Donderdag 23/01/2020

Verborgen grandeur

Fin de Sièclehotel

hôtel Métropole herontdekt zichzelf

Koffietje op het terras van café Métropole ? Iedereen kent het Grand Café in de Brouckèrestraat in hartje Brussel. Het art-decocafé behoort tot de mooiste van ons land. Maar errond gevouwen ligt het Hôtel Métropole. Zo is er ook geen tweede. Albert Einstein en Marie Curie verbleven er, Agatha Christie en Hercule Poirot zouden er hun hart ophalen. Lijken zijn er niet ontdekt, fresco's wel.

door Rudy Collier / foto's michel wiegandt

Hôtel Métropole is nog steeds een familiebedrijf, met de wortels in de Wielemansfamilie van de vroegere Brusselse brouwerij. Zo begon het ook daar op de Brouckère, met een brasserie. Jean-Pierre Bervoets behoort nu al tot de vijfde generatie en staat stilaan klaar om de zesde, zijn dochter, te laten overnemen. Hij betrekt een klein, bescheiden bureautje ergens diep in het gebouw. Een minzaam man die met zichtbaar genoegen over zijn erfenis praat. "Mijn brouwende voorvaderen startten met de brasserie omdat ze geïnspireerd waren door de oktoberbierfeesten in München. Ze wilden hier ook zoiets. Zo is in 1895 het Grand Café ontstaan. Later is men concerten beginnen te geven, Toots Thielemans heeft hier in zijn beginjaren opgetreden." Vrij snel werden vijf huizen rond de brasserie opgekocht en kwam het hotel tot stand, in dezelfde fin de sièclegrandeur als het Grand Café. Door die vijf huizen ontwikkelde het hotel een verrassende, ingewikkelde structuur. Verbazend ook hoe groot en uitgebouwd het is, vol met charmante hoekjes en kanten. Het telt 298 kamers en 14 suites en beslaat de ganse ruimte tussen de Rue de Brouckère en de Rue d' Anspach. Jean-Pierre Bervoets: "Het hotel werd ontworpen door Alban Chambon, naar wie we ons restaurant hebben genoemd. Chambon was een zeer gerenommeerde architect die helaas in de vergetelheid is geraakt omdat er weinig of niks van hem is blijven staan." Chambon ontwierp in Brussel het verdwenen Theâtre de la Bourse en het eveneens platgegooide Casino Cursaal in Oostende. In Amsterdam ontwierp hij het Park Schouwburg en in Londen het Tivoli, Garrick en het Court Theater en Frascati. Jean-Pierre Bervoets: "Het hotel combineert een aantal fin de sièclestijlen, van art deco en art nouveau tot renaissance. We zijn zeker het oudste hotel in België in die stijl, ja. En het origineelste. In Brussel is er nog het Plaza, maar dat is een kopie van het Plaza in Parijs, en Astoria is een kopie van hotel Albion in Berlijn. Wij zijn een origineel concept. Bovendien zijn we het enige onafhankelijke hotel. Dat heeft misschien nadelen, maar het grote voordeel is dat we zelf instaan voor wat we doen en hoe we het doen. We hoeven geen beslissing van ergens anders ter wereld af te wachten. Hier heersen geen strakke, internationale normen."

