Donderdag 20/01/2022

Veelzijdige dansterrorist

james hardway

David Harrow is een Britse elektronicaspecialist die tijdens de jaren tachtig samenwerkte met punkdichteres Anne Clark. Later maakte hij deel uit van Jah Wobbles Invaders of the Heart, leerde hij door zijn associatie met Lee Perry en Adrian Sherwood alles over dub en bracht hij technoplaatjes uit onder de pseudoniemen Technova en Bloodsugar. Toen hij in de ban raakte van drum'n'bass besloot hij echter een nieuwe identiteit aan te nemen en sindsdien kent het publiek hem als James Hardway. Wie deze eclecticus al eens op een podium aan het werk zag, weet dat hij zich laat omringen door een zweterige liveband die de bevolkingsdichtheid op de dansvloer op een spectaculaire manier beïnvloedt. Op donderdag 14 maart kunt u zelf de proef op de som nemen in de Nijdrop in Opwijk, waar Hardway zijn nieuwe, vijfde cd komt presenteren.

Op Straight From The Fridge lijken alle strengen van zijn inmiddels twintigjarige carrière samen te komen: groovy swingjazz ('Happiness Brakes'), drum'n'dancehall ('Jump Up Natural'), dubbop ('Uptown') en soulvolle triphop ('Going Home'). Tegelijk lijkt de plaat een nieuwe fase in Hardways muzikale odyssee in te luiden: de man verkoopt de luisteraar niet langer een stomp in de maag, maar komt dit keer verrassend bedachtzaam en spiritueel uit de hoek. Dat blijkt bijvoorbeeld uit enkele minimalistische piano-interludia, het sensuele 'Earth Runnings' met zangeres JB Rose, het door Ghetto Priest gezongen 'Speak Softly' en het ronduit onweerstaanbare 'Andrea's Chimes'. Na zijn uitstapjes naar Cuba en Jamaica blijft James Hardway zich op een boeiende manier verder ontwikkelen. Hoog tijd dus dat u zelf ontdekt wat er zoal in zijn koelkast zit. (DS)

James Hardway, Straight From the Fridge, Hydrogen Dukebox.

joey ramone

Punk schrijft testament

Een zwartleren jasje, een zonnebril met ronde glazen en een gitaar die dienst weigerde zodra je er meer dan drie akkoorden op aansloeg: al deze dingen vormden het handelsmerk van Joey Ramone, de muzikant die in april vorig jaar, na een strijd tegen lymfeklierkanker, veel te vroeg naar de eeuwige jachtvelden van de rock-'n-roll vertrok. Don't Worry About Me is zijn afscheidsbrief aan de wereld. Van lijkenpikkerij is er dit keer geen sprake: de artiest had immers vier jaar gesleuteld aan wat zijn eerste soloplaat moest worden. Deze ode aan de simpele, thrashy maar melodieuze punkpop die hem ooit beroemd maakte is dus geen haastig samengesprokkelde restjesverzameling, maar een weloverwogen testament.

Paradoxaal genoeg is het een cd die bruist van levensvreugde, ook al verwijst Joey Ramone in 'I Got Knocked Down (But I'll Get Up)' expliciet naar zijn ziekte: "Sitting in a hospital bed / I want my life." De plaat zet in met een geramoniseerde versie van Louis Armstrongs 'What A Wonderful World' en gaat op hetzelfde elan verder met de spectoriaanse surfpunk van 'Stop Thinking About It' en het stekelige 'Spirit in my House'. Hier en daar worden bescheiden pogingen ondernomen om de typische Ramones-sound wat te verbreden, zoals in de popballad 'Searching for Something' of het met een rare falset gekleurde 'Mr Punchy'. Al bij al bleef Joey Ramone echter tot zijn laatste levensdag trouw aan zijn nonchalante idioom, dat halverwege de jaren zeventig even spraakmakend was. Hopelijk voor hem zijn er ook gitaren in het hiernamaals.

(DS)

Joey Ramone, Don't Worry About Me, Sanctuary.

koop

Cool kan warm zijn

Magnus Zingmark en Oscar Simonsson zijn zowat de Noorse tegenhangers van Kruder & Dorfmeister. Beide elektronici gaan door het leven als Koop, hebben een stek veroverd op een trendy Münchens dancelabel en laten zich begeleiden door een prima jazzband die Latijnse ritmen en Braziliaanse grooves perfect weet te combineren met poparrangementen à la Burt Bacharach en de gestroomlijnde swing van The Paul Desmond Five. Op Waltz for Koop doet het duo een beroep op een hele stoet gastzangers- en zangeressen, onder wie Terry Callier (in het donkere en dubby 'In A Heartbeat'), Earl Zinger en de lome, aan Astrud Gilberto herinnerende Cecilia Stalin (zie: 'Baby' en de voortreffelijke titeltrack). Koop combineert geprogrammeerd elektronisch gepruttel met een rokerige sax, een zwierige contrabas, een in barensnood verkerende dwarsfluit en een praatzieke vibrafoon en komt op die manier tot smaakvolle, eigentijdse jazz: cool, maar wel warmbloedig. (DS)

Koop, Waltz for Koop, JCR.

electric soft parade

Nieuwe Britpop is de oude

"They may have just saved British popmusic" schreef NME over het debuut van The Electric Soft Parade. Van wát is echter niet geheel duidelijk. Het piepjonge groepje uit Brighton, geleid door de broers Tom (17) en Alex (19) White, bewijst met Holes in the Wall weliswaar dat het aardige songs kan schrijven, maar een echte Aha Erlebnis houden we er voorlopig niet aan over. De heren maken iets te glad geproducete Britpop met psychedelische invloeden, maar zijn voorlopig nog iets te schatplichtig aan voorbeelden als The Verve, Ash, Ride en de Manics om met goed gevolg een persoonlijkheidstest te kunnen doorstaan. Hun geluid steunt op gitaren, elektronica en meerstemmige samenzang, wat af en toe resulteert in een catchy popsong. Zo mogen 'Something's Got to Give', 'Sleep Alone' en het uitstekende 'Silent to the Dark', dat na zes minuten met een ambientstaartje begint te kwispelen, zeker gehoord worden. Eindbalans: getalenteerd, eerlijk maar nog een tikkeltje onvoldragen. (DS)

Electric Soft Parade, Holes in the Wall, db Records.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234