Zaterdag 20/07/2019

Vera Dua hield niet van losse flodders

Tien dagen geleden, op de laatste Agalev-bijeenkomst voor de verkiezingen, toonde Vera Dua zich nog bijzonder combattief. Een dag later liep haar VLD-collega Jaak Gabriels mee in een plattelandsbetoging waar ze werd uitgemaakt voor 'groene hoer'. Voor de Vlaamse minister van Leefmilieu en Landbouw was het een blauwe nekslag te veel. Een dramatische verkiezingsuitslag deed de rest. Gisteravond stelde Dua haar mandaat ter beschikking van haar partij.

In 1970 rept Vera Dua zich als eerstejaarsstudent landbouwingenieur naar een boerenbetoging in Brussel. Om "het boerenmilieu wat beter te leren kennen", zo vertelde Dua later in Humo. Ze maakte zich snel uit de voeten. "Ze braken verdorie heel Brussel af, ik geloofde mijn ogen niet." Als prille mei '68'er schuwde ze de verbale maatschappijkritiek niet, maar met kasseien heeft ze nooit gegooid. En bovendien was de strijd van de boeren niet de hare.

Een echte spring-in-'t-veld is de latere minister van Leefmilieu en Landbouw nooit geweest. Zeer constructief probeerde ze in het begin van haar mandaat als minister van Leefmilieu en Landbouw uit het conflictdenken tussen landbouw en natuur te stappen. Dat werkte een tijdje, maar al heel snel waren én de boeren én de natuurbewegingen ontevreden.

Zo mediamadam en uitbundig als Mieke Vogels is, zo mediaschuw en bedeesd is Vera Dua. Als ze een punt scoorde in de media was het telkens met een duidelijke politieke boodschap: met Marc Van Peel op een Greenpeace-schuit in de Stille Zuidzee uit protest tegen de kernproeven in Mururoa, of met tv-verschijnsel Rob Vanoudenhoven bij chief Raoni in het Amazonewoud.

In Gent was ze een van de pioniers van de groene stadspartij die Agalev in de Arteveldestad altijd gebleven is. Samen met een paar Gentse generatiegenoten, zoals Luc Lemiengre, die nu ook voor het blok staan, groeide ze gestaag door naar de top van de partij. Ze was altijd een van de absolute favorieten van politiek secretaris Jos Geysels. Ze combineerde vechtlust met degelijkheid. Halfweg de jaren negentig kwam ze nationaal in de kijker toen ze in het Vlaams Parlement SP en CVP dag na dag het vuur aan de schenen legde met het Mestactieplan. Maar toen dat dossier van de baan was, deemsterde ze onder Van den Brande II een beetje weg.

Dua is een themapolitica, minder allround dan Geysels zelf of Vogels. Ze was in die mate onzeker over zichzelf dat ze op de voor de Vlaamse groenen schitterende verkiezingsavond van 1999 twijfelde of Geysels haar nog wel zou vragen voor een ministerpost. Ze begon zelf te veel te geloven in de perceptie, toen alles en iedereen in de schaduw begon te staan van mediaboegbeeld Vogels.

Klein, zeker van haar zaak (meestal met dikke farden onder haar arm geklemd) maar iets minder als ze voor de leeuwen moet. Vorige week nog, toen er in de aanloop naar de federale verkiezingen, spanning groeide in de Vlaamse regering over de realisatie van het Vlaams Ecologisch Netwerk (Ven), moest alweer Jos Geysels haar uit de coulissen gaan halen om voor camera en journalisten een reactie te geven op het lauwe blauwe engagement voor dat Ven. "Vera doet dat niet graag", fluisterde Geysels. En hij luisterde mee toen ze toch over haar lippen kreeg dat "het vertrouwen" binnen de regering "niet hersteld is".

Toen ze aan de job begon, zei ze: "Dat de verwachtingen hooggespannen zijn, besef ik heel goed. Ik weet ook dat ik kritiek zal krijgen, omdat ik onmogelijk aan alle verwachtingen kan voldoen, maar ik hoop toch dat we hier en daar een kleine... (verbetert zich), dat we hier en daar iets kunnen heroriënteren. Alleen wil ik zeker niet met losse flodders schieten."

Dua is ook een binnenfretter, zoals dat heet. De spanning in de Vlaamse regering tussen blauwe en groene prioriteiten enerzijds, tussen economische en ecologische belangen anderzijds, kropte ze vaak op. Mede met de sluimerende druk van een kritische achterban, die ook Doel nog altijd niet verteerd had, liet ze zich verleiden tot een sprong voorwaarts in een politiek zeer symbolisch, maar voor de betrokkenen ook heel concreet dossier: de al dan niet sluiting van de Isvag-oven in Wilrijk.

Toen ze vorig jaar nog eens met de vuist op tafel klopte, leidde dat tot de zwaarste, meest openlijke confrontatie tussen groen en blauw in de Vlaamse regering. Het werd zelfs zeer persoonlijk tussen haar en Patrick Dewael (VLD). In een interview in De Morgen haalde Dua uit naar het 'gestalk' van de minister-president. "Hij is op drift geslagen", luidde het. "Hij doet de teamgeest wegvloeien uit de regering. Als hij nog even zo doorgaat, houdt hij geen regeringsproject meer over." Er kwam uiteindelijk een 'zomerakkoord' uit de bus, waarin groene, blauwe en rode belangen netjes werden afgewogen.

Het is op die engagementen, onder meer inzake het Ven, dat de VLD vorige week leek te willen terugkomen. Maar dat zijn nu wellicht zorgen voor haar opvolger.

Filip Rogiers

Vera Dua is een themapolitica, minder allround dan Jos Geysels of Mieke Vogels

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden