Dinsdag 22/06/2021

'Verliezen kan al niet meer. Nu nog winnen...'

De laatste dagen voor de uitreiking geven misschien wel de doorslag. Dus racete het team van 'The Broken Circle Breakdown' in Hollywood van de ene persconferentie naar de andere screening. Kurt Vandemaele en fotograaf Bas Bogaerts raakten al net zo buiten adem als Veerle Baetens, Felix Van Groeningen en Dirk Impens.

Hartje Hollywood, op een paar honderd meter van waar straks de Oscars worden uitgereikt. In de historische en imposante zaal van The Egyptian op Hollywood Boulevard is een screening van The Broken Circle Breakdown geprogrammeerd.

De zaal is goed gevuld met leden van de Academy, de Screen Actors Guild en genodigden van het Vlaams Agentschap voor Internationaal Ondernemen. Als het Belgisch talent in een van 's wereld meest bekeken etalages staat, dan kunnen er ook zaken gedaan worden.

Felix en Dirk zijn in de buurt, maar mogen de zaal niet in. De regels van het Oscarcomité zijn streng: slechts op een heel beperkt aantal vertoningen mogen de makers het publiek toespreken.

Even is er paniek wanneer blijkt dat de digitale kopie die voorhanden is, niet ondertiteld is. En dus moet de film van de dvd worden afgespeeld. Maar ook op een mindere drager houdt hij meer dan stand in een zaal met meer dan 400 toeschouwers.

Algemeen stemrecht

Na de vertoning staat Felix buiten te wachten. Hij wordt omstuwd door Amerikanen met rode ogen die hem allemaal willen meedelen waarom ze dol zijn op zijn film. Je hoort ze van ver snerpen: "I really love your movie."

Een van hen is Michael Jay, composer. Hij is lid van The Academy of Motion Picture Arts and Sciences en mag dus stemmen. Die sweater met een logo van de Oscars draagt hij niet toevallig. Zijn zus regisseert straks de grote show, zo verklapt hij langs zijn neus weg. Hij heeft net Felix overladen met complimenten. Dat hij The Broken Circle Breakdown de absolute topper vindt uit de Foreign Language Section. "Oké, dat is weer een stem voor de Belgen", zeg ik hem. "Nee, jammer... Ik heb mijn stemformulier al ingediend", reageert hij.

En daar begint het probleem. Het is op dat moment nog een week voor de deadline en nog voor hij alle films heeft gezien, heeft mijnheer zijn stemformulier ingediend...

Het is voor het eerst dit jaar dat alle 6.721 Academy Members mogen meestemmen voor de Oscar voor Beste Foreign-Language Film, de categorie van de buitenlandse films. In het verleden was die stemming beperkt tot die leden van het Foreign Language Comittee die een bewijs konden voorleggen dat ze alle films in de bioscoop gezien hadden.

Er werd nogal smalend gedaan over die kiezers. Vaak werden ze bestempeld als een bende oude knarren die toch geen leven hadden en dus maar in de bioscoop gingen zitten om de verveling te verdrijven. Nu iedereen mag meestemmen, krijgt de categorie van de Buitenlandse Film plots meer uitstraling.

Alle toppers van de Amerikaanse filmwereld hebben de film van Felix dus gezien. Hallucinant. Tenminste, je hóópt dat ze de film hebben gezien. Ze hebben de dvd ontvangen, maar vanaf dat moment was er geen controle meer. En dat is de reden waarom The Broken Circle Breakdown volgens producent Dirk Impens naast de prijs zal pakken.

"Was het geweest zoals vorig jaar, dat er twee- of driehonderd mensen stemden, dan gaf ik ons een kans. Je zult mij niet horen zeggen dat het aan het systeem ligt. Maar ik zie wat ik zie: overal waar we de film in Amerika vertonen, zijn de reacties ronduit uitbundig. De faam van The Broken Circle is aan het groeien naarmate meer mensen de film zien. Alleen geloof ik nooit dat ze allemaal de moeite doen of hebben gedaan om hem ook daadwerkelijk te gaan bekijken."

Een hand van Scorsese

Maar over faam gesproken. De Italiaanse film heeft een faam en Sorrentino en co; van La grande bellezza, spelen die graag uit. En het vaak gehoorde compliment dat 'Bellezza' een film van Fellini had kunnen zijn, laten ze zich maar al te graag welgevallen. Fellini in een offday weliswaar, maar dat kan de pret niet drukken. Alle tifosi, alle Italiëfans worden ingezet om de hoerasfeer rond de film aan te zwengelen.

Zelfs Scorsese laat zich voor de kar spannen en is eregast op het grote feest dat modeontwerper Giorgio Armani voor La grande bellezza organiseert.

Op de foto die op de lunch van de genomineerden werd genomen staat Felix Van Groeningen schuin achter zijn grote held Scorsese. "Ik heb hem even de hand kunnen schudden, maar dat was het. Toen zag hij Paolo Sorrentino en vlogen ze elkaar om de nek. Ze hadden blijkbaar samen in de jury van het Festival van Marrakech gezeten en zijn sindsdien bevriend. Tja."