De ingang van Hôtel Metropole ligt pal naast de brasserie en leidt, als men de chasseur in livrei is gepasseerd, onmiddellijk naar de prachtige hal. Links functioneert nog een magnifieke lift met ijzeren hekkens, rechtdoor wacht een immense, ouderwetse receptie omgeven door authentieke Val Saint Lambertlusters en -lampen, en rechts belandt men in de indrukwekkende bar-lobby, met daarachter het chic-ogende restaurant in Italiaanse neobarok. Een korte, maar fraaie ontdekkingstocht. Vooral de bar-lobby oogt speciaal, zeker voor wie een blik naar het plafond werpt. Op welbepaalde plaatsen zijn er fragmenten van een fresco zichtbaar, duidelijk in de stijl van Horta. Het volledige plafond bestaat uit een erg goed bewaard en kleurrijk fresco, zo werd dit jaar ontdekt. Jean-Pierre Bervoets: "We wisten het niet, het is bij toeval ontdekt. Van wie de fresco's zijn is nog niet duidelijk, waarschijnlijk van een leerling van Horta. We denken dat het geheel is overschilderd om het te verbergen voor de Duitsers, die het hotel tijdens de oorlog hebben gebruikt als bivak. Het is met een speciale pâte gedaan die de kleuren absoluut niet heeft aangetast. Het lijkt echt gedaan om ze te conserveren. Monumenten en Landschappen is er nu bij betrokken: zij hebben die enkele plekken al blootgelegd. De rest moet volgen, het is nu een kwestie van geld. Voor ons was het een enorme verrassing. Deze plaats is in het verleden al een beetje van alles geweest, onder meer een wintertuin. Achter het plafond zou ook nog een glazen koepel verborgen zitten. Die willen we ook blootleggen. Deze lobby moet een spraakmakende plaats in Brussel worden." Nog meer vernieuwing: sinds dit weekeinde is ook de nieuwe ontbijtzaal in gebruik genomen. Die is in Indische stijl opgetrokken, zoals vroeger een gedeelte van het hotel was ingekleed. In de kelder vond men nog een aantal mooi ogende Oosterse panelen terug die nu in de nieuwe zaal zijn verwerkt. Hôtel Métropole herontdekt zichzelf volop. Ver weg zijn de trieste jaren zeventig, toen het hotel kreunde onder de eeuwigdurende metrowerken voor de deur.

Het Grand Café en haar terras is een van de meest gekoesterde plaatsen van de Brusselaars. Ook het café is eigendom van de hoteluitbaters, maar werkt op zelfstandige basis , wat voor het hotel en voor het restaurant eigenlijk jammer is. Echt communicerende vaten zijn het niet: zo zal bijvoorbeeld niemand uit het café in het restaurant belanden. Het hotel zelf drijft voor een groot deel op de Europese Gemeenschap. Ook toeristen ontdekken het nu langzaam, té langzaam. Jean-Pierre Bervoets: "Brussel heeft geen trekpleisters zoals Parijs en Londen die wel hebben, we zijn meer een nichestad. Maar de belangstelling stijgt toch. Je zou denken dat Amerikanen gek zijn op een hotel als het onze, ja. Dat is niet zo. Ze houden vast aan hun eigen ketens en de voorspelbaarheid ervan." Voorspelbaar is niet van toepassing op Hôtel Métropole. Ongeveer iedere kamer ziet er anders uit: sommige hebben een moderne toets gekregen, andere bezitten nog antiek meubilair 'waarop men jaloers is in sommige musea'. Het hotel vernieuwde enkele jaren geleden grondig, al liep dat niet altijd van een leien dakje. Een geklasseerd gebouw renoveren is niet simpel. Bervoets: "We zijn meer dan honderd jaar oud, en het hotel is vaak veranderd. Welke decoraties gebruikt men dan finaal? Er kwam heel wat discussie met de bevoegde instanties aan te pas. We zijn zeer respectvol tegenover de stijl van het hotel. Zo hebben we ons eigen decoratiebedrijf, dat enkel voor ons werkt. Wie kan dat nog zeggen? Maar we zijn geen museum. Zo hadden we als eerste draadloos internet in Brussel." Langs Vlaamse zijde is Hôtel Métropole een nog onontdekte parel. Het hotel heeft een franstalige geschiedenis en dat liet zich voelen, maar ook hier waait een nieuwe wind. Johannes Denis, food & beveragemanager is een volbloed Vlaming die ijvert voor meer openheid. Het Nederlands doet nu zijn intrede bij het personeel: schuchter bij sommigen, vastberadener bij anderen. In het restaurant is het nog behelpen, maar de vooruitgang is tastbaar. La volonté is er, en dat is voor Vlamingen in Brussel al vaak meer dan genoeg.

