Woensdag 06/07/2022

InterviewTaboe

Vier eerdere kandidaten uit ‘Taboe’: ‘In het huis was Philippe een echte mensen-mens, geen BV’

Van links naar rechts: Sandra, Fatih, Nicole en Manon.  Beeld Joris Casaer
Van links naar rechts: Sandra, Fatih, Nicole en Manon.Beeld Joris Casaer

Het is het heuglijkste televisienieuws sinds prinses Delphine besliste haar dansbenen te strekken: zondag startte eindelijk het tweede seizoen van Taboe, de reeks waarin Philippe Geubels zich ontpopt tot de meest meelevende therapeut en precaire onderwerpen aanpakt waar andere komieken met een grote bocht omheen walsen. Om de blijde gebeurtenis te vieren regelden we een reünie met vier kandidaten uit seizoen één.

Hanne Van Tendeloo

Manon mocht de spits afbijten in de allereerste aflevering en toonde televisiekijkend Vlaanderen dat hemiplegie – volgens de wetenschap gedeeltelijke verlamming, volgens Geubels een moeilijk woord voor niet met de brommer kunnen rijden – geen domper op je leven hoeft te zijn. In de tweede aflevering stak Geubels nog een tandje bij en maakte hij zich vrolijk over – en mét – ongeneeslijk zieken. Nicole, de weduwe van Danny, schuift vandaag ook aan. Dan zijn er nog Fatih, uit de aflevering over mensen met een andere huidskleur, en Sandra, die haar gewicht in de schaal wierp in de laatste aflevering. Nog vóór ze met z’n vieren rond de tafel zitten, voelt het al als een warm familiefeest. De enige die ontbreekt, is Philippe Geubels, in de rol van zatte nonkel.

Manon: “We hebben elkaar allemaal ontmoet op het feest van productiehuis Panenka na de laatste uitzending, intussen bijna vier jaar geleden. Ook toen voelde het alsof we elkaar al jaren kenden. ‘Mijn Taboe-familie’, noem ik hen. We hebben hetzelfde meegemaakt: alleen zij begrijpen wat het betekent om mee te doen aan het programma.”

Probeer dat eens onder woorden te brengen.

Manon: “Als ik nu naar mijn aflevering kijk, dan cringe ik een beetje, dan kijk ik met enige gêne terug. Ik stond toen nog niet waar ik nu sta. Mijn ongeval, waardoor de helft van mijn lichaam verlamd raakte, was pas een jaar voordien gebeurd. Ik had nog helemaal niet aanvaard dat ik voortaan met het label ‘gehandicapt’ verder moest. Mijn zelfbeeld zat op een dieptepunt, maar die week in Westouter met Philippe en de anderen heeft me ontzettend hard geholpen. Ik begon stilaan te denken: oké, misschien ben ik toch nog iets waard.”

Nicole: “Je bent een prachtmeid, Manon, laat daar geen twijfel over bestaan.”

Sandra: “Je persoonlijkheid spatte van het scherm. Na die eerste aflevering waren we allemaal flabbergasted.”

Lees ook

Ciska Hoet na de eerste aflevering van het nieuwe seizoen van Taboe: ‘Nooit geweten hoe verfrissend de ASS-blik op de wereld kan zijn’

Stelde die eerste aflevering jullie ook gerust?

Sandra: “Toch wel, ja.”

Manon: “In het begin was er veel heisa rond Taboe. Nog vóór mensen één seconde hadden gezien, kwam er al commentaar: ‘Lachen met gehandicapten, spotten met mensen in armoede, dat doe je toch niet!’”

Fatih: “Dat kwam omdat Taboe in de markt was gezet als een reeks die de grenzen van humor zou verkennen. Mij was het daar nooit om te doen: het ging altijd over clichés doorprikken, over tonen dat niemand helemaal samenvalt met zijn beperking, huidskleur of de stand op zijn bankrekening.”

Sandra: “En over hoe helend humor kan zijn. Er werd gelachen, maar altijd met liefde en respect.”

Manon: “Ik had Philippe gevraagd tijdens de comedyshow niet te lachen met mijn ongeval. Daar voelde ik me nog niet klaar voor, omdat ik de schuld nog bij mezelf legde: ik had beter moeten opletten, ik had niet moeten gaan werken die dag. Philippe maakte uiteindelijk toch die mop over hemiplegie, maar vooraf had iemand van de ploeg me even opgebeld: ‘Is deze grap oké voor jou?’ Ik was in die week zoveel gegroeid dat het me niet meer deerde. Ik vond het zelfs echt grappig. Nu lach ik constant met mezelf en doe ik niks liever dan mensen ongemakkelijk maken over mijn beperking. Het kan zo’n opluchting zijn om over de olifant in de kamer te beginnen.”

Sandra: “Het is waar: ik voelde ook bevrijding toen Philippe moppen stond te tappen over dik zijn. Hij mócht dat doen, omdat ik intussen wist hoe gevoelig hij was. De hele Taboe-ploeg was zich ervan bewust dat ik me zorgen maakte over hoe ik in beeld zou komen. Toen we na een gezellige karaokeavond thuiskwamen, allemaal met een glas op, riep Tom Baetens (van Panenka, red.) me bij zich: ‘Kom, we hebben al een stukje gemonteerd van de aflevering over ongeneeslijk zieken. Ik zal het je tonen.’ Wat ik te zien kreeg – het was een fragment waarin Philippe zat te praten met Danny – was zo ontwapenend en schoon. Terwijl we daar met z’n allen in tranen zaten, hoorde ik achter me iemand breken en weglopen. Ik keek achterom: het was Philippe. Toen besefte ik: we zitten hier in iets heel bijzonders.”

BRING IT ON

Veel kandidaten hadden het over hoe mooi regisseur Kat Steppe hen in beeld had gebracht. Het leek alsof ze, door zichzelf door haar ogen te zien, anders waren gaan kijken.

Sandra: “Ik herinner me dat we die week in de sauna gingen. Alleen Pieter en ik zagen het zitten om ons lichaam voor de camera te tonen. Achteraf liet Kat me de beelden zien in dat roze handdoekje, omdat ze wist hoe moeilijk ik het had om met die massa lijf geconfronteerd te worden. Ik moest toegeven: het was best mooi. Vroeger meed ik mijn spiegelbeeld, maar door zo naar mezelf te kijken, heb ik meer leren houden van mezelf en van hoe ik eruitzie. Het ontroert me nog steeds.”

‘Tijdens de opnames was Philippe Geubels geen BV. Of de camera nu aan- of uitstond: hij was gewoon zichzelf.’ Beeld VRT
‘Tijdens de opnames was Philippe Geubels geen BV. Of de camera nu aan- of uitstond: hij was gewoon zichzelf.’Beeld VRT

“Ik heb nadien mijn aflevering nog vaak bekeken. In het huis had Philippe me gevraagd of ik ooit een operatie zou overwegen. Toen was ik resoluut: ‘Nooit.’ Ik was ervan overtuigd dat vermageren me in mijn eentje moest lukken. Ik had mijn kop nog in het zand. Ook na Taboe bleven de kilo’s erbij komen. Tot een vriendin me ermee confronteerde: ‘Ik kan met jou niet meer naar een museum, want je waggelt en je trapt meteen op je adem.’ Het was keihard om te horen, maar achteraf besefte ik: ze zegt het uit liefde. In een paar maanden tijd heb ik de klik gemaakt: ik heb een maagverkleining laten uitvoeren en weeg nu 50 kilo minder. Ik hoop in de toekomst nog wat meer gewicht kwijt te spelen.”

Fatih: “Moet je dan ook een streng dieet volgen?”

Sandra: “Ja, maar dat gaat vanzelf. Je maag is na de ingreep zo klein dat je niet veel meer kúnt eten. Na een tijdje gaat dat weer wel, en moet je in de gaten houden dat je niet in oude gewoontes hervalt. Ook de andere drie kandidaten uit mijn aflevering zijn intussen kilo’s kwijt – en eentje heeft nu een baby.”

Allemaal dankzij Taboe?

Sandra: “Dat denk ik wel. Het programma was een grote steun voor ons.”

“Ik geniet enorm van mijn herwonnen vitaliteit: ik kan wandelen, zwemmen, de trap op zonder te hijgen. Het is een ander leven. Maar het moeilijkste is nog altijd om liever te zijn voor mezelf. Ik weeg nu wel minder, maar in essentie ben ik dezelfde mens. Na mijn operatie kreeg ik complimenten. In het begin maakte dat me kwaad. Ik kon alleen denken: waar waren jullie toen ik het moeilijk had? Rondom me zie ik nog altijd meisjes en vrouwen worstelen met opgedrongen schoonheidsidealen. Als Taboe ons iets heeft geleerd, dan wel dat er niks schoners is dan vrede hebben met jezelf en denken: oké, het is niet top, maar ik ga het ermee doen.”

Fatih: “Het is bijzonder om te horen dat Taboe voor zo’n grote ommezwaai heeft gezorgd. Bij mij was dat niet zo. Ik ben er ook maar toevallig ingerold: ik had even geen vaste job en zag zo’n week gratis vakantie wel zitten. Lekker eten, een mooi huis, fijne mensen… wat wil je nog meer?”

Meedoen heeft niet voor andere inzichten gezorgd over je migratieroots?

Fatih: “Ik heb gehoord dat onze aflevering wordt vertoond in scholen om het te hebben over racisme, maar persoonlijk ben ik er niet echt mee bezig. Het was wel fijn om eens aan Vlaanderen te vertellen hoe ik met mijn Belgisch-Turkse roots altijd tussen twee stoelen val, maar dat verhaal vertelde ik ook al in mijn muziek.”

Over jullie aflevering was best veel te doen. Zou Philippe lachen met de islam of niet, dat was de euh… hamvraag.

Fatih: “Naar mijn gevoel had hij wat stouter uit de hoek mogen komen. Toen ik in de zaal zat voor zijn comedyshow, dacht ik: bring it on, laat die moppen over Turken en Marokkanen maar komen. Maar hij hield het braaf.”

Manon: “Allee! Ik heb zo hard gelachen, toen hij de zaal inkeek en zei: ‘Het is hier precies de wachtzaal van de VDAB.’”

Fatih: (lacht) “Oké, die was goed. Maar als ik onder mijn gekleurde vrienden ben, steken we veel harder de draak met elkaar. Philippe besefte wellicht: als witte man uit de middenklasse moet ik hier op mijn tellen letten.”

Sandra: “Tja, Ilias had hem vooraf expliciet gezegd dat er voor hem een duidelijke grens was: met de islam wordt niet gespot.”

Fatih: “Natuurlijk zijn er grenzen, maar voor mij heeft hij die niet overschreden.”

“Ik was vooral bang voor stigmatisering. Mensen met migratieroots zijn het gewend negatief in de media te komen. Ik was bang dat ze onze verhalen zouden verknippen en plakken tot iets wat de clichés weer maar eens bevestigt, maar dat hebben ze niet gedaan. Intussen zijn er nog meer mooie reeksen gemaakt rond het thema, zoals Het leven in kleur en Kinderen van de migratie. Een broodnodige evolutie, al weet ik niet of Taboe daar voor iets tussen zit. Misschien heeft het ermee te maken dat er steeds meer gekleurde mensen achter de schermen werken.”

Manon: ‘Tegenwoordig lach ik constant met mezelf en doe ik niks liever dan mensen ongemakkelijk maken met mijn beperking.’ Beeld Joris Casaer
Manon: ‘Tegenwoordig lach ik constant met mezelf en doe ik niks liever dan mensen ongemakkelijk maken met mijn beperking.’Beeld Joris Casaer

DANSEN IN DE REGEN

Ook Danny moest hartelijk lachen om Philippes moppen over doodgaan.

Nicole: “Natuurlijk! Onder ons tweetjes lachten Danny en ik daar ook om. Ongeneeslijk ziek zijn maakt geen ander mens van je. Tegen dat idee heeft Danny altijd moeten opboksen, als hij met hulpverleners en instanties te maken kreeg: het is niet omdat hij ALS had, dat hij alleen nog patiënt was. In Westouter kon Danny onder mensen zijn die door dezelfde emotionele rollercoaster gingen als hij.”

Manon: “Het heeft me zo hard geraakt dat Demi de enige is van hun groep die er vandaag nog is.”

Philippe moest zijn tranen verbijten, toen hij in een Nederlandse talkshow vertelde dat Mireille intussen was overleden. Ook Hilde is er niet meer.

Nicole: “In het huis was Philippe een echte mensen-mens, geen BV. Achteraf zijn Danny en ik nog eens naar een optreden van hem gegaan. Hij wilde ons nadien even groeten, maar voor mij voelde het wat ongemakkelijk: er stonden ook fans te wachten die – begrijpelijk – een stukje van Philippe-Geubels-de-BV wilden.”

Fatih: (knikt) “Die hele week met ons was hij gewoon zichzelf, of de camera’s nu aan- of uitstonden. Het was niet alsof hij na de werkdag, als alle beelden erop stonden, zei: ‘Ciao mannen, nu ben ik weg.’ Nee, hij bleef.”

Manon: “En hij praatte ook gewoon met ons. Ik was zenuwachtig voor mijn interview, maar toen ik ging zitten, vroeg hij: ‘Hoe is het?’ Het werd een doodgewoon gesprek, geen geforceerd vraag-antwoord-riedeltje. Hij luisterde echt naar wat ik zei.”

Nicole: “Ongelofelijk hoe goed hij dat deed, want het waren toch heftige verhalen.”

Jij was het enige familielid dat mee mocht in het huis.

Nicole: “Ik kon niet anders: Danny kon zijn armen niet meer gebruiken. Maar ik vond het wel moeilijk: Danny en ik waren al sinds mijn 15de onafscheidelijk. Eigenlijk wilde ik dat dit iets van hem alleen zou zijn, zonder mij.”

Philippe ging de lastige vragen niet uit de weg, ook niet over euthanasie. ‘Dat zal de enige, grote egoïstische beslissing van mijn leven zijn,’ zei Danny, ‘zeggen wanneer het genoeg is geweest.’

Nicole: “Maar het wás geen egoïstische beslissing. Al in 2019, na Taboe, wilde Danny voor euthanasie gaan. Toen heb ik me geweerd als een duivel in een wijwatervat. Ik voelde dat hij die beslissing enkel uit frustratie nam, omdat de ziekte hem elke dag wat meer van zijn lichaam beroofde. Ik heb toen beslist thuis te blijven voor hem. Dat had ik veel eerder moeten doen: opeens vielen veel van zijn frustraties weg en we hebben samen nog heel mooie momenten beleefd. We hebben zelfs nog een groot feest gegeven – Philippe en Kat waren er ook.”

“Het is ongelofelijk wat Taboe voor ons als koppel heeft gedaan. Vlak voor de opnames ging het moeilijk: Danny was soms hard voor mij. Dat deed hij uit bescherming, omdat hij wilde dat ik op eigen benen zou kunnen staan, als hij er niet meer was. Philippe confronteerde hem daarmee: ‘Allee Danny, je vrouw doet alles voor je.’ Het heeft ons zoveel deugd gedaan. Onmiddellijk na de opnames zijn we een week naar Kreta vertrokken. In de 36 jaar dat we samen waren, is er geen mooiere week geweest.”

“Maar toen kwam februari 2020. Ik had in korte tijd twee operaties ondergaan. Danny wilde absoluut blijven leven tot hij zeker wist dat ik oké was. Hij heeft voor mij het onmenselijke gedaan, want eigenlijk was zijn lichaam op. Toen hij die maandag zei: ‘Ga nu maar een paar flessen Veuve Clicquot halen’, wist ik dat het tijd was. Ik heb nooit vrede gehad met zijn ziekte, maar ik denk dat weinig mensen zo mooi zijn kunnen gaan als hij. De avond voordien heeft hij met zijn ogen – praten kon toen al even niet meer – afscheid genomen van iedereen. Tot op de laatste dag had hij zijn uitvaart nog zitten regelen: hij had een playlist gemaakt met maar liefst twee uur muziek. Ik zei: ‘Ik mag toch ook nog iets zeggen, hè?’ (lachje) Danny’s afscheid was zo mooi.”

Nicole: ‘Als het me niet lukt om opnieuw gelukkig te worden zonder Danny, wil ik ook voor euthanasie gaan.’ Beeld Joris Casaer
Nicole: ‘Als het me niet lukt om opnieuw gelukkig te worden zonder Danny, wil ik ook voor euthanasie gaan.’Beeld Joris Casaer

Zijn afwezigheid moet een enorm gat geslagen hebben.

Nicole: “Ik voel me helemaal verloren, lost in translation. Danny’s grootste wens was dat ik weer gelukkig zou worden, maar ik denk dat hij altijd heeft geweten dat het voor mij een onmogelijke opdracht was. Op een gegeven moment ging hij zelfs voor mij een man zoeken. ‘Nu moet je stoppen,’ zei ik, ‘jij bent mijn man.’”

“Danny was mijn grote passie en zijn dood heeft alles weggevaagd. Nu moet ik passieloos verder, maar voor een dramaqueen als ik is dat geen leven. Ik heb mezelf drie jaar gegeven om te proberen leven zonder hem. Lukt het me niet, dan zou ik ook voor euthanasie willen gaan. Ik heb bij Danny gezien hoe mooi het kan zijn: hij is met een fonkel in zijn ogen vertrokken.”

Het is schrikken hoe ondraaglijk dit verdriet voor jou is.

Nicole: “Ik ben goed omringd met prachtige mensen die me in leven houden, maar ik slaag er nog niet in voor mezelf te leven. Als ik een manier vind om dat te doen, dan kan ik mezelf nog altijd verlengingen gunnen.”

(merkt de geschrokken blikken op) “Sorry dat ik het zo op tafel gooi. Ik wil niet dat jullie je ongemakkelijk voelen.”

Sandra: “Lieve schat, het raakt me enorm, maar jij mag mij raken.”

Nicole: “Ik weet dat mensen het moeilijk hebben met verdriet. In onze samenleving wil iedereen alles altijd maar fiksen, met therapie of met pillen. Maar de dood kun je niet fiksen: Danny komt niet terug.”

Misschien is zo’n immens verdriet torsen nog wel het grootste taboe.

Nicole: “Ja. Dat je blijft rouwen om iemand van wie je zielsveel houdt, daar kunnen sommigen niet bij. Misschien moeten Philippe en Kat daar eens een aflevering aan wijden.”

Manon: “In het leven moet je niet zitten wachten tot de storm voorbij is, je moet leren dansen in de regen. Dat is mijn favoriete spreuk.”

Fatih: “Precies. Misschien komt er na Danny geen zonneschijn meer, maar vind je een manier om te dansen in de regen.”

Nicole: “Danny kon dat heel goed, dansen in de regen.”

Manon: “Het komt goed, daar ben ik zeker van. Na mijn ongeval heb ik ook gesukkeld met de dood. Ik voelde me een last voor iedereen. Ik kon alleen maar denken: zou het voor mijn ouders niet makkelijker zijn, als ik er niet meer was? Dokters zeiden dat ik nooit meer zou kunnen praten of studeren. Maar zie mij nu: ik heb twee diploma’s en ben sinds een week aan de slag op mijn droomjob. Ik werk voor een productiehuis dat bedrijfsvideo’s maakt. Ook daar zit Taboe voor iets tussen: de producer raadde me aan toegepaste audiovisuele communicatie te volgen. Slechts 26 mensen mochten aan die studie beginnen, en ik was één van hen. Ik dacht: zo slecht is het leven toch niet. Misschien was ik hier zonder mijn ongeval zelfs nooit geraakt. Als ze me vandaag de kans boden terug te gaan naar vijf jaar geleden, ik zou het niet doen. Ik heb zoveel over mezelf geleerd, zoveel ervaringen opgedaan, mijn echte vrienden leren kennen. Dat wil ik echt niet kwijt.”

Nicole: “Ik wilde dat ik in het leven kon staan zoals jij, Manon. Op sommige momenten lukt het me een beetje. Ik ben wat van Danny’s assen gaan uitstrooien op Kreta. Daar heb ik oprecht van genoten. Ik ben ook naar het Louvre in Parijs en naar Dalí in Barcelona gaan kijken. Die grote kunst zette mijn leven wat in perspectief – ‘Stop met navelstaren’ – maar na een maand of drie was het verdriet weer zo verpletterend. Daar word ik zo moe van: één stap vooruit, twee stappen terug.”

Sandra: “Wees toch maar mild voor jezelf. Terugvallen hoort erbij. We zien onszelf allemaal die bocht maken en denken: oké, daar ga ik weer.”

Fatih: ‘Er zijn grenzen aan humor, maar Philippe heeft die niet overschreden door te lachen met moslims.’ Beeld Joris Casaer
Fatih: ‘Er zijn grenzen aan humor, maar Philippe heeft die niet overschreden door te lachen met moslims.’Beeld Joris Casaer

GEEN DUCKFACE

Jullie stelden jezelf zo kwetsbaar op. Waren jullie bang voor de reacties?

Manon: “Jawel. Ik was bang dat mensen mij een probleemkind zouden vinden, omdat ik nog zo negatief deed over wat me was overkomen. Tegen Philippe zat ik zelfs te klagen dat ik door de verlamming in mijn gezicht geen duckface meer kon maken. Dat is vandaag voorbij.” (tuit haar lippen als een pro)

Werden jullie vaak herkend?

