Dinsdag 18/01/2022

Verhalen uit een praktijk

In de Bleekweide begeleidt Ana Van der Cruyssen jonge mensen. Zoals dit adoptiekind. 'Op wie zou ik eigenlijk lijken?', is een van de vele vragen die in zijn hoofd rondspoken. Zijn 'buikmama' in Afrika heeft hij nooit gekend.

k ben bijna jarig." Met zijn grijze schooluniform nog aan ploft hij in mijn zetel.

Ik ga naast hem zitten. "Cool. Wat ga je doen?" Meteen beginnen zijn ogen te glinsteren. "Mijn eerste slaapfeestje geven. We gaan zwemmen, bergen pizza eten en vooral heel weinig slapen." Hij lacht.

'Hoe oud word je, of mag ik je dat niet vragen?" "Natuurlijk mag je dat. Ik word elf."

Telkens als zijn mama erbij stilstaat, krijgt ze tranen in haar ogen. Elf jaar is groot, vertelt ze hem altijd.

Elf jaar is lang, denk ik dan. "Hoezo, lang?"

Elf jaar geleden werd hij geboren in Afrika. Hij weet dat zijn papa bij zijn geboorte afwezig was en wellicht heeft zijn 'buikmama' hem nooit gekend. Ook weet hij dat zijn "buikmevrouw" (want zo noemen we die sinds een tijdje) te arm was om voor hem te zorgen. Al begrijpt hij van dat laatste weinig, want liefde geven is toch helemaal niet duur?

Dus werd hij geadopteerd. "Wat is dat dan, ge- adopteerd?", vraag ik hem.

Dat is een driestappenplan. Eerst word je geboren, daarna word je op een luidruchtig vliegtuig gezet (niemand die afscheid van je neemt) en als laatste rijd je met de trein naar je nieuwe mama (waar iedereen je wil leren kennen).

De dag waarop hij aankwam kan hij zich nog goed herinneren, want toen zag hij voor het eerst een frituur. Die hebben ze in Afrika niet.

"Alleen maar dat?" Ik hef mijn beide handen ten hemel. "Neen", antwoordt hij.

Je stelt jezelf voortdurend dezelfde vragen. Zoveel, dat je hoofd er bijna van ontploft en je hart zich ontroostbaar voelt.

"Op wie zou ik eigenlijk lijken? Is de kleur van mijn ogen van hem of van haar? Hebben ze helemaal niet van mij gehouden en was ik voor 'haar' dan nooit de moeite waard? En wat zou er zijn gebeurd als ze níét arm waren geweest?"

Even wordt het stil als hij zijn woorden weer naar binnen haalt. Zo gaat het altijd als hij diep slikt. "Waar kijk je het meest naar uit op je verjaardag?" Hij glimlacht. "Naar de cadeautjes?"

Even rolt hij met zijn ogen. "Cadeautjes zijn out, Anna." Die mag je nooit meer geven, anders word je gepest. Cadeautjes horen niet meer bij zijn leeftijd. Geef hem nu maar centjes.

Vroeger speelde hij met zijn vriendjes buiten in de tuin of bouwde hij met zijn blokken de gekste dingen na.

Nu blijft hij steeds vaker binnen. Hangend voor de televisie of voor zijn computer. Wegdromend van de nieuwste software in elektronicaland.

Spelen vindt hij lastig. Speelgoed kun je niet altijd programmeren. En de verhalen, tja, die moet hij zelf verzinnen.

Meestal schiet hij meteen al zijn speelgoedmannetjes dood. Hoe sneller hij aan het einde van zijn spel komt, hoe vlugger hij terug in zijn zetel mag.

In Afrika is het anders, daar heb je weinig computers of andere "vet coole" dingen. Daarvoor is de kloof tussen arm en rijk nog veel te groot.

Hier zitten alle kinderen meestal in het midden en hebben ze vaak dezelfde spullen. Hij zucht.

Daar wordt er nog gespeeld en komt iedereen nog buiten. Daar zou hij zijn 'buikmevrouw' kunnen en willen helpen.

Raar dat je iemand kunt missen, terwijl je die nooit echt hebt gekend. Vreemd dat je naar een thuis kunt verlangen, als er zelfs nog nooit een huis voor je is geweest.

Hij staat op en trekt zijn grijze uniform recht. Een teken dat het voor hem voldoende was.

"Het is niet omdat ze daar minder spullen hebben, dat ik daarom ongelukkiger was geweest."

Hij slikt nog een laatste keer.

'Veilige hechting'. Deze woorden zijn alomtegenwoordig in boeken en kranten. Maar wat is hechting en wanneer ben je veilig gehecht? Zou het kunnen dat we met zijn allen op zoek gaan naar de onvoorwaardelijke liefde? Liefde die in het verleden te vaak voorwaardelijk was? Kunnen we onze kinderen leren dat als mama de deur uitgaat, zij altijd zal terugkomen? Of dat boosheid geen verlies aan liefde is?

Veilige hechting? Te allen tijde graag zien en graag gezien worden, veilig verankerd tussen de grenzen van duidelijke kaders en zelfverwezenlijking. Weten dat wie je bent of zal worden voor hen 'altijd' de moeite waard zal zijn.

annavdc@hotmail.com

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234