Dinsdag 07/04/2020

Vergroeid met het Chelsea Hotel

Susanne Bartsch, de leeftijdloze koningin van het New Yorkse nachtleven, is hét uithangbord van het Chelsea Hotel en zijn geschiedenis. De drie appartementen die ze er bewoont, lopen over van de rococo en rock-'n-roll.

Ze beëindigt haar telefoontje en zadelt haar assistent op met een boodschappenlijstje. Daarop staan de benodigdheden voor een shoot die straks zal plaatsvinden. De foto zal verschijnen op de uitnodiging van een van haar beruchte feestjes. Nodig: "Een opblaasbare haai, en een reuze-opblaasbare aap! O, en nepbananen!" Dan gaat ze meteen over naar het volgende feest: de voorbereidingen voor een benefiet. Begunstigde is een New Yorks nightlife-icoon, genaamd Domonique Echeverria: "Het kind heeft een zelfmoordpoging achter de rug, maar ze wordt hier op handen gedragen door iedereen. Er is géén guestlist. En ik wil het hebben over de barinkomsten. Ik wil er zeker van zijn dat al het geld naar haar gaat!"

Susanne Bartsch is druk-druk-druk in de weer, in haar appartement in het Chelsea Hotel. Ze is de onbetwiste koningin van het New Yorkse nachtleven, en daarnaast ook styliste, couturemuse, tegencultuuricoon en liefdadigheidsfundraiser: haar legendarische Love Balls brachten meer dan 2,5 miljoen dollar op voor aidspatiënten.

Bartsch maakte haar entree in New York in 1981. Ze voelde zich er onmiddellijk thuis. Vandaag heeft ze haar ogen gesierd met theatrale, gigantische kunstwimpers die ze voor MAC ontwierp, en ze lijkt dynamischer en relevanter dan ooit tevoren. Ze creëert kostuums voor grote Hollywood-producties als The Hunger Games, wordt geregeld opgetrommeld voor internationale modeshoots, zoals voor de Italiaanse Vogue, en tolereert intussen een cameraploeg in huis voor @Bartschland, een documentairefilm over de flamboyante diva, die met behulp van crowdfunding wordt gedraaid.

Weinig adressen op deze aardbol die zo bulken van de rock-'n-rollgeschiedenis als het Chelsea Hotel. Achter de naam van dit illustere hotel met zijn imposante smeedijzeren balkons en iconische neonletters op West 23rd Street gaat een schat aan beroemde poplegendes schuil: Dylan Thomas, Sid & Nancy, Patti Smith, Warhols 'superstars' en, nog steeds in residence op de zevende verdieping, Bartsch. Gedurende de laatste 35 jaar kreeg ze drie appartementen in haar bezit, intussen versmolten tot een enclave van fabuleuze bohemienextravaganza die met de dag uitzonderlijker wordt in het almaar meer businessgerichte Manhattan.

Gelijk voor de rechter

Toen het hotel van eigenaar wisselde, was dat onmiskenbaar het startschot voor een grootschalige renovatie tot het soort onberispelijk, maar saai vijfsterrenhotel waar het op Manhattan intussen van bulkt. De nieuwe eigenaars deden er alles aan om Bartsch en andere langetermijnhuurders te verdrijven. Velen vertrokken, maar Bartsch hield geduldig voet bij stuk, maakte er een rechtszaak van en kreeg gelijk van de rechter.

"Ik houd van het idee in een hotel te wonen", zegt Bartsch, die sinds mensenheugenis de plak zwaait over de exclusieve partyscene in New York. Tijdens de hoogdagen van haar Bartsch Boutique, in de eighties, verkocht ze er de hipste Londense modemerken: BodyMap, Stephen Jones, Galliano, Leigh Bowery... "In het Chelsea Hotel leef ik in de illusie dat ik op elk ogenblik mijn biezen kan pakken."

Alle ongeremdheid ten spijt, ook wilde nachtraven worden ooit aan banden gelegd, zoals door een ex-echtgenoot (de al even iconische luxesportschooleigenaar David Barton) en een 21-jarige zoon, Bailey: "Ik ben een moeder en mijn zoon is mijn eerste prioriteit. Ik ben gesetteld, heb wortel geschoten - Bailey moet zijn jaar nog afmaken aan Brown University, maar hij is altijd thuis tijdens de vakantie."

Blank canvas

Bartsch' universum in het Chelsea Hotel kun je beschouwen als een archief dat zo'n veertig jaar aan glamourleven beslaat. Hoe kostbaar het is, bewees twee jaar geleden nog een grootschalige expo van haar outfits in het New Yorkse FIT (Fashion Institute of Technology). Je zag er een paar geweldige Mr Pearl-korsetten, outfits van Vivienne Westwood in haar vroege jaren en stukken van Malcolm McLaren uit World's End, een iconische modewinkel in Londen. Andere pronkstukken waren een trouwjurk van Thierry Mugler en recentere extravaganza van Gareth Pugh.

