Donderdag 24/09/2020

Veel vonken maar te weinig vuur

Op literair vlak kreeg het kortverhaal vrij spel, met kersvers Constantijn Huijgenswinnaar A.L. Snijders en een plejade van Vlaamse en Nederlandse auteurs. Dat pakte (meestal) goed uit. Vonken genoeg ook bij de muziekacts. Maar nooit sloeg de vlam echt in de pan.

De Nachten staat al sinds 1996 voor een nocturne verzamelplaats voor all things hip en kreeg al grootheden als Nick Cave, Daniel Johnston en Spiritualized over de vloer, die tussen het literaire vuurwerk voor een muzikale toets zorgden. Wat opviel aan deze vijftiende editie is dat de extra kwantiteit schijnbaar ten koste ging van de kwaliteit, wat zich vervolgens vertaalde in een geslonken bezoekersaantal. Met onder andere Amatorski en Balthazar stonden er wel twee van de meest blitse vaderlandse acts op het programma. Op literair vlak speelde De Nachten onmiskenbaar op veilig, met het kruim uit de hedendaagse Vlaamse literatuur, van Peter Terrin en Stefan Hertmans tot Saskia De Coster en Tom Naegels. Die werden aangevuld met een paar Nederlandse auteurs die in kortverhalen grossieren, zoals Elke Geurts en Zeer Korte Verhalenschrijver A.L. Snijders. Buitenlandse bonzen waren dit keer spoorloos. Het ontbrak deze editie zichtbaar aan grote publiekstrekkers én aan pigment, zeker in de nevenprogrammatie. Die atmosferische dip was ook goed voelbaar in het immense gangenstelsel van deSingel.

Podiumpotentieel

Annelies Verbeke moest toch niet veel moeite doen om tot publiekslieveling gekroond te worden. De Muziekstudio liep in een mum vol voor haar lijzige lezing van een verhaal uit Groener Gras over Victor en zijn fascinatie voor Laura Lee, met vernuftige blieps en soundscapes van Hans Timmermans. Haar blik op de ontregelende werkelijkheid ging erin als zoete koek. Wie vervolgens dacht dat de 73-jarige A.L. Snijders een anachronisme in het De Nachtenpalet was, kwam bedrogen uit. Zijn Zeer Korte Verhalen, een door hem geïnitieerd genre, hebben onmiskenbaar podiumpotentieel. Hij grapte: “Omdat ik meestal per woord wordt betaald én mijn verhaaltjes zo kort zijn, krijg ik meestal minder voor mijn boeken dan mijn collega’s.” Zijn verhaal van een hedendaagse ‘onbevlekte’ Maagd was ronduit puntig. Zijn Nederlandse collega’s Esther Gerritsen en Elke Geurts kwamen heel wat minder uit de verf. Amusant en vaak vertederend was het experiment met de ‘Dingetjes’. Elke aantredende auteur mocht zich een object aanschaffen op een rommelmarkt en daar een revêrietje over ten beste geven. Tom Naegels was goed op dreef toen hij de lof van de perforator zong: “Zonder de perforator zouden duizenden teksten nodeloos rondslingeren. (...) Onze bureaucratie zou niet bestaan hebben.” Naegels gaf het estaffettestokje door aan Bart Koubaa, Andy Fierens, Rachida Lamrabet of later aan Peter Verhelst, Saskia De Coster of Joost Vandecasteele, al slabbakte de verhaalkwaliteit wel eens. Jammer ook dat de presentator Bart Klein op bijna gênante wijze excelleerde in het verhaspelen van auteursnamen.

De muziekacts konden volop profiteren van de fenomenale geluidskwaliteit in de zalen van de Antwerpse cultuurtempel. Vooral Amatorski (

) deed er zijn voordeel mee: bijgestaan door saxofoontrio [Sic] vulde de Rode Zaal zich met een even koudbloedige als warm melancholische golf van retropop. Het kwintet bewees zich zoveel meer dan leveranciers van reclamedeuntjes en brak het gefluister met een adembenemende cover van ‘I Love You’ van Emmylou Harris en Daniel Lanois. Al even adembenemend was School Of Seven Bells (

), of dan toch zangeres Alejandra Deheza.

Aanvankelijk bestond het trio uit Alejandra en haar tweelingzus Claudia aangevuld met gitarist Benjamin Curtis. Wegens persoonlijke redenen - lees: een flirt met Curtis - verliet Claudia echter de band. Zaterdagavond verkondigden Curtis en Alejandra als duo aangevuld met een drummer op het podium hun shoegazepop. Af en toe vervalt ze in prefabzanglijnen, waardoor het wel eens klinkt als een vocale track van Miley Cyrus die over de reverb van My Bloody Valentine gemixt wordt. Maar er zit absoluut potentieel in deze New Yorkers. Gelukkig kon je daarna, zoals altijd, rekenen op Balthazar (

) om je honger te stillen. Staat u het ons toe dat we deze mannen en dame zo stilaan uitroepen tot vaste waarde in Vlaanderen?

Mosgroene kitsch

Wie in haar thuisland Zwitserland al een vaste waarde is en ook over het Kanaal bedacht werd met een prestigieuze plaats op de John Peelstage op Glastonbury, is Sophie Hunger (

). Met loftrompetten aangekondigd als een mix tussen Laura Marling en Björk maar uiteindelijk een singer-songwriter van dertien in een dozijn.

Hét optreden op deze Nachten moest wel The Irrepresibles (

) zijn, de negenkoppige barokband rond zanger Jamie McDermott. Gerijpt in de Londense gayscene is dit de Cirque du Soleilversie van de musical Abba in een setting die doet denken aan Mad Max. McDermott werd geportretteerd als getormenteerde ziel en stond temidden spiegels die dreigend op hem gericht stonden. In een wereld van mosgroen en gouden kitsch hoorden we een vibrato die deed denken aan Antony Hegarty bedreigd door een discobal terwijl zijn strijkers een tango dansten ter verbranding van zijn ziel.

Verdienstelijke pogingen van onvoldoende gerijpte bands die niet consistent konden boeien. Dat de twee Vlaamse acts van de avond allesbehalve teleurstelden, is wel een opsteker. Maar een nacht uit de duizend? Daarvoor sloegen de vonken er toch iets te weinig vanaf.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234