Zaterdag 16/01/2021

Veel blues, te veel noten

Ecaussinnes, zo stilaan het laatste 'zuivere' bluesfestival, verdronk vaak in het gesoleer

festival l 17de editie spring blues festival HHH

André Fonteyne

Blues richt zich blijkbaar meer tot kleine gemeenten: Peer, Handzame en het Waalse Ecaussinnes. Ondertussen verdween Handzame en Peer kiest tegenwoordig duidelijk voor blanke roots, maar in Ecaussinnes maakt een 'zuivere' bluesliefhebber de affiche op. Met als gevolg een gezond evenwicht tussen blank en zwart.

Dit jaar waren de zwarte bands, Lucky Peterson en Jimmy Johnson, top of the bill. Openingsact Lea Gilmore had pas een triomfantelijke gospeltournee door Vlaanderen achter de rug en kwam nu met 'duivelsmuziek' op de proppen. Jammer dat haar repertoire, een paar eigen nummers niet te na gesproken, nogal klassiek bleek, om niet te zeggen afgezaagd. Door haar machtige présence kreeg ze de vollopende tent toch op haar hand, een prestatie op zich.

In een ander optreden ondersteunde Johnny Moeller zanger Darrell Nulisch met intelligent, empathisch gitaarwerk en solo's die naar ongeforceerde climaxen toewerkten. Leider Nulisch heeft alles waar een vocalist van kan dromen, gemak, soepelheid, reikwijdte, maar hij mist reliëf. Of hij nu Otis Redding, Albert King of Magic Sam vertolkt, het klinkt allemaal egaal. Wel hield de groep vaak een strak ritme aan, wat tot gewaardeerde grooves leidde.

De sterkste persoonlijkheden zaten in de band van Junior Watson: de leider zelf en zijn tenorsax Gordon Beadle. Beadle brengt de r&b van eind jaren veertig weer tot leven met robuuste solo's à la Big Jay McNeely en in de langzamere nummers zowaar Illinois Jacquet. Watson zelf zingt en speelt gitaar met veel zin voor humor en stijlvariatie. Prachtig was zijn hommage aan een van de grootste gitaristen van weleer: PW Crayton. Zijn 'Blues After Hours', bijna noot voor noot nagespeeld, was een statement: zonder feeling kan geen blues bestaan. Zangeres Toni Lynn, die er op het einde bij kwam, had geen sterallures maar integreerde zich netjes in de band, die leuke ritmen voortbracht: zuiderse mardi gras, verrijkte rock-'n-roll en gospelfunk.

Een veelbelovende gemengde act luisterde naar de naam Top Of the Harps. Drie mondharmonicaspelers zouden het tegen elkaar opnemen maar het verschil in techniek was te groot om tot een heuse krachtmeting te komen. De drie blazers brachten elk hun reeks nummers, bijgestaan door twee gitaristen, bas en drums. Eerst Doug Jay, voor wie muziek moest wijken voor geweld en die in het bandgeluid verzoop. Dan de zwarte Birdlegg Pittman, die nog minder techniek had maar de authenticiteit van de armtierige juke joints meebracht en ons vermaakte met zijn eenvoudige solo's en enthousiaste good-time music. Als derde gaf Mitch Kashmar een lesje in het virtuoos bespelen van dat instrumentje: vogelgeluidjes, tussennoten en dito akkoorden, echootjes, perfecte toon. Perfect en zonder feeling, getuige bijvoorbeeld zijn al te vlug afhaspelen van het tragische 'Going Down Slow'.

Jimmy Johnson speelt op zijn zeventigste de blues zoals hij het altijd al deed, en met meer vuur dan ooit. Er gaat fascinatie uit van zijn stijl: de hoge stem en hoge gitaartonen, die vloeiende dansende lijnen, de wereld die hij creëert. Maar hij werd belaagd door een gekke belichting, die het publiek verblindde en irriteerde. Irriterend waren ook de wahwah en de miljoenen noten van tweede gitarist Chico Bates.

Nog ergerlijker was het optreden van Luky Peterson. Die man is onvoorspelbaar, tot alles in staat. Na wat geklungel met een akoestische steelgitaar wierp hij zich ongeïnspireerd op een paar van zijn klavieren om ten slotte op elektrische gitaar ook miljoenen noten te produceren, maar dan in alle richtingen uit. Als contrast ging hij weer akoestisch spelen, nu op piano: een ellendig lang uitgesponnen ballade zonder spankracht, een echte marathon. Meer en meer mensen verlieten de tent. Wij ook.

WAT Spring Blues Festival WAAR EN WANNEER 15 mei in Ecaussinnes

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234