Zaterdag 22/02/2020

Veertig minuten wonderlijke beelden

Bij de voorstelling in de Lakensestraat van de film LKN Confidential van het Italiaanse collectief Zimmerfrei weigerde een pc een half uur lang de film prijs te geven. Ondertussen verzamelde zich een groot publiek van nieuwsgierigen maar ook van buurtbewoners. LKN schetst immers een mooi portret van de Lakensestraat.

De film was het wachten echter waard. LKN is geen historische documentaire. Over het absurde pseudohistorische bouwproject van AG in de straat hoor je bijvoorbeeld geen woord. De film duikt onder in de wondere wereld van de winkels en hun eigenaars. Ze verschansen zich achter hun vitrines tegen het lawaai en het vuil. Zo opent de film: een camera draait tegen valavond langzaam 360 graden rond. Een beenhouwer sluit zijn rolluik, een kat vlucht weg. Oorverdovend lawaai overstemt alles.

Na de pancarte ‘Domestication’ slaat de sfeer dramatisch om. Minutenlang zwerft de camera over buitenissige planten en dieren. Stemmen op de achtergrond noemen hun namen. Je verdwaalt in een haast verdwenen wereld waarin winkels nog magisch terrein waren. Elke winkel had zijn collectie specialiteiten die je nergens anders vond of geheime recepten die van generatie op generatie overgingen. Drogist De Leeuw bv, met zijn kelders vol pigmenten en exotische lijmsoorten. Sommige winkels grossieren zelfs in nauwelijks verhandelbare dingen, die slechts de passie van de winkelier verraden. Zo ook de handelaar in wapens en oorlogsmemorabilia. In tegenstelling tot de onpersoonlijke wereld van telecommunicatie en distributie, heerst hier de grillige wet van de individuele winkelier en zijn dingen. Zoals Lionel Devlieger van architectenbureau Rotor - ook gehuisvest in deze straat- ergens opmerkt: hier gaat het nog om tastbare materie.

Na ‘Domestication’ volgen nog de kopjes ‘Samples’, ‘Access’ en ‘Options’. Steeds dieper dringt de camera door in de wereld van deze mensen en registreert geduldig, traag hun woorden en daden. Onvergetelijk is de oude dierenhandelaar Desbarax. Hij verlaat zijn winkel nooit. Aangespoord door zijn dochter vertelt hij over de tijd toen kopers zich nog verdrongen in de winkel. ‘C’était au temps où Bruxelles chantait…’. Via die verhalen gaat de film vanzelf ook over dood en eindigheid. Wie zal de zaak overnemen als de stichter sterft? De kwestie duikt vaak op. Maar je ziet ook dat nieuwe neringdoeners toch weer hun kans wagen. De dvd-shop met achterin een club is er zo één. Sommige dingen vergaan nooit, zoals de pas vernieuwde vrijmetselaarstempel. Alsof de straat, ondanks alles, over een geheime energie beschikt die mensen blijft aantrekken. Dat is alvast wat je gelooft na 40 minuten wonderlijke beelden.

Vlakbij, in de KVS, bevindt zich het Festivalcentrum. Net als vorig jaar werd de inrichting ervan toevertrouwd aan ROTOR, en wordt het ontwerp voorgesteld als een volwaardige festivalproductie. ROTOR vertegenwoordigt België op de volgende architectuurbiënnale in Venetië. Het bureau legt zich toe op ontwerpen gemaakt met de gigantische berg recycleerbare materialen die in een stad als Brussel genadeloos gedumpt worden. In dit geval putten ze vooral uit oude decors in de magazijnen van de KVS. Aan het gebouw van Baes voegden ze een orangerie en een elegante straatbank in ruwe planken toe. In de foyer timmerden ze een extra plateau en bedachten ze een stemmige verlichting in onbrandbaar papier. Vaut le détour...

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234