechelen probeert via ICSI zwanger te worden

‘Na een tijd vervaagt de hoop’

“In 2018 beslisten Andreas en ik om voor een kind te gaan. Maar na een jaar kwam er nog geen schot in de zaak en zo belandden we bij een fertiliteitsarts. Na de onderzoeken volgden pogingen met eisprongstimulatie en kunstmatige inseminatie. Het maakte helaas geen verschil. Ik werd maar niet zwanger.

“Aan het begin van dit jaar telden we echt af naar de volgende stap: in-vitrofertilisatie. Nog voor we er goed en wel aan begonnen waren, stopte het al. Door corona werd alle niet-dringende zorg uitgesteld, dus ook ons traject. Als huisarts besefte ik natuurlijk heel goed waarom dat zo was. Eigenlijk voelde ik de bui al eerder hangen. Maar toen het uitstel er effectief kwam, hakte het er toch in. Ik wilde zo graag vooruitgaan en ineens stond ik met mijn rug tegen de muur.

“Corona was een vloek, maar ook een zegen. Want hoewel ik het erg moeilijk had met onze uitgestelde behandeling, kon ik mij wel volledig op mijn werk storten. Dat heeft me nog het meest geholpen om door deze periode te komen.

“Soms adviseerden mensen me om die extra wachttijd als een ‘welgekomen pauze’ te zien. Goed bedoeld, maar ik vond het misplaatst. Ik voelde allesbehalve rust. Die vier maanden hebben serieus op mijn gemoed ingebeukt.

“We zijn eindelijk toe aan een nieuw hoofdstuk. ICSI is dat in ons geval, een behandeling waarbij ze de spermacel direct in de eicel injecteren. Heel recent was mijn derde poging.”

“Ik blijf hoopvol. Al is hoop wel iets vreemds voor wie in zo’n fertiliteitstraject zit. In het begin was ik er rotsvast van overtuigd dat er snel goed nieuws zou volgen, maar na verloop van tijd vervaagt dat gevoel. Ik bereid me tegenwoordig constant voor op slecht nieuws.

“Zelfs al geraak ik zwanger, ik denk niet dat ik ooit zonder zorgen zal zijn. Corona blijft sowieso in mijn achterhoofd spelen. Want stel dat het lukt, hoe zal het dan zijn om een kind te dragen in deze vreemde tijd? In wat voor wereld zal die jongen of dat meisje opgroeien? Het is doemdenken, ik weet het. Maar ik vrees dat ik dat nog een hele tijd zal blijven doen.”

Kelly Volchiet. ‘Ook in het ziekenhuis heb ik het idee dat ik er vaak helemaal alleen voor sta. Zonder partner binnengaan voor een behandeling, ik vind dat heel lastig.’ Beeld Tine Schoemaker
Kelly Volchiet. ‘Ook in het ziekenhuis heb ik het idee dat ik er vaak helemaal alleen voor sta. Zonder partner binnengaan voor een behandeling, ik vind dat heel lastig.’Beeld Tine Schoemaker

Kelly Volchiet (38) uit Zedelgem hoopt op een derde kind via ivf

‘Corona maakt het traject nog eenzamer’

“Twee keer ben ik op natuurlijke wijze zwanger geraakt. Ik had niet gedacht dat ik ooit nog voor een derde kind zou gaan, maar dan kwam ik mijn huidige man tegen. Hij is zeven jaar jonger dan ik en maakte van meet af aan duidelijk dat hij heel graag zelf vader wou worden. Al drie jaar proberen we om samen een kindje te krijgen. Het vergde al veel van ons. Maar in coronatijd is het allemaal nog zwaarder geworden.

“Er is het wachten. Almaar dat wachten. We zijn door corona een half jaar kwijt. In normale omstandigheden hadden we nu aan onze vijfde poging ivf kunnen zitten. Maar de realiteit is dat we door corona wachten op een derde poging, die pas op 8 januari zal kunnen plaatsvinden.