Ja, je moet je vrienden weten te kiezen in Hollywood. Maar goed, Felix heeft even de hand kunnen schudden van Bradley Cooper, die naast hem stond. En Reese Witherspoon, de dame uit Walk the Line laat op haar beurt geen kans voorbijgaan om het publiek warm te maken voor de film van Felix. Ook de cameraman van die film, Phedon Papamichael, dit jaar genomineerd voor zijn camerawerk in Nebraska, outte zich als zware fan van The Broken Circle.

Nu al gewonnen

Eigenlijk kan het al niet meer stuk. Alle Belgen die in Hollywood aan de slag zijn - en dat zijn er intussen een heleboel - herhalen het: vergeet niet hoe uitzonderlijk het is dat er voor de tweede keer in drie jaar een Vlaamse film tussen de vijf genomineerden prijkt.

Bert Hamelinck, die vanuit zijn gigantische kantoren op Sunset de Amerikaanse vestiging van Caviar in Los Angeles leidt, benadrukt het nog eens: "Het grote werk is gedaan. Ze zijn er weer bij, gekozen uit 76 internationale inzendingen. Wees er maar zeker van dat de internationale filmwereld dat opmerkt. En dat blijft niet zonder gevolgen."

De hele Oscarcampagne heeft dan misschien wel 300.000 euro gekost, de Belgische film zal er beter van worden. Pierre Drouot, de grote baas van het Vlaams Audiovisueel Fonds, zegt dat selectiecomités van grote festivals nu nog beter op de Vlaamse films gaan letten. Het is lang geen toeval meer dat er zoveel kwaliteit uit die kleine regio komt.

"We kunnen niet meer verliezen. We zijn alleen niet zeker dat we gaan winnen", zegt producent Dirk Impens. Hij heeft zelf ook fors geïnvesteerd in de campagne, en heeft daar naar eigen zeggen niets bij te winnen. Hoe meer Felix in de kijker komt te staan, hoe groter de kans dat hij zijn poulain vroeg of laat moet laten gaan.

Anderzijds heeft hij er natuurlijk wel wat bij te winnen. Zo vertelt hij hoe een grote Franse productiemaatschappij hem opbelde met de vraag waarom hij niet aan hen had gedacht als coproducent van Belgica, de volgende film van Felix. Er lag een blanco cheque klaar.

Met Veerle heeft hij eveneens een geschiedenis, want ook Code 37 was al een productie van Menuet. En al die tijd zei hij dat ze het talent had om de wereld te veroveren. "Ze heeft tijd nodig gehad om het zelf te geloven, maar nu dringt het toch stilaan tot haar door", zegt hij.

Carl Colpaert, een Belg die al 25 jaar films maakt in Los Angeles, snapt niet dat ze niet genomineerd is in de categorie 'Beste Actrice'. "Er is geen enkele vrouw die het afgelopen jaar een sterkere vertolking heeft neergezet", zegt hij.

Geen blokjes

"Is she somebody?", vraagt de dienster van het sushirestaurant, wanneer Veerle Baetens er aankomt met een cameraploeg van VTM in haar zog. Ze komt recht van de luchthaven en samen met Felix, Dirk en publiciste Tatiana wil ze nog vlug een hapje eten voor ze het publiek gaat trotseren.

De tanden waarmee ze dat doet, zijn in België hier en daar voorpaginanieuws. Tot haar grote ergernis. Ze heeft speciaal drie uur vroeger ingecheckt op Zaventem omdat ze had opgevangen dat fotografen haar zouden opwachten. "Ik wil niet tegendraads zijn of weerbarstig doen, maar ik kan op de duur mijn eigen gezicht niet meer zien op tv. Ik moet niet het slachtoffer worden van de goesting van de pers."

Even later lacht ze haar befaamde tanden bloot na de vertoning in de ArcLight, een grote bioscoop op Sunset, waar het toonaangevende vakblad Variety de honneurs waarneemt, en waar het publiek niet genoeg kan krijgen van Felix en van haar.

De Belgische eregasten krijgen er te horen dat de soundtrack van de film intussen op de vierde plaats is beland in de toptien van de Bluegrass Charts. Als Veerle zegt dat ze geen verdere carrière in de bluegrass overweegt, hoor je een golf van teleurstelling door het publiek gaan.

Zes uur in de file

Een paar dagen later doen ze er bijna zes uur over - de vrijdagavondfile! - om vanuit Los Angeles de 250 km naar Palm Desert af te leggen. Ze worden daar verwacht in de Cinémas Palme d'Or, een bioscoop die deels eigendom is van Bryan Cranston, de ster van Breaking Bad. Zelf kan Cranston er niet bij zijn, maar de zaal zit afgeladen vol.

Een uur na de vertoning zitten nog altijd mensen in het publiek met de handen te zwaaien om een vraag te kunnen stellen. Na de antwoorden van Felix en Veerle volgt meestal een luid applaus. Op een gegeven moment staat een man op en zegt: "Ik wil geen vraag stellen, ik wil jullie alleen feliciteren. Ik was zeer getroffen door de eerlijkheid en de menselijkheid van de film. Zulke verhalen krijgen we in Amerika zelden te zien. Je durft te wijzen op het gevaar van het fundamentalisme, slechte religie en extremistisch denken. Je durft de dingen te benoemen. Amerikanen durven dit niet, kunnen dit niet. Zo'n film kon alleen maar uit het buitenland komen. Ik wil jullie daarvoor bedanken."

