Woensdag 23/09/2020

vervolg van pagina 15

het parcours van

BART STEENHAUT

FREEFORM FIVE

(zaterdag, Dance Hall, 12.30)

WAAROM In de Britse pers wordt Strangest Things van Freeform Five geprezen als de beste danceplaat sinds de eerste Basement Jaxx. Maar het is een Britse groep, en de Engelse media zijn extreem chauvinistisch.

EN? Als Madonna en Prince samen met Depeche Mode op een podium zouden staan, krijg je vast iets dat de sound van Freeform Five benadert. Het vijftal vermengt hoekige elektro met strakke p-funk en strooit daar ook nog wat techno overheen. Met Tamara Barnett en Cabba als man en vrouw achter de microfoon was de vergelijking met Scissor Sisters bijgevolg snel gemaakt, met dit verschil dat De Vijf live niet alleen overeind bleven, maar bovendien een soort power etaleerden waar je algauw een kerncentrale mee draaiende houdt. De groep gunde het publiek geen moment rust en had met 'What Are You Waiting For', 'Eeeeaaooww' en de titelsong van de eerste cd genoeg songs in de rugzak om de hele Dance Hall al tijdens het middaguur binnenstebuiten te draaien.

CONCLUSIE HHHH

n n n

DE BRASSERS

(zaterdag, Wablief? Stage, 14.35)

WAAROM De Vlaamse Joy Division, vijfentwintig jaar later weer samen.

EN? Flashbacks naar het verleden zijn eigen aan de rock-'n-roll. Nu het weer al 1980 is wat de klok slaat, was de timing voor een Brassers-reünie nagenoeg perfect. De Limburgers loodsten een kwarteeuw geleden het Nederlands de punkbeweging binnen, kleurden hun simpele, wat rudimentair klinkende nummers in met agressie en frustratie en wisten de tijdsgeest op onnavolgbare wijze tot een sound om te plooien. Veel evolutie is er sindsdien niet gemaakt, maar nu Interpol met een gelijkaardige sound als het toppunt van cool wordt beschouwd, kun je het de bands van het eerste uur moeilijk kwalijk nemen als ze de puntjes op de i willen zetten. Het klassieke 'En toen was er niets meer' werd aangekondigd als een splinternieuw nummer, en het jonge publiek had geen moment in de gaten dat het bij de neus werden genomen. Het klonk al bij al ook erg plausibel, en niet meer gedateerd dan 'Pijn', een song uit de sinds vorige week verkrijgbare Slijk-ep. Zo bleek maar weer dat de nieuwe wave ook een beetje de oude wave was. Er zit nog toekomst in het verleden.

CONCLUSIE HHH

n n n

DE LA VEGA

(zaterdag, Wablief? Stage, 17.45)

WAAROM Sterkste Belgische debuut van 2005.

EN? Presentatrice Ann Reymen haalde bij wijze van introductie meteen het zinnetje boven dat De La Vega tot het punt heeft gebracht waar de groep nu staat: Put your hands between my legs and I'm sure I'm going to a high. Het niveau van dat nummer heeft De La Vega wat ons betreft sindsdien niet meer gehaald, maar na passages op Dranouter en Rock Werchter mocht je er wel van uitgaan dat de groep intussen aan podiumvastheid had gewonnen. Dat bleek aanvankelijk zeker het geval. De set werd afgetrapt met een fraaie instrumental waarbij de Vega's meteen aangaven dat ze thuis een flinke verzameling funkplaten in de kast hebben staan. Ook zangeres Lize Accoe was een blanke waar door een stom toeval zwarte stembanden in terecht zijn gekomen, al had ze tussen de songs wat moeite om interessante bindteksten te verzinnen. Het songmateriaal bleek live ook nog wat te wisselvallig om een klein uur te blijven boeien, al zorgde de blazerssectie wel voor wat extra variatie. Kortom, een groep waar nog groei op zit.

CONCLUSIE HH

n n n

KORN

(zaterdag, hoofdpodium, 21.35)

WAAROM Een van de grondleggers van de nu metal, op het kruispunt van hun carrière: hebben ze hun tijd gehad, of slagen ze erin de vinger aan de pols te houden?

EN? Nergens komen en gaan groepen zo snel als in de nu metal. Vier jaar geleden sloot het intussen vergeten Papa Roach nog af op Pukkelpop, ook Limp Bizkit, toen een publiekstrekker van formaat, leeft ondertussen alleen nog in de herinnering. Korn, een van de grootste vernieuwers in het genre, bleef al die tijd wel overeind, maar zaterdag viel op hoezeer de groep op een dwaalspoor is geraakt: uitstekende songs, dat wel, maar live klonken 'Blind', 'A.D.I.D.A.S' en 'Freak on a Leach' even vlak als routineus. Nu gitarist Head onlangs uit de groep is gestapt om zich aan zijn geloof te wijden (wat een T-shirt met het fijne opschrift 'Korn gave Head to God' opleverde) deed de anders zo spijkerharde sound bovendien maar wat dunnetjes aan, en dat Korn zich nog liet kennen door een medley (!) te spelen was al helemaal om van door de grond te gaan. Voor wie zich daar niet aan ergerde, was er de schabouwelijke cover van 'Another Brick in the Wall'. Veel te veel kaf tussen het Korn.

CONCLUSIE HH

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234