Dinsdag 26/01/2021

VERLOREN ONSCHULD

Ik ben op mijn hoede voor mensen die een fanatieke ijver aan de dag leggen om kinderen te beschermen

Met hun afrokrulletjes samengebonden in twee wijd uitstaande staarten, identieke lange T-shirts en baggy jeans zien ze eruit als een olijke drieling. Ze hebben nog een leeftijd waarop ze op deze doordeweekse ochtend op school zouden moeten zitten. Het is stil in mijn straat. De ramen staan open. Ik zie hen, maar zij zien mij niet. "She said: 'I love you'", zegt de felste van de drie op een spottend toontje, "and I said: 'If you love me bitch, then I want you to prove it by sucking my men's dicks.'" Er volgt luid gelach en nog wat gegabber dat ik niet meer versta omdat de spijbelaars al te ver zijn. Ik ben niet snel gechoqueerd in het sex departement, maar nu ben ik toch rechtop gaan zitten. Verkocht die jongen enkel stoere praat of heeft hij dat echt gezegd tegen een meisje? Zo ja, was ze snugger genoeg om meteen weg te wandelen van het hooguit veertienjarige pooiertje?

Het is me wat, kind zijn in deze tijd. Opgroeien met zoveel beelden van seks en geweld om je heen en panikerende volwassenen die hun handen voor je ogen willen houden. Deze week was er elke dag wel iets in het nieuws wat je deed hoofdschudden over het lot van de Amerikaanse jongeren. In New York werden nieuwe misdaadcijfers vrijgegeven. Het aantal moordenaars jonger dan achttien jaar is dit jaar gestegen van 8 naar 14 procent. Er werden al bijna 500 jongeren meer gearresteerd voor zware misdaden dan in 2005. Niemand lijkt precies te weten waarom. Sommigen wijten het aan de oorlog in Irak - de geweldpleging door de staat zou het taboe dat op geweld rust, afzwakken-, anderen blameren een agressieve straatcultuur, en nog anderen de wapensmokkel uit staten met een lakse controle. Er was één lichtpunt: in de scholen werd niemand vermoord. Schoolmoorden zijn eerder een specialiteit van het platteland. Ook die waren in het nieuws deze week. In Colorado viel een man een klaslokaal binnen waar hij een tiener neerschoot en daarna zelfmoord pleegde. In Wisconsin schoot een 15-jarige de directeur van zijn school dood. In Nevada kwam een 15-jarige jongen de school binnengewandeld met een automatisch pistool en een AK-47. In Pennsylvania viel een zwaar bewapende rambo een schooltje van de Amish binnen waar hij vijf kleine meisjes doodde, zes zwaar verwondde en daarop zichzelf een kogel door het hoofd schoot.

Je kunt nochtans niet zeggen dat er geen schoolhoofden zijn die heroïsch op de bres gaan staan om hun schaapjes tegen slechte invloeden te beschermen. De directrice van de Hamilton Avenue-lagere school in Greenwich in de staat Connecticut, bijvoorbeeld. Al zestig jaar hing er in haar school een schilderij waarop generaal Israel Putnam, een ooit beroemde inwoner van de streek, stond afgebeeld. Toen het doek tijdens de renovatie van de school werd gereinigd, kwam er van onder het vuil een rijk geschakeerd tafereel te voorschijn: dieren met ontblote tanden, Indianen die zwaaien met tomahawks en messen... generaal Putnam zelf bleek halfbloot en vastgebonden op een brandstapel. Ondanks protest liet de directrice het gewelddadige schilderij meteen verwijderen, uit vrees voor het effect op de leerlingen. Haar collega van de Wilma Fisherschool in Frisco, Texas, is al even vastberaden. Toen zij klachten kreeg van een ouder omdat kunstlerares Sydney McGee leerlingen had blootgesteld aan naakte kunstwerken tijdens een bezoek aan het Dallas Museum of Art, aarzelde ze geen moment: de lerares kreeg de bons. Protest van collega's, van de vakbond, van ouders en van kranten die erop wezen dat een half miljoen scholieren het Dallas Museum of Art al hadden bezocht zonder dat er één klacht van kwam, het hielp allemaal geen zier: de directrice bleef onwrikbaar. Rare tijden toch waarin wij leven. Het tv-nieuws in Texas illustreerde de controverse met beelden uit het museum waarop de bronzen tepels en billen zorgvuldig waren weggecensureerd. Zelf ben ik op mijn hoede voor mensen die een fanatieke ijver aan de dag leggen om kinderen te beschermen. Zoals het 52-jarige republikeinse Congreslid Mark Foley, een conservatieve verdediger van de traditionele waarden die aan het hoofd stond van een Congrescommissie over vermiste en uitgebuite kinderen. Deze week kwam aan het licht dat uitgerekend deze kampioen van het kinderwelzijn met schunnige e-mails verschillende pages (scholieren die een handje toesteken in het Congresgebouw) had proberen te verleiden. Ik koester ook wantrouwen tegen een schoolhoofd als Anthony Price uit Everman in Texas, die deze week een pleidooi hield voor meer lijfstraffen op school. "De leerlingen gedragen zich dan opvallend beter", beweert hij. Zelf heeft hij de afgelopen twee jaar aan zo'n 150 kinderen een pandoering gegeven. "En hoe vaak kreeg je daarbij een kanjer in je broek?", denk ik dan stout. Directeur Price is overigens geen uitzondering. In 28 Amerikaanse staten is het verboden voor onderwijzend personeel om lijfstraffen te geven. Maar in de rest en vooral in zuiderse staten als Texas, Mississippi en Tennessee, wordt er nog lustig op los gemept door leraren en directeurs. In het schooljaar 2002-2003 kregen 300.000 Amerikaanse kinderen lijfstraffen. Zelf geloof ik er niet in. Maar voor hypocrieten zoals Mark Foley wil ik gerust een uitzondering maken. Geef hen maar eens een flinke portie billenkoek. Tenzij ze het lekker vinden, natuurlijk. n

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234