“Corona heeft van ons fertiliteitstraject vooral een nog eenzamer traject gemaakt. Ik mis het persoonlijke contact enorm. Niet zozeer met vrienden en familie, want die zijn niet zo op de hoogte, maar wel met de mensen van de vruchtbaarheidskliniek. Er vinden nu vooral telefonische consultaties plaats, wat toch afstandelijker is. Ook in het ziekenhuis heb ik het idee dat ik er vaak helemaal alleen voor sta. Zonder partner binnengaan voor een behandeling, ik vind dat heel lastig. Het is en blijft tenslotte ons gezamenlijke project. Om die reden heb ik er ook voor gekozen om de pick-up van mijn rijpe eicellen onlangs zonder verdoving te doen. Dat is best pijnlijk, maar in dat geval moest ik geen twee uur extra in een ziekenhuisbed doorbrengen terwijl mijn man in de auto op de parking wacht.

“We hopen 2020 zo snel mogelijk achter ons te laten. Al is het ook wel dubbel. De klok tikt voor mij genadeloos verder. Ik geef mezelf nog een half jaar, dan ben ik 39. Ik heb voor mezelf beslist dat dat de limiet is. Maar goed, ik merk dat ik daar luchtiger in sta. Ik heb dan ook al twee kinderen. Voor mijn man gaat dat ongetwijfeld een pak moeilijker zijn.”

Els Lambrecht. 'Ik had eerder al miskramen gehad, maar ik heb van deze het meest afgezien. De sociale contacten waren zo beperkt.' Beeld Tine Schoemaker
Els Lambrecht. 'Ik had eerder al miskramen gehad, maar ik heb van deze het meest afgezien. De sociale contacten waren zo beperkt.'Beeld Tine Schoemaker

Els Lambrecht (36) doet al sinds 2015 pogingen om als alleenstaande een kind te krijgen

‘Mijn leven staat al jaren ‘on hold’. Dat kan niet blijven duren’

“De kans om moeder te worden, wordt voor mij almaar kleiner. Ik ben 36 jaar intussen, dus mijn tijd begin te slinken. Mijn middelen ook. Ik heb al zo veel pogingen gedaan dat ik niet meer in aanmerking komt voor een terugbetaling. Maar mijn kinderwens is zo groot, dat ik met mijn fertiliteitsarts naar andere pistes ben beginnen te zoeken. In maart zou ik normaal naar Portugal zijn afgereisd, waar embryo’s gemaakt uit een eicel- en zaadceldonor voor mij klaarzitten. Maar toen werd een lockdown afgekondigd, een reisverbod ook en gebeurde er helemaal niets meer.

“Na een tevergeefse poging in juli mocht ik in augustus weer het vliegtuig op voor de terugplaatsing van twee embryo’s. Dat leidde in september tot een positieve zwangerschapstest. Maar de echo die ik in België liet maken, toonde vrij snel aan dat het zou mislopen. Ik heb dan thuis alleen moeten wachten tot de krampen en bloedingen zich doorzetten. Ik had eerder al miskramen gehad, maar ik heb van deze het meest afgezien. De sociale contacten waren zo beperkt. De steun bijgevolg ook.

“Er is na mijn laatste miskraam een nieuw onderzoek gebeurd, dat een probleem in mijn baarmoederslijmvlies toonde. Eigenlijk is dat goed nieuws, want daar kan iets aan gedaan worden. In principe zou ik na die ingreep terug naar Portugal kunnen, voor een nieuwe terugplaatsing. Maar zolang dat land en het onze in een rode zone zit, lukt zoiets niet. Die voortdurende onzekerheid knaagt aan mij, omdat het bovenop zo veel andere onzekerheid komt.

“Mijn arts zegt: eigenlijk heb jij geen tijd meer om te wachten.’ Ik besef dat ook wel, maar toen het hardop klonk, kwam het hard binnen.

“2020 moest mijn jaar worden, maar ik hoop nu op 2021. Het zal voor mij wel het allerlaatste jaar worden, want ik moet dit hoofdstuk voor mezelf echt afsluiten. Liefst met een baby natuurlijk. Maar ik besef dat ik me ook moet voorbereiden op een scenario zonder. Mijn leven staat al jaren ‘on hold’. Dat kan niet blijven duren.”