De tentoonstelling en het bijhorende boek kenden een gigantisch succes, en er zijn gesprekken gaande voor een herneming in Londen, haar stijlbakermat, en Tokio. De expo omvat het alfabet van de trendsettende fashion, en is nog volop in ontwikkeling: "Ik draag graag Hood by Air. Dat zijn New Yorkse designers die dezelfde energie uitstralen als BodyMap destijds in de jaren 80."

Toen Bartsch pas aankwam in het Chelsea Hotel en ze de woonruimte overnam van de artiest Patrick Hughes, die de ruimte deelde met schrijfster Molly Parkin, was het nog een blank canvas. "Alles was volledig witgekalkt", zegt Bartsch, met haar lijzige, karakteristiek Zwitserse accent. "De muren waren kaal, en overal lag schildersdoek opgestapeld. Ik leefde toen zo'n beetje uit winkelzakken aangezien alles toen voornamelijk om mij en mijn outfits draaide."

Bartsch' omvangrijke modecollectie overheerst nog steeds een groot deel van haar slaapkamer, maar sinds haar eerste man de gang liet beschilderen door kunstenaar Joey Horatio, met wild magenta artwork en purperen sterren als verjaardagsverrassing, begon het appartement een eigen leven te leiden.

Bartsch schuurde al de vloeren op en liet Horatio ook muurschilderingen maken op het plafond in de living. Daarna toverden ze de slaapkamer om in een sensueel boudoir dat van vloer tot plafond met rood werd overgoten. "Joey noemt de kleur 'Chanel Red'. Hij schilderde de kamer, en toen vond ik het perfecte bed voor 500 dollar in een veilinghuis. Het was goedkoop omdat mensen in New York weinig plaats hebben voor een groot bed."

In de living slorpt een breed Chinees huwelijksbed alle aandacht op, gevonden door David Barton in China: "Je kunt alle lamellen sluiten zodat je helemaal op jezelf bent, en je kunt thee laten serveren langs de raampjes. Het idee is dat je helemaal in je nakie kunt zijn daarbinnen!"

De meeste stukken in Bartsch' huis zijn ruim uitgevallen souvenirs. Een koffietafel van wrakhout en glas werd ooit aangeschaft voor de lobby van Bartons sportschool in Chicago, maar geraakte nooit weg uit het Chelsea. Er hangen kroonluchters in de gang en er is een slaapkamer die werd overgenomen uit het Raleigh Hotel in Miami, een souvenir van toen Bartsch daar ooit eens een nieuwjaarsfeestje organiseerde.

Ruw zoals New York

Een bewuste interieurstrategie is er nooit geweest voor Bartsch's appartement. Er is ook "niets duurs hier", zoals Bartsch zelf opmerkt, behalve een klein kunstwerkje van artiest Ross Bleckner; een kleine stip in een kader die het begin van het leven moet voorstellen, een geschenk van Bleckner dat ze kreeg bij de geboorte van haar zoon in de jaren negentig.

De hele plek hangt aan elkaar van de rommelmarktvondsten, een beetje ruw, zoals ook New York City typeert. Haar appartement gonst van het leven, met een overvloed van boeken, flyers, overblijfselen van outfits en memorabilia uit het nachtleven. Je zou het allemaal kunnen zien als een site-specifieke kunstinstallatie.

Wat de plek níet is, is een altaar waar het New York uit vervlogen tijden aanbeden wordt - Bartsch is een creatieve dynamo. Momenteel is ze zichzelf aan het klaarstomen voor nieuwe samenwerkingen, en kijkt ze reikhalzend uit naar het einde van de renovatiewerken in het hotel, die vijf jaar in beslag hebben genomen.

En wat brengt de toekomst voor het hotel denkt ze? "We zijn nog steeds met zijn vijftigen, bewoners die op lange termijn in het hotel wonen. Al sinds ik hier introk is het altijd een hotel geweest, dus ik zit er niets mee in dat het ook heropent als een hotel. Er wonen nog steeds funky mensen hier. Ik neem aan dat het wel hip zal worden. Ik zal voortaan mijn zonnebril moeten opzetten wanneer ik de deur uitga."

Susanne Bartsch

Geboren in Zwitserland. Vertrok op haar 17de naar Londen, waar ze zich ontpopte tot een succesvolle, excentrieke modeagente en socialite. Verhuisde in 1981 naar New York, waar ze Britse avant-garde ontwerpers introduceerde als Vivienne Westwood en John Galliano, en zich al snel ontpopte tot koningin van het nachtleven met exotische feesten en gigantische fundraisers. Is vandaag vooral actief als styliste en event designer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234