Vrijdag 25/06/2021

Verdwalen in de wildernis aanbevolen

Brussel

Flying Lotus (HHHH) en Jaga Jazzist (HHHH) maken uitstekende beurt in de AB

Hoewel beide acts op het eerste zicht nauwelijks wat met elkaar gemeen hadden, bleek de gitzwarte electronica van Flying Lotus naadloos aan te sluiten bij de experimentele fusionkeuken van Jaga Jazzist. Dinsdag stelden beiden hun nieuwste plaat voor in de AB. De nieuwe Flying Lotus, Cosmogramma, ligt pas op 3 mei in de rekken, maar in de AB kreeg je toch al hele happen uit dat werkstuk voorgeschoteld. Zwaar opgeknipt weliswaar, waardoor zelfs ‘Idiotheque’ van Radiohead moeiteloos in de set paste. Die song was ongetwijfeld bedoeld als knipoog naar Atoms For Peace, de nieuwe groep rond Thom Yorke, Nigel Godrich en Flea, met wie hij straks in Noord-Amerika mag touren.Flying Lotus leerden we eigenlijk pas kennen toen hij één van de ranzigste videoclips achter zijn naam kon zetten: ‘Parisian Goldfish’ biedt een hallucinaire parodie op porno met lelijkerds. Maar eerder dan een pervert toonde Steven Ellison zich in Brussel een onnavolgbare laptopvirtuoos, die melodie en manie met elkaar liet rijmen. Pulserende bassen, synths die constant van klankkleur en gestalte leken te veranderen en beats die aankwamen als een spervuur van stroboscopen: ook in de AB wist Flying Lotus zijn set als een intrigerende audiovisuele trip in te pakken. Beelden uit Japanse horrorfilms en Europese gruwelextravaganza werden daarbij aan elkaar gelast, terwijl een geestdriftige Ellison zich in het zweet werkte achter, godbetert, een computerscherm. Dat hij een kwartier te laat begon - op het eind was hij trouwens met geen stokken van het podium te porren - en zijn bindteksten tamelijk idioot klonken (“I’m sorry I don’t speak French and shit”) nam je er dan zelfs graag bij.

Ook Jaga Jazzist maakte een opperbeste beurt, maar tegelijk waarborgde dit Noorse nonet zijn positie als buitenbeentje in de wereld van de jazz, rock én elektronische muziek. Met een set die uitblonk in improvisatie, succulente grooves en vreemd genoeg toch strakke structuren, wist de groep je bijna anderhalf uur vast te houden. Dribbelend tussen postrock, funky elektronica en blazersgestuurde jazz werkte de groep zich door zijn zes platen, waarbij hun nieuwste langspeler grote indruk maakte. Die heet One Armed Bandit en zou volgens het negental de soundtrack kunnen zijn voor het eerste Nollywood Vikingepos. Je was geneigd om hen in die gedachtengang te volgen tijdens de verduisterde tropicalia van ‘Bananfluer Overalt’, die de Scandinavische wildernis tot leven leek te wekken, terwijl ‘Toccata’ het vreugdevuur na een plundertocht voor je ogen liet opdoemen.De elektronische toets van de groep schemerde vaak door in de set, maar stond nooit in de weg van een extreem gevarieerde sound met vibrafoon, tuba, basklarinet en gitaren. Dat leverde een weinig evidente, maar niettemin coherente set op waarin de groove primeerde. Met andere woorden: deze eenarmige bandiet gaf je tegen alle verwachtingen in waar voor je geld. (gva)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234