Zaterdag 23/01/2021

Vermoeid strompelen naar de finale

Hoog op de affiche van Werchter staan is goed voor het prestige, maar als je na vier dagen voor een uitgeteld publiek het podium op gestuurd wordt, kun je dat moeilijk een cadeau noemen. De laatste hoofdacts van Werchter 2012 hadden het lastig om de vermoeidheid bij hun publiek te overwinnen.

Gelukkig is Gary Lightbody van Snow Patrol het soort frontman die je doet vergeten dat er ook nog andere muzikanten op het podium staan. De trukendoos die hij daarvoor bezigt is even slinks als doeltreffend: de songs hebben stuk voor stuk refreinen die bedacht zijn om door een groot publiek mee te worden gescandeerd, en als er dan al een 'moeilijker' nummer op de setlist staat, haalt hij er Eva De Roovere (voor 'Set the Fire to the Third Bar') of Ed Sheeran (voor 'New York') bij, zodat ook dan de aandacht van het publiek gefocust blijft.

Op de koop toe spreekt Lightbody de massa aan alsof hij iedereen bij de voornaam kent. Een ingenieuze videoshow en een arsenaal hits doen de rest. Het leverde een gesmeerde, zij het ook wat routineuze show op, die niettemin wel werkte. 'Chasing Cars' is uiteraard zo'n ballad waarmee je elk concert kunt openbreken, maar ook als er technobeats aan te pas kwamen - bij 'Fallen Empires' en afsluiter 'Just Say Yes', bijvoorbeeld - zat de sfeer erin.

Lightbody stelde zich als vanouds als fan op - hij bedankte de halve affiche - en vertelde omstandig over hoe het eerste concert dat hem voor de popmuziek had gewonnen er een van topact Red Hot Chili Peppers was. Eerlijk: je had het allemaal al eens eerder gehoord. Maar toch: Snow Patrol deed waarvoor het gevraagd was en is nog steeds in de running om zelf een headliner te worden. Aan hits geen gebrek, en als de blikken van de meisjes op de eerste rijen een graad- meter mochten zijn: aan sexappeal evenmin.

Milows knikker

Kwam het door de concurrentie van Snow Patrol? Of van de finale van het EK die net werd beslist? Feit is: er stond weinig volk in The Barn voor de thuiswedstrijd van Milow. Daar kwam wel verandering in naarmate de set vorderde, maar de lege plekken in de tent bleven zichtbaar.

Jammer, want Milow en de zijnen waren op dreef. Goed, ze brachten niet de spannendste muziek en je zou zelfs kunnen zeggen dat ze zo glad was als de knikker van Jonathan Vandenbroeck. Maar als Milow op Werchter een ding liet horen, dan dit: middle of the road is niet gelijk aan middelmatig. Zo bracht hij een moedige ode aan zijn overleden vader in 'KGB', dat overvloeide in de Springsteen-cover 'No Surrender'.

Met 'Ayo Technology' - denkt iemand bij dat lied nog aan 50 Cent? - ging het dak van The Barn, zeker toen Milow ook flarden van Jay-Z ('99 Problems') en Snoop Dogg ('Drop It Like It's Hot) rapte. Even enthousiast onthaald werden de singles 'She Might She Might' (solo gebracht door Vandenbroeck), 'You and Me (In My Pocket)' en natuurlijk zijn doorbraaknummer 'You Don't Know'.

Sof van een plaat

En dan was het tijd voor de bij voorbaat betwiste afsluiter, Red Hot Chili Peppers. Betwist omdat de band inmiddels te ver over zijn hoogtepunt heen lijkt om nog top of the bill te kunnen zijn. En neen, de Peppers maakten geen memorabele indruk. Het Californische viertal loste te vaak songs af met een korte jamsessie en haalden zo alle vaart uit het concert. De Peppers reden anderhalf uur met een sputterende motor. Telkens wanneer de juiste versnelling gevonden leek, vielen ze weer stil.

Twintig jaar geleden stonden de Peppers voor het eerst op Rock Werchter. Toen hadden ze met Blood Sugar Sex Magik een prachtige plaat uit die barstte van de funk, straffe hooks en briljante melodieën. Bij hun vijfde doortocht op Vlaanderens grootste festival heeft de groep een sof van een plaat uit, zijn ze hun gitarist kwijt (de bordjes met 'Waar is John?' logen er niet om) en is funk iets wat sporadisch nog durft op te borrelen uit de bas van Flea.

Pepper met pornosnor

Om maar te zeggen dat het gesternte niet van die aard was dat de massa hier na vier lange dagen zat naar te snakken als Walter Capiau naar een koorknaapje. Met 'Monarchy of Roses', een hoekig 'Can't Stop' en een massaal meegezongen 'Snow (Hey Oh)' leken Kiedis en co. aanvankelijk toch te willen bewijzen nog snedig uit de hoek te kunnen komen. Maar toen ging de handrem op en sloegen Flea, Smith en nieuwe snarenplukker Josh Klinghoffer aan het jammen. En na 'Dani California' deden ze dat opnieuw. En tien minuten later nog eens. En nog, en nog. Start, stop, start, stop. Wat dit deuntje was, wou Kiedis weten. "Iets wat we in de kleedkamer hebben geïmproviseerd", repliceerde Flea. "Mooi zo", knikte de zanger terwijl de halve wei zich stond te vervelen.

Kunnen de Peppers het dan niet meer? Flea en Chad Smith bewezen bij 'Right on Time' en 'Californication' nog steeds een meesterlijke ritmesectie te zijn, en ook Klinghoffer is geen doetje op gitaar. Zelfs Anthony Kiedis trachtte aansluiting te vinden met de hippe jeugd middels een petje van OFF! en een pornosnor. Maar vier boeiende muzikanten maken daarom geen boeiende groep, zo moesten we optekenen. In 2006 werden de Peppers gedwongen hun set in te perken toen de Black Eyed Peas aan hun show wilden beginnen. Nu kwamen ze 'Under the Bridge' aframmelen, godbetert.

Deze groep was niet gevaarlijk of opwindend. Nu goed, héél even wel. Toen de bisronde werd ingezet met een funkend 'Sir Psycho Sexy' en na de Robert Johnson-cover 'They're Red Hot' toch een collectieve climax bereikt werd bij 'Give it Away'. Maar voor een hoofdact van dit kaliber blijft dat veel te weinig. En zo bassen, springen en riedelen Flea en Kiedis zich rustig verder richting rusthuis.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234