Vrijdag 18/10/2019

Verteller met krijtstreep

Cave speelde een set in twee zorgvuldig gescheiden delen, vooral in het tweede deel leek hij een sekteleider die zijn volgelingen slinks naar de afgrond lokte

rock l nick cave & the bad seeds verzoenen extremen in Vorst HHHH

Bart Steenhaut

Nick Cave is niet meer dezelfde. Vroeger was hij een junk die je zonder verpinken een mes in de rug plofte om er met je voorraad heroïne vandoor te gaan. Vandaag blijkt de ongekroonde koning van onderland een voorbeeldige huisvader die elke dag naar kantoor vertrekt en maatpakken met een krijtstreep draagt. Die nieuwe levensstijl is niet alleen Caves creativiteit ten goede gekomen - het nieuwe Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus is een meesterwerk - maar ook zijn populariteit heeft er, getuige de volkstoeloop in Vorst, voorlopig niet onder te lijden.

De laatste jaren was Nick Cave een beetje een parodie van zichzelf geworden. Zijn recentste platen verrasten nauwelijks nog en live leek het of Australische sombermans nog louter op automatische piloot fungeerde. Het vertrek van gitarist-stoorzender Blixa Bargeld heeft Cave evenwel gedwongen om het geluid van zijn Bad Seeds opnieuw te definiëren. Op de nieuwe cd, eigenlijk een tweeluik, klinken The Bad Seeds conventioneler dan vroeger, maar door het aantrekken van een gospelkoor is Cave erin geslaagd een genre te creëren dat nog in geen enkele popencyclopedie was opgenomen, een stijl waarin blues, punk en gospel elkaar de hand schudden, op café gaan en vervolgens verbroederen tot het ochtend wordt. Bovendien heeft Cave die nieuwe sound versterkt met een paar van de beste songs uit zijn carrière. De ene keer compromisloos en snoeihard, een moment later subtieler dan pastelverf. Die lijn trok hij woensdagavond door naar het podium.

De set bestond uit twee zorgvuldig van elkaar gescheiden delen. Het eerste, met uitsluitend nieuw materiaal, begon vrij indrukwekkend met een rauwe, pompende versie van 'Abattoir Blues'. Warren Ellis (in de loop van de avond afwisselend op viool, dwarsfluit en mandoline) ging als een bezetene te keer, Cave vuurde ook de rest van de groep aan tot ze helemaal op scherp stonden. Het resultaat liet niet lang op zich wachten. De groep speelde met dynamiet in de kont en Cave had de bevlogenheid van zijn beste dagen teruggevonden.

Zowel live als in de studio ontpopt hij zich tot een meesterlijk verteller, een raconteur die je met zijn donkere, dwingende soulstem in zijn greep houdt. Het optreden kantelde van zompige bluesrock waar op onverklaarbare wijze een flamencoritme kwam doorgeslopen ('Supernaturally') over zeemzoete country ('Babe, You Turn Me On') tot ziedende rock-'n-roll ('Get Ready for Love') en bloedstollend gecroonde ballads ('Easy Money'). Cave slaagde erin al die extremen met elkaar te verzoenen, ontdekte er zelfs raakpunten in. En als die er niet waren, zorgde het vierkoppige gospelkoortje dat hij had meegebracht er wel voor dat de songs toch een logisch geheel vormden.

De tweede helft van het optreden, voor het gemak vermomd als bisronde, was een beknopte bloemlezing uit de greatest hits. Geen 'Into My Arms' of 'The Ship Song', helaas, maar dat deerde niet. Vanaf het moment dat de bel werd geluid en de eerste noten van 'Red Right Hand' weerklonken, leek het haast of Cave een sekte leidde die op slinkse wijze naar de afgrond werd gelokt. Het opzwepende 'Deanna' schetste een beeld van hoe een negerkoor zou klinken mochten alle leden even voordien aan de speed hebben gezeten, en 'The Weeping Song', opnieuw met Ellis in een glansrol, moet zowat het enige Cave-nummer zijn waarvan het refrein ("This is a weeping song / a song in which to weep") een gratis gebruiksaanwijzing bevat. Ook nu slaagde Cave erin de zaal van het ene moment op het andere in een andere sfeer te dompelen. Het intieme, op fluistertoon gezongen 'God Is in the House' werd een onverwacht hoogtepunt, en 'The Mercy Seat', de ultieme toegift, sloot de set op verpletterende wijze af. Voor wie er nog aan twijfelde: Cave is terug. Zonder mes deze keer, en zonder heroïne. Ditmaal is de muziek verslavend genoeg.

Wie Nick Cave & The Bad Seeds waar en wanneer Woensdag 26 november in Vorst-Nationaal

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234