Zondag 21/07/2019

Vier levens in een week

Dit had makkelijk loodzwaar verteltheater kunnen zijn, maar het stuk blijft zonder moeite overeind dankzij de uitmuntende acteerprestaties

Theater l Vincent.Arthur.Marcel bij Malpertuis HHHH

Liv Laveyne

Liefde en geluk. Wie meent dat dat past als een tang op een varken, raden we Malpertuis' Vincent.Arthur.Marcel aan. Regisseur Piet Arfeuille brengt onder die titel Philippe Bessons succesvolle debuutroman Bij afwezigheid van mannen op de planken, een verhaal over liefde en volwassen worden in oorlogstijd. Volwassen worden blijkt geen kwestie van je sterk te houden, maar de herinnering aan het geluk te koesteren. Moge het een troost zijn.

Vincent is zestien in 1916. Hij is een kind van de eeuw en dat is een geluk. Althans, dat heeft zijn moeder hem gezegd. In één week tijd leert hij de liefde en het afscheid kennen, fysiek aan de zijde van de jonge soldaat Arthur en mentaal bij de oude schrijver Marcel, een allusie op Marcel Proust. Het is met diezelfde zin voor het verstrijken van de tijd als Proust dat Arfeuille vier levens in een week, in anderhalf uur samenvat.

De voorstelling lijkt nogal krampachtig vastgenageld aan een lange bank. De twee uitersten, geest en lichaam, Marcel en Arthur, zitten elk in een uithoek en Vincent pendelt tussen beiden of neemt een centrale positie in wanneer hij zich rechtstreeks tot het publiek richt. Hij is de verteller die terugblikt en herbeleeft. Algauw blijkt de sterkte van deze strakke enscenering.

Vincent.Arthur.Marcel had gemakkelijk loodzwaar verteltheater kunnen zijn, maar het stuk blijft zonder moeite overeind dankzij de uitmuntende acteerprestaties. Koen Van Impe zorgt voor de noodzakelijke luchtige toon en geeft met glimmend vollemaansgezicht gestalte aan de aimabele maar ook wat zelfingenomen Marcel Proust. De kusscène tussen Vincent (Pepijn Caudron) en Arthur (Michaël Pas) is roerend, hun jongejongensspeelsheid in een cabaretdansje ontwapenend. Vooral Caudron speelt het spel genuanceerd als de uitdagende en tegendraadse puber die door de omstandigheden tot wasdom wordt gedwongen. Wanneer Arthur afscheid neemt om terug naar het front te vertrekken, blijft Vincent als een Christus in lijkwade op de bank liggen. Maar ook al zou hij dat willen, zijn ogen sluiten voor de realiteit kan hij niet meer. Arfeuille laat Arthur en Vincent als spiegelbeeld van elkaar evolueren. Terwijl Arthur zich in zijn kleren harnast, kleedt Vincent zich emotioneel uit.

Het decor, een plastic met witte klodders vaseline, volgt dat scala aan emoties. Lijkt het een action painting van Pollock bij Vincents jeugdige onstuimigheid, dan wordt het een besneeuwd slagveld als laatste rustplaats. De voorstelling eindigt bij het begin wanneer de moeder van de gesneuvelde Arthur (Tania van der Sanden) Vincent opzoekt. Hij zegt: "We zijn gelukkig geweest, alleen maar gelukkig". Op het plastic worden de ineengekronkelde naakte lichamen van de twee geliefden geprojecteerd. Vereeuwigd als in een fresco van Michelangelo.

Geluk vinden in de liefde én in het theatrale spel, Malpertuis bewijst dat het kan.

WAAR EN WANNEER Op tournee tot 11 maart, info via 051/40.62.90 of www.malpertuis.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden