Vrijdag 04/12/2020

Psychologie

Vier bekende mannen over bezoek aan psycholoog: ‘Hulp zoeken is geen zwakte, en geen schande’

Beeld Thomas Sweertvaegher

De dood van youtuber Kastiop (22) herinnert ons aan een pijnlijke waarheid: mannen zijn kwetsbaarder voor suïcide dan vrouwen. Ervaren ze schroom om psychische hulp in te schakelen? Vier bekende mannen getuigen over hun ervaring met een psycholoog.

Sven Mary (48)

Strafpleiter

“Vanaf 2006 ging ik – met tussenpauzes – een aantal jaar in therapie. Telkens op vrijdagavond, om zo mijn weekend goed in te zetten. De oorzaak? Wel, ik ben geen televisievedette, maar door mijn plotse bekendheid ervoer ik een druk om te presteren. Die stress ging ook gepaard met een aantal existentiële problemen. Zo moest ik een aantal dingen uit een verder verleden weten te plaatsen. Voeg daar nog een aantal relationeel onbezonnen beslissingen aan toe en op een bepaald moment heb ik naar een externe hulplijn gegrepen.

“‘Boys don’t cry’, zingt Robert Smith. Natuurlijk was het als man niet eenvoudig om die stap te zetten. Maar ik ben blij dat ik het heb gedaan. Veertien jaar later heb ik nog steeds contact met mijn therapeut. Ik bel die persoon nog vier keer per jaar. Het is iemand die nog altijd veel voor mij betekent.

“Soms heb ik het nog moeilijk. Zoals vandaag. Ik ben moe en ik ben het moe. Als ik kijk wat er de afgelopen weken in de wereld is gebeurd: de covidcrisis, de aanslagen in Nice en Wenen, maar vooral de moord op leraar Samuel Paty. Dat valt mij bijzonder zwaar. Als advocaat moet ik die wraakroepende houding tegenover een goedmenende medemens weten te koppelen aan mijn professionele bestaan. Die vereniging met het geweten, die schizofrenie van de strafpleiter is echt niet eenvoudig. Niemand begrijpt dat. Het brede publiek ziet in mij de baarlijke duivel terwijl ik ook gewoon een mens ben.

Sven Mary.Beeld Thomas Sweertvaegher

“We leven in een maatschappij die mij op vele niveaus zorgen baart. Vooral dan voor mijn kinderen, zij zijn mijn achilleshiel. In periodes zoals deze voel ik opnieuw dat ik in een soort van moeras zit. Misschien is het opnieuw tijd voor een telefoontje naar mijn therapeut, maar ik denk dat ik het nog wat uitstel. Dat is mijn persoonlijkheid. De emmer is vrij vol, maar nog niet vol genoeg. Gelukkig ga ik ook vier keer per week minstens een uur lopen. Dat is een andere vorm van therapie, hardlopen geeft mij zuurstof.”

Bouba Kalala (23)

Socialemediastrateeg bij sp.a/Vooruit

“Drie jaar geleden voelde ik me verschrikkelijk. Voor diverse media moest ik leuke filmpjes op festivals maken, terwijl ik nog amper energie had om mijn bed uit te komen. Eigenlijk kon alles me geen reet meer schelen, maar ik deed gewoon wat er van mij gevraagd werd omdat er geld op tafel moest komen. Daarom kon ik de plezante Jan uithangen, ook al had ik eigenlijk geen energie. Het heeft even geduurd voor ik besefte dat dat geen normale manier van leven was.

Bouba Kalala.Beeld Thomas Sweertvaegher

“Lang dacht ik dat ik geen nood aan therapie had, dat ik het wel op mijn eentje ging kunnen oplossen. Maar tijdens die festivalzomer realiseerde ik me: fuck Bouba, dit dreigt hier echt wel uit de hand te lopen. Tussen twee opnames door googelde ik ‘psycholoog’ en maakte ik een afspraak.

“Met mijn eerste therapeut klikte het niet. Na een paar sessies ben ik naar iemand anders gestapt. Ik ben nu drie jaar in therapie en ben intussen aan mijn vierde therapeut toe, maar dat is echt een goeie. Het is zo belangrijk dat je niet bij een psycholoog blijft bij wie je je niet op je gemak voelt. Therapie is in mijn vriendenkring geen issue, ik ken veel mannen die er een beroep op doen, maar misschien is dat mijn stadsbubbel.

Het is belangrijk om het psychologische proces alle tijd te geven. Tijdens mijn eerste sessie dacht ik: bon, ik vertel u snel even mijn verhaal en u lost mijn issues zo snel mogelijk op, liefst tegen volgende week. (lacht) Zo werkt het natuurlijk niet. Na een paar sessies dacht ik: pf, waarom voel ik mij nog altijd zo slecht? Ik zou er beter mee kappen. Maar gelukkig heeft mijn psycholoog me overtuigd om door te zetten. Dat is ook het mooie aan therapie. Je denkt dat je niet beter wordt, maar plots besef je dat je je misschien niet beter dan gisteren voelde, maar wel dan drie maanden geleden. Je kunt er niet echt je vinger op leggen, maar je maakt vooruitgang. Dat is toch prachtig?”