Fatih: “Af en toe, in de supermarkt: ‘Ken ik u van ergens?’ Ik hoop dan altijd dat ze het over mijn muziek hebben, maar helaas.” (lacht)

Sandra: “Na de uitzending ben ik een paar maanden schuw geweest. Ik ga graag zwemmen, maar toen even niet, uit angst om herkend te worden. Liep ik door de Delhaize, dan kreeg ik dieettips van de kassierster. Nu kan ik erom lachen. Het verbleekt ook naast alle mooie reacties die ik kreeg. De mooiste was van iemand die me zei: ‘Je hebt zoveel mensen hoop gegeven.’ Wat wil je nog meer?”

Nicole: “Danny’s motto was: kijk naar wat je wel nog kunt, niet naar wat je niet meer kunt. Nog steeds laten mensen me weten dat Danny hen heeft geïnspireerd. Daar put ik kracht uit.”

Heeft de ploeg jullie ooit gevraagd welke taboes jullie, als ervaringsdeskundigen, willen zien sneuvelen in het nieuwe seizoen?

Fatih: “Nee, maar mensen met een crimineel verleden, dat zou ik wel interessant vinden. Als jeugdwerker kom ik vaak in gevangenissen en zie ik hoe de jongeren daar worden gestigmatiseerd. Ook over nieuwkomers bestaan nog zoveel vooroordelen: ze komen hier alleen om te profiteren, blablabla.”

Sandra: ‘Liep ik kort na de uitzending door de Delhaize, dan kreeg ik dieettips van de kassierster. Nu kan ik erom lachen.’ Beeld Joris Casaer
Sandra: ‘Liep ik kort na de uitzending door de Delhaize, dan kreeg ik dieettips van de kassierster. Nu kan ik erom lachen.’Beeld Joris Casaer

Valabele opties, maar de makers zijn voor dit rijtje gegaan: autisme, verslaving, opvallend uiterlijk, vrouwen, senioren, onvervulde kinderwens en andere genderbeleving.

Nicole: “Euh, vrouwen? Zijn wij dan nog altijd een taboe?”

Fatih: “Het kan wel iets goeds opleveren: er bestaan zoveel man-vrouwgrappen.”

Manon: “Volgens mij gaat die aflevering over alles waar vrouwen nog tegenaan botsen: het glazen plafond, #MeToo…”

“Ik ben benieuwd naar Philippes grappen over ongewild kinderloos zijn. Mijn grote droom is ooit moeder te worden. Als dat niet lukt, zou ik het er heel moeilijk mee hebben.”

Sandra: “Alleen al dat stukje in de trailer – ‘Ik zou zo’n goeie vader zijn, maar ik ben het niet’ – raakte me enorm. Dat wordt voor mij de spannendste aflevering.”

Manon: “Ik ben ook benieuwd naar de aflevering over senioren. Oud zijn is toch geen taboe?”

Sandra: “Toch wel, hoor. Mijn moeder is momenteel opgenomen in het ziekenhuis. Wat me opvalt, is dat de verpleging – pas op: het zijn engelen – soms sussend reageert als mijn moeder iets aanbrengt. Misschien zijn dat details, want onze bejaarden worden wel goed verzorgd. Maar het zijn net die details die maken dat ze zich niet altijd meer waardevol voelen als mens.”

Genderbeleving ligt tegenwoordig ook gevoelig.

Fatih: “Zeker! Heb je het tegenwoordig over non-binair, dan zetten ze je meteen in de hoek van woke. En alles daarrond wordt gepolitiseerd, zodat niemand nog iets durft te zeggen. Zéér irritant.”

Sandra: “Daarom is Taboe ook zo’n geweldig concept: eens goed lachen zet de deur weer open.”

Manon: “Wel goed dat ze het tweede seizoen aan de andere kant van het land hebben gefilmd, in de Ardennen. Dat maakt de kans net iets kleiner dat mensen gaan vergelijken.”

Sandra: “Ik twijfel er niet aan dat het prachtig wordt. Op 26 december ga ik achterover leunen in mijn zetel en genieten.”

Hebben jullie nog tips voor de nieuwe kandidaten?

Manon: “Reageer niet op vreemde berichten. Een man die mijn vader kon zijn, stuurde me: ‘Manon, je bent een heel schoon meisje. Als ik jonger was geweest, dan zou ik het wel weten.’ Goed bedoeld wellicht, maar toch raar.”

Fatih: “Ik zou zeggen: blijf jezelf. En wees niet bang voor de plotse bekendheid: ja, er zullen waarschijnlijk een miljoen mensen kijken, maar dat waait ook weer over.”

Taboe, iedere zondag om 20.05 uur op Eén.

© HUMO

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234