De passage waarbij Johan Heldenbergh tekeergaat tegen het feit dat president Bush zijn geloof misbruikte om het stopzetten van het stamcelonderzoek te verantwoorden, stoot nergens op afkeuring van het Amerikaanse publiek. De vrees dat net die scène de kansen op een Oscar zou verminderen, blijkt compleet ongegrond.

Ook Felix is daar lichtelijk verrast over: "Ik had ook kritiek verwacht, maar neen. Ik ben vaak ontroerd door de reacties. Toen ik destijds Steve & Sky maakte, was ik geschokt te merken dat er mensen waren die niet van mijn film hielden. Ze zagen iets anders dan ik wilde tonen. Wel, hier krijg ik meer en meer de indruk dat mijn film echt begrepen wordt, dat mensen de film zien die ik heb gemaakt."

Buiten de obligate verschijningen bij publieke voorstellingen zijn Felix en Veerle niet te bereiken. Ze nemen de gelgenheidte baat om aan hun eigen carrières te werken. Nu ze allebei een agent hebben, zitten hun agenda's propvol afspraken. Veerle ontmoet castingmensen, Felix spreekt onder meer af met acteurs, en krijgt aan de lopende band scenario's toegestopt waar hij ieder dood moment mee vult.

Tussendoor moeten ze af en toe een rode loper doen. De ene keer met meer zin dan de andere keer. Op de Satellite Awards stralen ze nog - al was dat volgens Felix een non-event. Op de Wrap Party in de Four Seasons is er minder enthousiasme. De vermoeidheid en de zenuwen eisen hun tol. "Who the hell wears black at night?", slingert een van de fotografen Veerle naar het hoofd. Maar het blijft een feit dat al hun ontmoetingen met mensen uit de sector de kansen op een Oscar alleen maar vergroten.

Ook na de screening in het exclusieve Soho House alleen maar uitbundige reacties. De club is zo exclusief dat de ingang bijna onvindbaar is. Wie er rondloopt heeft veel geld, veel connecties of wereldfaam.

De ongeveer twintig aanwezigen spreken alleen in superlatieven, maar Dirk Impens is duidelijk ontgoocheld door de karige opkomst: "Zo moeten de missionarissen in China zich ook gevoeld hebben toen ze daar als eersten zieltjes trachten te winnen. Als we met onze laatste visies tweehonderd stemgerechtigden hebben kunnen bereiken, zal het veel zijn. Of dat het verschil zal kunnen maken, is maar zeer de vraag."

Mirakel

Toch is er op het Belgisch consulaat alleen optimisme te horen, wanneer consul Rudi Veestraeten vier dagen voor de uitreiking in het Engels de aanwezige Belgische journalisten toespreekt. Hij benadrukt nog eens hoe trots we mogen zijn. Een land als Italië heeft in de laatste tien jaar één nominatie in de wacht gesleept. Ze hebben wel al dertien keer de Oscar mee naar huis genomen. Dertien? Niet bepaald een geluksgetal. Voor de Belgen is het de zevende nominatie in 77 jaar. Zeven? Ja!

Regisseur-producent Pierre Drouot blijft er echter van overtuigd dat er een mirakel nodig zal zijn om te winnen. "Tegen de Italianen is niets te beginnen."

La grande bellezza heeft inderdaad al de Golden Globe en de BAFTA Award mee naar huis genomen. En ook op de European Film Awards waren ze de grote winnaars. "De Belgen gaan volgend jaar winnen. Met de gebroeders Dardenne", zegt Drouot nog. "Ik ben er absoluut van overtuigd dat ze volgend jaar bij de genomineerden zijn. Waarom? Ze zijn intussen een merk op zich. En ze hebben zich geïnternationaliseerd door een ster te casten als Marion Cotillard, die niet alleen in Frankrijk, maar ook in Amerika populair is. Ze heeft al een Oscar gewonnen."

Michael Roskam die in LA zijn Amerikaanse film Animal Rescue aan het afwerken is, ziet het anders. Hij denkt dat Felix Van Groeningen echt een kans heeft. "Toen Rundskop genomineerd was, was er niets tegen te beginnen tegen A Separation. Dat was, ik moet het eerlijk toegeven, een betere film en de gedoodverfde favoriet. Dit jaar is La grande bellezza misschien wel de frontrunner omwille van zijn parcours, maar de carrière van The Broken Circle Breakdown is ook niet mis. En er is nog Jagten. Allemaal goeie films, maar ze zijn meer aan elkaar gewaagd. Ik geef ons echt een kans. Van mij mag Felix winnen. Als ik dan in de toekomst twee Oscars mag winnen in eenzelfde jaar: één voor beste buitenlandse film en één voor beste Amerikaanse film (lacht).

"Als je hier een tijdje bent, dan word je alleen maar ambitieuzer."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234