Vincent Stuer (44)

Schrijver, theatermaker en columnist bij De Morgen

“Ik heb op twee momenten in mijn carrière hulp gezocht: eerst zag ik even een stresscoach, een paar jaar later deed ik een tiental sessies bij een psychotherapeut. Ik was toen 37 en de redenen daarvoor waren uiteenlopend. Ik ervoer veel stress op mijn job (Stuer was speechwriter van Europees Commissievoorzitter José Manuel Barroso, FVD) en ik had een jong gezin met vier kinderen.

“Ik was net voor de Europese Commissie beginnen werken toen mijn jongste dochter werd geboren. De eerste drie jaar sliep ze amper. Dat was fysiek ongelofelijk hels, veruit de zwaarste periode uit mijn carrière. Ik brandde mezelf volledig op en op een bepaald moment kreeg ik een zenuwinzinking. Ik was tien dagen aan een stuk wakker geweest omdat mijn systeem helemaal op hol was geslagen. Ik voelde mij over alles schuldig: ik had het gevoel dat ik privé en professioneel tekortschoot.

Vincent Stuer.Beeld Thomas Sweertvaegher

“Ik heb niet getwijfeld om dan hulp te zoeken, neen. Veel mensen, zeker mannen, zullen dat als een vorm van zwakte zien, maar dat soort man ben ik dan weer niet. Als je gezonder wil leven, ga je naar een sport- of voedingscoach; als je mentaal sterker wil staan, bezoek je een psycholoog. Hulp zoeken is geen zwakte, en nog minder een schande. Ik heb enorm veel aan die gesprekken gehad. Ik vond ze intellectueel ook erg boeiend.

“Aangezien ik jarenlang in die wereld heb meegedraaid, houdt ook de psychologie van politici mij bezig. Mijn monoloog Onbezongen gaat daarover. Een inspiratiebron is Alastair Campbell, de gewezen spindoctor van Brits ex-premier Tony Blair. Zijn punt: in elke stiel worden mensen voorbereid hoe met stress om te gaan behalve in de politiek. Politici staan onder het constante vergrootglas van de publieke opinie, hun zelfbeeld ligt mee in de weegschaal en hun functioneren hangt daarmee samen, maar ze krijgen vreemd genoeg nul psychologische begeleiding. Ik pleit niet voor meer medelijden met politici, neen, ik roep hen op om schroom en trots te laten varen en zich ook op dat vlak te laten begeleiden. Dat zou veel drama’s kunnen voorkomen.”

Bert Van Steenberghe (27)

Presentator bij Studio Brussel

“In het najaar van 2016 beleefde ik een heel zware break-up. Het is toen dat ik voor de eerste keer naar een psycholoog ben gestapt. Het stereotype van ‘een man mag niet zwak zijn’ had mij onbewust tegengehouden om de stap naar hulp eerder te zetten, ja, dat denk ik wel. Maar ik zag geen weg vooruit meer, dus ik ben gegaan. Ik zat niet alleen privé in de knoop, maar ook professioneel.

“Jarenlang ben ik een gigantisch gesloten persoon geweest, ook voor mensen die dichtbij mij stonden. Ik weet nog altijd niet goed waarom, maar frustrerend was het wel. Ik kon mij niet uiten en dat leidde alleen maar tot frustraties en ruzies. Ik was de ultieme binnenvetter. Ik werk ook voor Studio Brussel, dat is een droomjob, maar dat gaat bij sommigen toch ook met een idee gepaard dat je je onmogelijk slecht kan of mag voelen.

Bert Van Steenberghe.Beeld Thomas Sweertvaegher

“Die gesprekken met de psycholoog in 2016 hebben mij geholpen, maar tegelijk was ik er ook nog niet helemaal klaar voor, denk ik. Het afgelopen jaar en zeker door de lockdown ben ik pas echt met mezelf geconfronteerd. Ik heb mezelf nog veel meer leren kennen en nu zou ik beter aan een therapeut kunnen vertellen wat er precies in mij omgaat. Daarom ben ik ook van plan om therapie opnieuw op te starten.

“Afgelopen weekend heb ik op Instagram gedeeld dat het niet zo goed met me gaat. De gesloten Bert van vier jaar geleden zou dat nooit gedaan hebben. Dat is een stap vooruit. Ik zit niet zwaar in de put, maar ik heb het gevoel dat een gesprek mij wel deugd zou doen. Meestal pakken mensen problemen pas aan als ze diep in de shit zitten, mij lijkt het goed om proactiever te werken.

“Ik identificeer mij als biseksuele cisgenderman, maar mijn seksualiteit- en genderbeleving heeft niet voor mentale welzijnsproblemen gezorgd. Ik heb vrienden, mensen uit de community die als aparter gezien worden en meer reacties en druk ervaren. Voor hen is het moeilijk, niet voor mij. Hun gevecht voor acceptatie zorgt ervoor dat ik gemakkelijker naar buiten kan treden. Dat zijn helden.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234