Ans Peterse. 'We droomden van een zoontje, maar ik prijs me uiteraard ook gelukkig met onze twee gezonde dochters.' Beeld Tine Schoemaker
Ans Peterse. 'We droomden van een zoontje, maar ik prijs me uiteraard ook gelukkig met onze twee gezonde dochters.'Beeld Tine Schoemaker

Ans Peterse (40) uit Hombeek borg door corona haar kinderwens op

‘Ik dacht: over een paar weken krijg ik wel een nieuwe afspraak’

“13 maart. Dat was de dag waarop de embryo van mij en mijn man eindelijk teruggeplaatst zou worden. Maanden hadden we erop gewacht. Maar een paar uur voordien kreeg ik plots telefoon van het UZ Jette. De boodschap was kort en helder: alle niet-noodzakelijke zorg moest opgeschort. Ook al had ik begrip voor de maatregelen, de teleurstelling was enorm. Ik was naïef ook. Ik dacht: over een paar weken krijg ik wel een nieuwe afspraak. Dat gebeurde natuurlijk niet. In mei heb ik zelf nog eens contact opgenomen met het ziekenhuis, maar dan hoorde ik meteen dat er geen extra mogelijkheden waren.

“Voor mij begon het toen al duidelijk te worden dat we niet zouden blijven wachten. Want ik wilde niet veel ouder zijn dan 40 jaar om opnieuw zwanger te zijn. Waar ik twijfelde, was mijn echtgenoot duidelijker. Hij is thuispapa en heeft de hele lockdown alleen voor onze dochters van 5 en 2 jaar gezorgd. Dat vergde veel van hem. Het idee dat die epidemie nog langer zou duren en dat er dan ook de zorg voor een baby zou bijkomen, vond hij moeilijk. Dat was een van de redenen waardoor we onze kinderwens nu helemaal hebben opgeborgen.

“Het was een moeilijke, maar volgens mij wel goede beslissing. We droomden van een zoontje, maar ik prijs me uiteraard ook gelukkig met onze twee gezonde dochters. Mijn lichaam zal me ook dankbaar zijn voor onze keuze. Sinds mijn puberteit heb ik een zware vorm van endometriose, waardoor ik al verschillende keren geopereerd ben en nog steeds elke maand veel pijn heb. Het risico op een verzakking van de baarmoeder tijdens de zwangerschap, met een zoveelste miskraam als gevolg, wordt groter naarmate ik ouder word. Mijn eigen gynaecoloog pleit er al sinds mijn 25ste voor om mijn baarmoeder weg te nemen. Ik vind het zelf emotioneel te moeilijk om daar nu meteen werk van te maken.

“Hetzelfde geldt voor het uit de vriezer halen van onze vier resterende embryo’s. Al zal een terugplaatsing niet meer gebeuren, het valt me te zwaar om daar nu al afscheid van te nemen. Zeker na zo’n lange en moeizame weg. Ergens is er een stemmetje in mijn achterhoofd dat zegt: laat die optie toch open. Je weet niet wat de toekomst brengt.”

UZ Jette: 1.500 behandelingen opgeschort door corona

Vanaf 4 januari zal de grootste fertiliteitskliniek in ons land, die aan het UZ Jette, weer op volle capaciteit draaien, stelt hoofdarts Herman Tournaye. Aan die kliniek worden jaarlijks tussen de 5.000 en 6.000 behandelingen uitgevoerd. Tournaye stelt dat ze door corona zo’n 1.500 behandelingen niet konden uitvoeren afgelopen jaar, deels omdat dat het centrum op slot moest en deels omdat ze daarna, door opgerichte covidafdelingen, met minder personeel konden werken. Hoe snel ze de achterstand kunnen wegwerken, daarover wil hij geen uitspraken doen.
Dat benadrukt ook de vzw Kinderwens, die eerder dit jaar al een online project startte om wensouders op te vangen tijdens de coronacrisis. “Een onvervulde kinderwens kan even intens zijn als rouwen om een overleden dierbare”, klinkt het. Bij de vzw krijgen ze dagelijks mails en telefoons van mensen die radeloos zijn, zegt oprichtster Shanti Van Genechten. Om die reden organiseert de vzw sinds kort extra online infosessies rond onder meer stressreductie. “We doen ook onderzoek naar het gebruik van online hulpverlening opdat de drempel voor wensouders kleiner kan worden.” (FVG)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234