Dinsdag 04/08/2020

'Veel mensen vinden dit een waanzinnig plan'

'Ik ben niet bang meer om drastische beslissingen te nemen', zegt Nele Paelinck. In oktober trekt de violiste van de gevierde rockband School Is Cool richting Argentinië. In naam van de liefde. 'Veel zaken overkomen mij stomweg, maar het leven sleurt mij niet mee. Ik hou de dingen graag in de hand.'

Mama, mama, krijg ik een frisco?" In de fontein van het Antwerpse Park Spoor Noord huppelt tussen water en tijd een roedel kinderen. Achter een kelkvormig glas Camellia sinensis, groene thee, zit haast even sprankelend Nele Paelinck (25). Gele oorbellen, rode nagels ("gelakt tijdens de finale van de broers Borlée gisteren"), groen truitje. In Paelincks neusvleugel, de rechter, prijkt parmantig een piercing. Uit de boxen weerklinkt Bob Marley, 'One Love'.

Toeval, maar toch toepasselijk. Immers: in oktober ruilt Paelinck Antwerpen voor Buenos Aires, de Schelde voor de Rio de la Plata. Haar lief, een 28-jarige Argentijnse arts, achterna. En haar carrière bij School Is Cool, twee jaar geleden laureaat van Humo's Rock Rally en sindsdien tot helden van een generatie uitgegroeid, op pauze. Of beter: in de archiefdoos.

"Zelfs als mijn avontuur in Argentinië mislukt, kom ik niet bij School Is Cool terug", zegt Paelinck. "Ik besef maar al te goed dat ik een band verlaat die binnenkort misschien in Amerika speelt. Dat zal zonder mij ook lukken, daar heb ik alle vertrouwen in." En: "Als ik al terug zou komen, dan hoop ik dat de mensen mij hier nog kennen en dat ik misschien 'op een ander' kan gaan spelen."

Opvallende woorden. "We willen dit héél hard", zei Paelinck een tijdje geleden in deze krant. "De voldoening van muziek is ontzettend groot. Er volledig voor gaan. Niks anders. Ik ben speciaal gestopt met werken." Een droom, kortom, die met elk optreden een beetje meer werkelijkheid werd.

Tot nu. Vorig weekend bereikte Paelincks afscheid plots het grote publiek ("opeens hing Studio Brussel aan de lijn om te vragen of ik de jongens niet heel hard zou missen daar in Argentinië. Ik wist niet wat mij overkwam, ik lag nog halfdronken in mijn bed"), een stroom reacties is haar deel. "Op Dranouter speelde ik met vijf groepen tegelijk en mocht ik dus de hele avond op de main stage blijven staan", zegt ze. "Geweldig. Maar hier en daar zag ik een bordje met 'we zullen je missen, Nele'. Wat een raar gevoel. Niet alleen is het nog steeds vreemd om te merken dat andere mensen dan familieleden onze muziek goed vinden, ik had ook helemaal niet verwacht dat iedereen plots in mijn liefdesleven geïnteresseerd zou zijn. Best heftig. Ach ja, een glimp van het leven van Phaedra Hoste, zeker."

Meer dan een vraag is de laatste zin een verzuchting. Voor zichzelf heeft ze de beslissing al lang geleden gemaakt, vertelt ze. En iedereen die het moest weten, wist het. Dat sommige mensen nu denken dat het misschien slechts een bevlieging is van een arm, ondankbaar schaap dat voor een of andere latino haar idyllische leven als rockster op het spel zet, "daar moeten toch een aantal nuances in aangebracht worden."

Nele Paelinck, zo zal blijken: meisje met dromen, vrouw met twijfels. "Veel mensen vinden dit een waanzinnig plan, maar voor mij valt het wel mee. Allee, intussen toch. Maar het blijft wel niet niks, natuurlijk."

Maar eerst de vraag waartoe alle 'heisa' te herleiden valt. Waarom vertrek jij richting Buenos Aires en waarom komt jouw lief niet hierheen?

Paelinck: "Mijn Argentijnse vriend, Bruno, is gediplomeerd arts en wou in België aan de slag gaan. Acht maanden lang hebben we alle procedures uitgezocht, want ik wou natuurlijk ook het liefst dat hij bij mij kwam wonen. Maar het bleek helaas onmogelijk om hier als arts te beginnen."

Vreemd toch, zeker in een sector waar gretig schaarste wordt voorspeld?

"In de afdeling psychiatrie, waarin 'die van mij' zich wil specialiseren, zijn vorig jaar acht nieuwe mensen begonnen. Er zijn dus overal artsen te kort, maar Bruno's Argentijnse diploma wordt niet gehomologeerd. Terwijl ze nu toch Spaanse verpleegsters mogen importeren, blijkbaar. Soit: samen hebben we een heleboel ziekenhuizen bezocht en telkens opnieuw zei men dat Bruno meteen kon starten. Maar dat het helaas niet ging. (zucht)

"Eerst zou Bruno een voltijdse opleiding Nederlands moeten volgen, wat snel 5.000 euro kost. Dan moest hij aan een toelatingsexamen deelnemen, want zelfs een diploma uit Wallonië wordt per definitie niet aanvaard, en dan pas kon hij starten met de master geneeskunde."

Een opleiding van vier jaar.

"Die stap is gewoon te groot. Bruno is 28, heeft al negen jaar gestudeerd en wil nu echt wel eens met zijn leven beginnen. Dat begrijp ik maar al te goed, ik sta zelf al van mijn twintigste op eigen benen. Daarom hebben we beslist om ons leven in Buenos Aires voort te zetten. Bruno is in maart opnieuw vertrokken en werkt daar intussen in een ziekenhuis. Hij heeft nog maar twee eigen patiënten, en toch is hij al tien keer de vent die hij ervoor was. Ik ben dus heel heel blij dat we die keuze hebben gemaakt."

Hoe moeilijk was die keuze?

"Niet simpel natuurlijk. Ik wil hier helemaal niet weg, maar ik wil wel per se naar ginder. En ik ben aan niets gebonden. Ik heb geen eigendom, geen klein mannen, geen vaste job. Ja, ik speel bij School Is Cool, maar die inkomsten zijn ook zeer onzeker. Ik heb dus weinig te verliezen."

Een jeugddroom, hoogstens.

"Muziek spelen is altijd mijn grootste genot geweest, dat is waar. Maar hoe fantastisch de voorbije twee jaar met School Is Cool ook waren, ik heb gemerkt dat ik niet per se meer plezier beleef omdat het podium groter wordt. Optreden op Werchter en Pukkelpop: ik ben daar heel dankbaar voor, we hebben echt hoerenchance gehad. Maar ik speel ook nog bij een paar kleinere bands en die caféconcerten vind ik even tof. Daarom weet ik ook: als ik straks met 'die van mij' aan de Rio de la Plata liedjes van Shakira zit te brullen, zal ik even content zijn. Zonder muziek kan ik niet leven, de band is relatief."

Te veel vragen

Paelinck praat snel. Fluks wapperen haar gedachten alle richtingen uit. De vermiljoenen haren, 'vroeger konden rosse goed poepen, nu zijn we plots hip', evenzeer. 'Die van mij' zegt ze, meermaals. Als betrof het een welverdiende trofee.

"Vroeger speelde ik in de murga", vertelt Paelinck. Die artistieke straatfanfare, met oorsprong in Argentinië, toonde zich de voorbije jaren ook in Antwerpen erg populair. "Twee jaar geleden zijn we voor een sociaal-artistiek project naar Buenos Aires getrokken. Met dertien op één appartement, en dat drie weken lang. Op korte tijd heb ik veel mensen leren kennen, onder wie Bruno dus. Maar op dat moment had ik nog een zeer goed lief, en ik wou mijn relatie niet zomaar op het spel zetten voor iemand die ik drie dagen had gezien. Aan de andere kant van de wereld dan nog. Maar een half jaar later stond Bruno plots voor mijn deur in Antwerpen, en toen heb ik toch niet lang meer getwijfeld."