Het restaurant ligt stevig verborgen in het hotel zelf en heeft geen open venster aan de straatkant. Men stapt er als passant niet zomaar binnen. Vanwege in de luwte en de privacy, en ook al omdat alle tafeltjes ver van elkaar staan, komen nogal wat politici en discrete zakenlui naar hier afgezakt. Niet verwonderlijk dus dat we er de Brusselse burgemeester zien zitten. Ook al omdat burgervader Thielemans een goeie keuken in eigen stad weet te waarderen, zo weten we. De Franse chef-kok Dominique Michou is geen tafelspringer en is al achttien jaar in Hôtel Métropole in de weer. Hij is de enige die zowel in België als in Frankrijk de titel maître-cuisinier verwierf. Strijdvaardig in zijn ideeën is hij nog altijd. Zo merkt men al snel dat hij wars is van het freaky modieuse. De traditie van de Franse keuken wordt hier hoog gehouden. Dominique Michou: "De authentieke smaken en producten in ere houden, daar is het mij om te doen. Ik werk enkel met exclusieve leveranciers en volg de seizoenen, zo krijgt men de meest authentieke producten. Kijk, heel veel koks kennen hun basisproducten niet meer, of weten niet wat snijden en versnijden is. Ik koop ook altijd een volledige vis, geen stukken, en die komt van kleine bootjes, de grote zijn te lang onderweg. Ik wil de keuken openen voor de klanten." Michou begon ooit in het Buffet de la Gare van Orléans. "Dat was toen een hoogtepunt van de Franse keuken, zoals nog andere buffets de la gare" zegt hij. "Daar heb ik de basis van de traditie geleerd." Hij werkte daarna in La Crémaillerie (**) in Orléans, in de Hiltons van Brussel en Parijs en verwierf een ster in het Hilton in Straatsburg. Hij kreeg twee keer een Clé d'Or in GaultMillau . Vraag hem niet waarom hij nu met L'Alban Chambon geen Michelinster heeft. Hij is hoe dan ook geen kok die zich roert in de buitenwereld - we moesten hem zelf uit zijn keuken lokken. Hij zet zich onvervaard af tegen de Bulliwereld en hij eert het klassieke, zij het dat hij er een lichtere toets aan geeft. Voor wat het waard is, ons eigen oordeel: eerlijk en heerlijk. Consistent eten, zonder veel vraagtekens rond en in het bord. Bovendien op uiterst discrete maar attente wijze opgediend, en met het nodige tikkeltje grandeur. We kenden al de 'kaaschariot', maar de ijskar aan tafel, dat was een nieuwe ervaring.

Bij het buitengaan bewonderen we nogmaals de aloude receptie van het hotel. Aan een zijmuur prijken foto's van lang geleden. Geleerde heren: bijeenkomsten van Solvay in het hotel. Jean-Pierre Bervoets: "Daar zijn we nog altijd fier op. Hier hield in 1911 Solvay zijn eerste grote congres. Hier werd de definitie van wat een atoom is vastgelegd. Marie Curie, Max PLanck, Albert Einstein: ze verbleven hier allemaal tijdens dit congres. Marie Curie hoorde hier zelfs dat ze de Nobelprijs had gewonnen. In 1995 heeft Solvay hier opnieuw een congres gehouden, om zijn honderdste verjaardag te vieren. Dat vonden we een mooi eresaluut aan het hotel." n

info www.metropolehotel.com

Restaurant L'Alban Chambon. Van maandag t/m vrijdag van 12 tot 14u en van 19 tot 21u30. Gesloten op zaterdag, zondag en op feestdagen.

Jaarlijkse vakantie van maandag 16 juli t/m zondag 19 augustus. Weer open op maandag 20 augustus 2007.

ONTDEKT Een stuk van het fresco dat verborgen zit onder het koepelplafond van de bar-lobby. Overschilderd, maar uitzonderlijk goed bewaard.

ONTVANGST

De statige receptie: welkom in het fin de siècle.

GENERATIES

Jean-Pierre Bervoets: 'De gelijkenis met de bustes is geen toeval. Het zijn de vroege voorvaderen en eigenaars van het hotel'.

UPSTAIRS

Trappen- en liftzaal. Toen een lift nog een lift was met een kletterend hekken ervoor.

ARCHITECT Restaurant L'Alban Chambon, in Italiaanse neobarok, is genoemd naar de architect van het hotel. Daar komt de ijskar al aan!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234