Woensdag 18/05/2022

InterviewFamilieklap

Vic, Bert en Britt Anciaux: ‘Hoe cool is het dat grootvake ooit nog de AB heeft gekocht’

Britt, Vic en Bert Anciaux. Britt: ‘Mijn vader is niet ongehavend uit de politiek gekomen.’ Beeld Wouter Van Vooren
Britt, Vic en Bert Anciaux. Britt: ‘Mijn vader is niet ongehavend uit de politiek gekomen.’Beeld Wouter Van Vooren

De oudste is 89, voormalig staatssecretaris, boegbeeld van de Volksunie en herstellende van longkanker. De middelste is 61, was minister van Cultuur en is nu directeur van een woon-zorgcentrum. De jongste is 24 en kinderarts in opleiding. Samen schreven Vic, Bert en Britt Anciaux het boek Over generaties.

Sophie Pycke

Britt

“Ik was een vaderskind, tot ik in de puberteit kwam en ik vake in mijn hoofd meermaals heb proberen vermoorden. (lacht) Wat hij ook zei, ik kwam met een tegenargument aandraven. Ik stelde alles in vraag en dramde door. Als hij een Vlaamse vlag aan de gevel hing zei ik: ‘Allee vader, wat doet gij nu?’ Aan de unief begon dat te kantelen. We gingen meer in overleg, en ik kwam naar hem met vragen over de maatschappij en solidariteit. Hij liet me altijd vrij om te denken wat ik wou, zonder aansturing.

“Mijn zussen, broer en ik hebben het vake nooit kwalijk genomen dat hij vaak weg was toen we klein waren. Maar we merken wel dat hij die gemiste momenten nu heel hard probeert te compenseren. Deze zomer zijn we met z’n allen naar Zuid-Spanje gereisd. Ik voelde zo hard hoeveel deugd het hem deed om alle kinderen – en zijn eerste kleinkind – dicht bij hem te hebben. Hij heeft hard het gevoel dat hij iets moet goedmaken. Toen ik 10 jaar was en we op vakantie gingen, zat hij meer op zijn gsm dan bij ons. Er verschenen foto’s in de krant van vake op de glijbaan in het zwembad. Vakantie was nooit echt vakantie. Hij is niet ongehavend uit die politieke ratrace gekomen. Vroeger was hij super extravert, nu is hij stiller. Nog altijd vrolijk, gelukkig. En een bodemloos vat vol bijzonder flauwe mopjes, dat ook.” (lacht)

“Ik zal nooit in de partijpolitiek stappen. Ik ben idealistisch, maar wil niet vastgepind worden op één politieke overtuiging. Je kan de populairste zijn, maar dan nog zijn er veel meer mensen die tegen je zijn en de grootste bagger over je heen kappen. Je kunt even aan de top staan, maar hoe hoger je klimt, hoe dieper het dal waarin je valt. Dat is het mij niet waard. Wat niet wegneemt dat ik bewondering heb voor het langdurige engagement van vader en grootvader. Hoe cool is het dat grootvake ooit nog de AB gekocht heeft? Ik wil me net zo goed engageren in de samenleving, maar op mijn manier.”

Een driegeslacht Anciaux: Britt, Vic en Bert. 'We zijn verschillend in al onze gelijkenissen.' Beeld Wouter Van Vooren
Een driegeslacht Anciaux: Britt, Vic en Bert. 'We zijn verschillend in al onze gelijkenissen.'Beeld Wouter Van Vooren

Bert

“In Machelen was ons vader de dorpsdoktoor. Iedereen kende hem. Hij streed toen al tegen armoede. Vaak moesten patiënten hem enkel het remgeld betalen. Mensen kwamen naar hem met een zere heup, maar evengoed met zorgen in hun hoofd. Hij was er graag gezien. Het dorp was onze thuis. We liepen overal binnen en buiten. Toen hij de politiek inging en zijn praktijk opzegde, veranderde onze wereld. Ik moest op internaat, waar ik niet de beste herinneringen aan overhoud, en het gezag van mijn vader boette aan kracht in. Maar ik ben hem nooit echt anders gaan bekijken. Ik ben hem altijd even graag blijven zien. Alleen werd dat destijds niet uitgesproken. Op dat vlak ben ik zeker een ander type vader.

“Ik denk dat ik van alle zeven kinderen het minste op hem lijk. Misschien kan ik makkelijker relativeren. Ik kan het leven, en met voorsprong politiek, niet altijd even ernstig nemen.

“Eigenlijk is het vreemd dat ik in de politiek wou gaan. Ik heb mijn vader best wel veel gemist toen ik opgroeide in de bossen van de Noorderkempen en hij tijdens de week in Brussel bleef. Toen ik de puberteit bereikte, wou ik me tegen hem afzetten. Pas tijdens mijn zwerftochten in Brussel ben ik hem écht weer tegengekomen. Niet alleen lijfelijk, ook in de politiek. We droegen eenzelfde engagement voor onze taal, identiteit en onze medemens. Dat heeft onze relatie goed gedaan, want voor hem snijdt politiek nog dieper. Voor mij kwam het gezin altijd op de eerste plaats, hoewel ik daar in de praktijk best dikwijls de mist ben ingegaan. Mijn kinderen hebben een mooie jeugd gehad, maar ik had toch graag een en ander anders gedaan.

“Ons Bibbe, ooit een vaderskindje, is nu een zelfstandige en verstandige vrouw. Ik weet dat ze mij niet zal volgen in de partijpolitiek. Haar moeder heeft haar dat niet eens moeten afraden, ze heeft genoeg gezien toen ze opgroeide. Maar ik weet dat ze zich op haar manier zal engageren. Ik zie haar onvoorwaardelijk graag, net als mijn andere drie kinderen. Als ouder verwacht je dat niet van je kinderen, maar zij moeten wel weten dat dat voor hen geldt. Eens je kinderen 17 jaar zijn, is het gedaan met opvoeden en word je zelf opnieuw opgevoed, door hen. Wat niet altijd even makkelijk is.” (lacht)

Gekke gewoontes


Britt over Bert: “Vake danst op een vreemde manier, met veel vingerknipwerk. Hij noemt het een elegante new-wavestijl. Kuch.”

Bert over Vic: “Telkens als de poetsvrouw is ­geweest, begint vader maniakaal de ­kadertjes recht te hangen.”

Vic over Britt: “Zodra de radio opstaat, begint Britt luidkeels mee te zingen, hoewel ze echt geen nachtegaalsstem heeft.”

Vic

“Ik was voor een groot stuk een afwezige vader. Ik verbloem dat niet. Uiteraard voelde ik me daar schuldig over, maar ik kon er niet omheen. Op dat moment zit je in een stroom die je niet zomaar kunt stoppen. De politiek heeft mijn gezinsleven en de relatie met Lies, mijn eerste vrouw, niet veel goed gedaan. Maar toen Bert in de partij stapte, heb ik geen enkel moment gedacht dat het een slecht idee was. Integendeel, ik was trots. In de politiek gaan leek me zelfs de enige manier om een echt zorgzame Vlaming te zijn. Hij is er wel in geslaagd om het evenwicht werk-gezin beter te waarborgen.

“Ik heb al vijf jaar longkanker. De immunotherapie heeft gewerkt. Het was een proefproject, nu zit ik in een vervolgstudie, maar de uitzaaiingen zijn weg en de tumor moet de duimen leggen. Ik ben een gesubsidieerd wetenschappelijk experiment. (lacht) Mijn kleindochter is zeer geïnteresseerd in mijn gezondheidstoestand. Ze is de enige van mijn achttien kleinkinderen die geneeskunde heeft gestudeerd en ik ben maar wat trots op haar. Het lijkt nog maar gisteren dat ze hier als kleine pagadder elke dinsdagmiddag haar boterhammen kwam opeten.

“Ik heb op zoveel gebieden het gouden lot getrokken. Mijn tweede vrouw Marie-Paule en mijn familie betekenen alles. We zijn verschillend in al onze gelijkenissen, door de tijd waarin we leven en de kloven tussen generaties. Maar dat we sociaal, zorgzaam en Vlaams zijn, is bijna een vanzelfsprekendheid.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234