Maandag 25/05/2020

Verslaafd aan Vivaldi

Wat is het dat ons altijd opnieuw naar Mozart of Vivaldi doet grijpen? En niet alleen wij leken, maar ook de uitvoerders? Sigiswald Kuijken antwoordde op die vraag eens laconiek: 'Waarom ga je altijd opnieuw naar Venetië op citytrip?' Tja, dan sta je met je mond vol tanden.

Je wordt Venetië inderdaad nooit moe. Mozart en Vivaldi evenmin. En zoals je Venetië altijd in een nieuw licht wil zien (ook letterlijk, de laatste keer had ik op één dag recht op grijze ochtendschemering met flarden nevel, verblindende middagzon en torenende onweerswolken in felle kleuren), zo wil je ook in overbekende stukken telkens iets nieuws ontdekken: een flonkering, een nog nooit gehoorde middenstem, een net iets opzwepender ritme. Dat laatste vooral bij Vivaldi. Het is als een drug: je kunt er nooit genoeg van hebben, en het is gevaarlijk, want algauw komt overdaad om de hoek kijken.

Twee nieuwe cd's balanceren op de rand daarvan. In mindere mate is dat het geval bij die van het jonge ensemble Les Ambassadeurs van de Franse fluitist Alexis Kossenko, met zes concerti die Vivaldi voor Dresden schreef, met virtuoze partijen voor de beroemde hoorns van het hoforkest van die stad. Maar de stompende bassen zijn even verslavend als bij de beste bigbands. Erger is het bij een cd met (grotendeels minder bekende) vioolconcerti door Giuliano Carmignola, die door zijn management 'de Paganini van de barokviool' wordt genoemd en voor de hoesfoto op een vervaarlijke motorfiets is gaan zitten (de plaat heet, ach, Vivaldi con moto). Carmignola is wel degelijk een groot virtuoos en er zit ook veel beweging in wat de Accademia Bizantina van Ottavio Dantone produceert, maar het klinkt alsof er iemand een autostrade dwars door Venetië heeft gebouwd. En dat is natuurlijk niet wat je wil ontdekken bij je volgende citytrip.

Mozart dan. Alle grote (en de meeste kleinere) dirigenten hebben ooit zijn laatste drie symfonieën opgenomen. In wat Philippe Herreweghe doet met zijn Orchestre des Champs-Élysées ligt het nieuwe in de nuance. Hij haalt niet het onderste uit de kan, zoals Nikolaus Harnoncourt, en is evenmin een beeldenstormer zoals Marc Minkowski of een effectenregisseur zoals René Jacobs. Hij leest de werken met een grote luciditeit en precisie. Het resultaat schittert niet, het gloeit van binnenuit. Heel anders de coming man Leonardo García Alarcón. Hij poneert duidelijk een opinie over Mozarts Requiem, al is die minder radicaal dan wat Teodor Currentzis nog niet zo lang geleden demonstreerde. Bij Alarcón hoor je niet alles wat Süssmayr aan het torso heeft toegevoegd, maar je vermoedt in het weinige dat hij wist waar Mozart naartoe wou. Naar het eeuwige licht.

Vivaldi met Alexis Kossenko op Alpha; met Giuliano Carmignola op Archiv. Mozart met Philippe Herreweghe op Phi, met Leonardo García Alarcón op Ambronay.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234