Heeft de liefde jou al vaak ontgoocheld?

"(aarzelt) Nee, dat valt mee. Euh. Ja, natuurlijk. Mijn eerste relatie was erg lang en moeilijk, maar nu kom ik met die jongen opnieuw erg goed overeen.

"Je weet natuurlijk nooit. Een relatie is altijd een risico, en dat wordt niet kleiner omdat er zulke grote opofferingen worden gedaan. Bruno en ik hebben hier al eens acht maanden samengewoond, maar nu zal de situatie toch helemaal anders zijn. Ginder gaan wij zonder twijfel ook ruzie maken over de afwas of de vuilnisbakken, en misschien wordt het allemaal wat gecompliceerder omdat ik zo ver van huis zit. Tuurlijk kan het mislukken, maar ik zal er alleszins voor vechten.

"Iedereen moet voor zichzelf beslissen, maar ik zie rond mij zoveel mensen die maar gewoon 'tevreden' zijn met hun relatie. En als de man niet meewil op een last minute naar Tunesië, zit er een flink haar in de boter. Dat wil ik niet. Dit is mij ook allemaal maar per ongeluk overkomen, maar ik ben wel ontzettend blij dat ik iemand heb gevonden voor wie ik heel veel moeite wil doen."

Klinkt ouderwets romantisch.

"Ja, misschien wel. Noem mij gerust romantisch... Kijk, op school zat ik altijd twee jaar voor op mijn leeftijd. Op mijn zestiende zat ik dus al aan de unief, en op mijn eenentwintigste had ik al twee masters (geschiedenis en cultuurmanagement, LDW). Maar sociaal was ik helemaal niet zo vlug. Ik heb borsten gekregen in mijn tweede kandidatuur, en ben lange tijd heel gesloten geweest. Ik was negentien, leek op een kleine, dikke jongen en had zeer weinig zelfvertrouwen. De laatste vijf jaar ben ik een heel ander mens geworden."

Wat heeft die ommekeer in gang gezet?

"Voor mijn achttiende verjaardag kreeg ik een accordeon van mijn grootmoeder, in de jaren zestig nog door mijn grootvader uit Duitsland meegebracht. Voor mijn grootmoeder werd dat instrument te zwaar, dus kreeg ik het. Vanaf die dag maakte ik thuis constant muziek.

"Ik zette ook veel opnames op MySpace, dat toen nog springlevend was. Op een dag stuurde een zekere Tijl een mail dat ik eens naar een murga-repetitie moest komen. Tijl en Nele: ik vond dat wel grappig. Bleek uiteindelijk dat die gast naar de verkeerde Nele had gemaild, maar soit: sinds die dag zijn we de beste vrienden. En na die eerste repetitie ben ik murga blijven spelen, en leerde ik plots allemaal nieuwe mensen kennen. Murga heeft mij de ballen gegeven om voluit te durven spelen."

Uit wat voor nest kom je eigenlijk?

"Mijn moeder is professioneel muzikante, een klassiek geschoolde harpiste. Thuis stond er altijd muziek op, en van kleins af aan ging ik naar de muziekschool. Piano en viool, zeven dagen in de week. Al van mijn derde speel ik muziek, Von Trapp-wise. Ik heb een foto van mijn moeder die een paar dagen voor mijn geboorte nog snel een concert speelt.

"Mijn moeder heeft mij enorm ondersteund, maar ze was ook erg beschermend. En wie als puber slimmer blijkt dan de rest, krijgt het uiteraard hard te verduren. Dat was dus allemaal best moeilijk, zeker omdat er lang te weinig balans in mijn leven was.

