Dinsdag 23/07/2019

Vier kilo meer blijkt loodzwaar

Als ze al dacht dat het een makkie zou zijn om in haar nieuwe gewichtsklasse tot 52 kilogram even goed te doen als in haar oude categorie (-48), dan is ze heel snel van die illusie verlost. Na vier minuten en één ronde zat het EK erop voor judoka Charline Van Snick. Toch bleef de Luikse strijdvaardig 'Ik ben meer waard dan dit.'

Goud op het EK van 2016 en 2015, zilver op dat van 2013 en 2012 en brons op dat van 2010. Brons op de Spelen van 2012 en brons op het WK van 2013 - al is die WK-medaille van de tabellen geschrapt na haar dopingschorsing. Charline Van Snick (26) vocht zich een indrukwekkend palmares bij elkaar. Bij de dames moet ze alleen Berghmans, Werbrouck en Vandecaveye voor zich dulden. Geen onbelangrijk detail: Van Snick deed dat in de gewichtsklasse tot 48 kilo.

Nu komt ze uit in de categorie tot 52 kilo. Vier kilo meer. Dat lijkt niets, maar op de balans maakt het voor de Luikse een wereld van verschil. Na het fiasco in Rio, waar ze er in de tweede ronde al uitvloog, besliste Van Snick om het roer drastisch en onherroepelijk om te gooien en van categorie te veranderen. Ze kon het fysiek niet meer aan om voor elk belangrijke competitie genoeg af te vallen. Ze terroriseerde haar lichaam, legde ze uit, en dat had zo zijn gevolgen op de tatami. Aan een gevecht beginnen met flanellen benen, het lukte haar gewoon niet meer.

Tegelijk brak Van Snick met haar Parijse coach Jérôme Baptiste en begon ze te trainen onder Dimitri Dragin, een gewezen Franse judoka die er een punt van maakt om aan haar explosiviteit en beweeglijkheid te werken. Net daarom is het zo vreemd dat Van Snick gisteren in haar eerste kamp zo statisch en tam vocht. Geen leeuwin maar een lammetje.

Niet in zak en as

Daar wist de Wit-Russische Darya Skrypnik, zestiende op de wereldranking, wel raad mee. Waza-ari en het was afgelopen met Van Snick. "Ik herkende mezelf niet", bekende de 26-jarige judoka. "Ik was niet agressief genoeg. Dat zij kon scoren, dat was een fout van me, maar ik had nog voldoende tijd om te reageren. Eén seconde kan volstaan, maar ik was niet op mijn best."

Geen tranen van wanhoop zoals in Rio bij Van Snick. Geen hoopje ellende dat zich in de tribune bij haar man Anthony verstopte. En dat terwijl ze er voor het eerst sinds 2011 in de eerste ronde van een EK was uitgegaan. In de Torwar Arena in Warschau rechtte Van Snick snel haar rug. "Het is niet omdat ik één keer verlies dat ik het nu opgeef in mijn nieuwe categorie. Ik weet wat mijn potentieel is en dat ik me kan meten met de allerbeste meisjes in de -52. Ik heb een palmares bij de -48 vergaard en dat kan dienen als bagage om een carrière uit te bouwen bij de -52. Het beste moet nog komen."

Het valt nog te bezien of Van Snick haar vroegere erelijst kan evenaren. Ze is nog de fundamenten aan het leggen. Dit seizoen pakte ze brons op de Grand Slam van Bakoe, goud op de wereldbeker in Casablanca en werd ze vijfde op de Grand Prix van Tbilisi op 31 maart. "Het is niet ideaal dat ik drie weken voor het EK nog aan competities meedeed, maar ik moest wel want door een blessure miste ik in februari belangrijke toernooien. Ik heb er geen spijt van. Ik had competitieritme nodig voor ik aan het EK kon meedoen. Ik heb daar veel uit geleerd en ga nu met veel motivatie weer aan de slag."

In Parijs welteverstaan, waar ze helemaal haar zin mag doen. De Waalse judofederatie was de constante (financiële) discussies met Van Snick zo beu dat ze haar finaal carte blanche gaven. Ze mag zelf haar programma opstellen en hoeft ook niet meer naar verplichte trainingssessies in België te komen, maar dan moet ze zelf ook maar alles regelen voor haar en haar entourage, zoals vliegtuigtickets en hotelreservaties. Van Snick zei dat die praktische besognes aan haar gemoedsrust vreten, maar ze staat nu eenmaal op haar autonomie.

Druk van Waalse federatie

De druk om te presteren is dan ook niet min. Aan haar om te bewijzen dat ze de privileges en de toelages verdient - zoals door een medaille op het EK te grijpen. Van Snick faalde, maar kan de nieuwe categorie als uitvlucht inroepen. Ze schudt het hoofd: "Het is niet alsof ik een debutante ben op het EK, hé. Mijn naam stelt wel wat voor in het judo, ook al maakte ik die in een andere categorie. Nogmaals: dit EK was het niet goed, maar dat wil niet zeggen dat ik nu alle toernooien zal verliezen. Ik weet dat ik tijd nodig heb om te wennen aan mijn nieuwe gewichtsklasse. Hoeveel tijd, daar heb ik geen zicht op. Ik leg mezelf geen deadlines op. Het enige waar ik naar luister, is mijn lichaam."

Of dit EK een rem zet op mijn plannen? Ze glimlacht: "Reculer pour mieux sauter." Eén stap achteruitzetten om er dan twee vooruit te doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden