Zondag 01/08/2021

Verslaving

null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN

In deze column nodigt Joost Vandecasteele uit naar 'een wondere wereld die enorm op de onze lijkt'. Vandecasteele is auteur, theatermaker, komiek en met zijn roman Hoe de wereld perfect functioneert zonder mij winnaar van De Debuutprijs 2010. Zijn column verschijnt tweewekelijks op woensdag.

Lieve linkse lakse kerk, het blijft opmerkelijk hoe gebrekkig bedrijven en partijen blijven in de nobele kunst van communiceren. Zo kreeg ik een brief van BNP Fortis met de mededeling "om u nog beter van dienst te zijn sluiten we uw lokaal bankfiliaal (driehonderd meter van mijn deur) en kunt u terecht bij dit filiaal" (waarvoor ik een metro en een tram moet nemen). Maar het kan ook ironisch bedoeld zijn. Net als de boodschap op de vuilnisbakken in de Brusselse metro's: "Om uw veiligheid te garanderen is deze vuilnisbak afgesloten. Help ons het station proper te houden".

Eenzelfde onbeholpenheid is niet ver te zoeken in het politieke spectrum. Ik heb het hier niet over de wanhopige uitspraken van Van Aelst en Maingain - hoewel ik er wel voor pleit om eens te meten wat de concentratie frustratie is in het drinkwater van de rand rond Brussel - ik heb het over de lafheid verscholen in de stilte van de MR. Een partij blijkbaar geleid door Charles Michel, een man verpletterd in de schaduw van zijn vader, de vorige voorzitter, en zijn kartelpartner. En zo eindigt een voorzitterschap dat er nooit één was.

Eenzelfde lafheid vinden we ook terug bij... weet je wat, laat maar. Het is weg, de woede, de teleurstelling, wat kan mij de MR schelen, wat kan mij de zoveelste verontwaardiging van De Wever schelen, wat kan mij de onderhandelaars schelen, ik ben ze nu al beu gezien en gehoord en ze zijn nog niet eens begonnen met hun regering.

Want er is iets anders aan de hand, wat mij veel meer zorgen baart, ik vrees dat ik een gokker ben geworden en ergst van al niet eens een goede. Casino's hebben altijd een aantrekkingskracht op mij uitgeoefend, met een net overzichtelijke schuldenberg verspreid over verschillende steden zoals Las Vegas. En nu is er sinds een jaar Viage, in het centrum van Brussel, de plek waar ik mijn bedwelmende roes opzoek. Deze week geraakte bekend dat ze hun vooropgestelde omzet van 60 miljoen niet hebben gehaald, het werkelijke bedrag was 40 miljoen euro. Maar niet wegens te weinig gokkers zoals ik, maar wegens teleurstellende cijfers van hun afdeling entertainment. Een beetje gênant aangezien Viage zichzelf heeft geprofileerd als het entertainment center van Brussel, ongeveer even gênant als hun affiches voor hun Musical Dinner Show met de onverwoestbare wegens half haar half plastiek Jan Schepens en met als enige positieve citaat een uitspraak van Danny Verbiest, een man die zijn halve leven heeft doorgebracht onder een mand met als enige luchttoevoer de smalle speling tussen zijn pols en de opening van Samson.

De reden voor deze tegenvallende cijfers lijkt te wijten aan de enorme discrepantie tussen hun beeld van een ideale bezoeker en de werkelijke bezoeker die ze over de vloer krijgen. Een schouwspel als extra motivatie voor mij om te blijven komen, ondanks de opeenstapeling van verliezen en mislukte strategieën. Het gebouw is opgetrokken in een illusie van weelde en luxe, in een bijna aandoenlijke retrostijl, aan de buitenkant subtiel verstopt achter de gelijkgestemde schone façade van de Anspachlaan en binnenin ingetogen en verfijnd. Maar dan komen de gokkers, de players, de zotten, de verslaafden, de wanhopigen, de durvers en de tellers met hun boekjes vol reeds gerolde cijfers die zonder enige schroom worden binnengelaten, als een dagelijkse intrede van de barbaren in Rome. Elke keer opnieuw voelt het aan als een Ballardiaanse scène over de ontoelaatbaarheid van perfectie en schoonheid. Binnen heerst er een sfeer van agressie, van te veel mensen rond een tafel, roepend naar de croupier, zijn 'rien ne va plus' negerend, met de vuisten op de elektronische roulettetafel, zelfs bij winst zoals die kerel naast mij gisteren. Dit is niet het soort publiek dat na een avondje blackjack zich een verdieping hoger verplaatst om Natalia mee te pikken, misschien met de belofte van blote tieten. Dit is het gespuis opgehitst door mogelijke winst, en een van hen ben ik. Is het gewoon het lot van Brussel, zit verwoesting in zijn genen? Zo herinner ik mij de teloorgang van de EasyEverything, een blits internetcafé van twee verdiepingen op dezelfde Anspachlaan, de enige EasyEverything ter wereld waar bewaking nodig was wegens uitgerukte computerschermen en overnachtende bedelaars. En nu is er Viage, de grootste belastingbetaler van Brussel, met zijn opgetut personeel, in schril contrast met zijn opgefokt cliënteel. Nooit een goed teken. Hopelijk blijft de Viage nog heel even bestaan, tot ik weer winst maak, want dan is het geen verslaving meer, maar een inkomen. Toch?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234