"Bovendien heb ik familiaal ook wel al een en ander meegemaakt, waardoor ik op korte tijd geleerd heb om mijn plan te trekken. Toen ik achttien was, dachten velen dat het met mij niet goed zou komen, maar toen ben ik keihard beginnen te studeren. Ik wou laten zien dat ik het op eigen kracht kon."

Waarom kiest een zestienjarige voor een master geschiedenis?

"Ik heb mij altijd al heel veel vragen gesteld. Daar ben ik trouwens ooit nog voor buitengegooid in de kleuterklas. Twee dagen heb ik op die steinerschool gezeten, en ik vroeg de hele tijd 'waarom dit? waarom dat?' Dat mocht blijkbaar niet. (lacht)

"Nog altijd denk ik eigenlijk te veel na, in plaats van te genieten. 'Laat het los, leef in het nu' is een typische houding van deze tijd, maar het heeft lang geduurd voor ik dat kon. Ik heb me lang zorgen gemaakt over de onzekerheid van het leven, pas de laatste jaren besef ik ten volle hoe plezant het allemaal is.

"Veel muzikanten zijn onhandig in het leven, ik ben blij dat ik de andere kanten al heb leren kennen. Die wakkerheid voor de dingen vind ik heel belangrijk. Mijn studies hebben mij daar veel in geleerd. Wat is de waarheid? Alles kan toch gekleurd worden? Kritisch zijn, en tegelijk alles kunnen relativeren. Wat kan er uiteindelijk, fundamenteel bekeken, gebeuren? Waarover moet je je zorgen maken? Niets toch? Dat besef heeft mij geleerd om dapper te zijn, en niet te bang meer te zijn."

Waar droomde je van als tiener?

"Mijn zusje was vier toen ik mijn rijbewijs haalde en in dezelfde periode kreeg zij haar eerste vriendschapsboekje. Ik herinner me nog goed dat ik op de vraag 'Wat is je grootste droom?' antwoordde: 'Op Pukkelpop spelen'. En gelachen dat er werd! Maar zie, intussen heb ik het podium van Pukkelpop toch maar mooi gehaald.

"Misschien speelt dat ook wel een rol in mijn beslissing om naar Argentinië te verhuizen: ik heb het gehad. Niet dat ik het beu ben, zeker niet, maar mijn jeugddroom is al uitgekomen."

Is het te gemakkelijk gegaan?

"(denkt na) Neen. Ik heb er veel opofferingen voor moeten doen, net als iedereen in de groep. Sommigen zijn gestopt met studeren, ik met geld verdienen. Voor School Is Cool was ik secretaresse in een havenfirma. Ik heb me daar immens geamuseerd. Facturen, leveringen, lonen van de dokwerkers: ik fixte dat allemaal. En als je het goed aanpakt, krijg je van die mannen alles gedaan. Maar School Is Cool werd groter en groter en op den duur ging ik te veel rechtstreeks van het podium naar mijn bureau of omgekeerd. Ik was geen aangenaam mens meer. Bovendien ben ik nogal perfectionistisch, en voor ik fouten begon te maken ben ik ermee gestopt."

Klinkt bekend.

"Tja, ik heb al veel drastische beslissingen genomen. En daardoor beland ik van het ene avontuur in het andere. Veel zaken overkomen mij stomweg, maar het leven sleurt mij niet mee. Ik heb het altijd allemaal zelf gedaan, en hou de dingen graag in de hand."

Alleen met de accordeon

Schoorvoetend onderbreekt een meisje het gesprek. Beugel in de mond, folders in de hand. "Zou ik even iets mogen vragen?" Een uitleg over een vzw rond jongeren en kunst, grote plannen en kleine spaarkassen volgt. "Op subsidies hoop je beter niet", lacht Paelinck. En goedgeefs diept ze een handvol munten uit haar zak.

Inflatie, corruptie, stakingen, een dam tegen de dollar: echt hoopgevend zijn de laatste berichten uit Buenos Aires niet.

"Argentinië is een derdewereldland, dat merk je in Buenos Aires vrij snel. Op straat wordt lijm gesnoven, overal zie je armoede, of sporen van overvallen. Als Europeaan staat er in bepaalde wijken gewoon 'Mister Cash' op je voorhoofd, dat besef ik ook wel. Maar tegelijk zijn de mensen er bijzonder gastvrij, dat is ongelooflijk. En bijna iedereen die ik ken, kent wel iemand in Buenos Aires. Heel bizar. E-mailadressen die ik al heb gekregen! (lacht) Ik ben niet bang om daar eenzaam te worden."

Enig idee hoe je het dan wel wilt aanpakken?

"Cultuur wordt in Argentinië niet gesubsidieerd, daar is gewoon geen geld voor. Daarom bruisen veel meer dan hier initiatieven van onderuit op, in zogenaamde Centros Culturales. Vaak is dat niet meer dan vijf maten die in een oud herenhuis een galerie, een volkskeuken en een vrij podium organiseren. Maar zo ken ik nu al minstens twintig plekken, want de vrienden van mijn lief zijn vooral muzikanten, fotografen en acteurs. Daar wil ik dus zoveel mogelijk optredens versieren. Eerst een half uur alleen met mijn accordeon, gratis, en daarna ben ik hopelijk vertrokken. En ondertussen zoek ik een goede dagjob en ga ik een cursus Spaans volgen. Mijn Spaans is redelijk goed, maar ik wil zo hoog mogelijk mikken."

Elke expat kent het gevaar van de partner die zich, tussen het vrijwilligerswerk door, aan het zwembad verveelt.

"Mja... mijn leven hier is behoorlijk avontuurlijk, dat wil ik daar niet opgeven. In het begin zal ik mij allicht vaak heel klein voelen, maar ik zal dapper moeten zijn. Er zal veel zijn om te missen, maar ik wil het absoluut doen slagen. Anders kan ik mij de moeite besparen. Maar ik besef ook dat het niet simpel zal zijn. Mijn vriend verdient er nu omgerekend 800 euro: dat is niet veel, maar hier deden we het met minder. En zelf ben ik heel trots, te trots soms om hulp te vragen. Want ik wil onafhankelijk zijn, en zeker niet gereduceerd worden tot het aanhangsel van iemand anders. Als het ooit zover komt, kan ik maar beter terugkeren."

Prentkaart uit Londen

Het gesprek meandert uit. Naar Paelincks plaatsvervangster bij School Is Cool ("de mannen zijn er volop mee bezig"). Naar de documentaire van Sofie Peeters over seksuele intimidatie in Brussel, onontkoombaar dezer dagen. "Een paar weken geleden ben ik zelf bijna aangerand", zegt Paelinck. "In het fietskot van mijn huis. Gelukkig was het door iemand die er niet al te veel verstand van had. Ik heb me goed kunnen verdedigen en het is allemaal goed afgelopen. Maar toen ik naar de flikken ging, vroegen ze direct wat ik om drie uur 's nachts op zo'n donkere plek stond te doen. Dat is toch niet normaal?"

Naar de kleine geneugten van het leven op tournee ook. "Na elk optreden buiten België verstuur ik een prentkaart", lacht Paelinck. Bestemming: Buenos Aires. "Vanuit Londen gaat dat het snelst, blijkbaar."

Straks toert School Is Cool door Frankrijk, Italië, Zwitserland en Nederland. Zonder Paelinck, echter. In Argentinië ruilt een arts prikbord voor passie. "In september en oktober zal ik de handen meer dan vol hebben met mijn verhuis", zegt ze. "Dan nog optreden zou emotioneel te zot zijn."

Paelincks glas groene thee is leeg, al een tijdje. Als betrof het een film op de rand van de aftiteling schalt plotsklaps een lied door de boxen. 'You Got the Love', van The Source & Candi Station. "Sometimes I feel like saying, 'Lord, I just don't care'. But you've got the love I need to see me through."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234