Zondag 17/10/2021

Varen op de Nijl

Met vijfsterrenrecensies moet je zuinig omspringen, maar soms staat er een band op die de perfectie zo dicht benadert dat het moeilijk anders kan. The Blue Nile is er zo eentje.

The Blue Nile bracht gedurende haar bestaan (van '81 tot nu) welgeteld vier elpees uit, en de intervallen worden steeds langer. Geen van die platen zijn enorme verkoopsuccessen geworden, maar mettertijd zijn de eerste twee -zowel A Walk across the Rooftops (

, Virgin) als Hats (

, Virgin) - uitgegroeid tot echte classics, die net als bij het gelijkgestemde Talk Talk door een almaar grotere groep muzikanten als een belangrijke invloed worden aangestipt. De covers die van The Blue Nile zijn opgenomen - door Annie Lennox, Rod Stewart, Rickie Lee Jones en Keane, onder meer - bewijzen bovendien dat het volmaakte niet te verbeteren valt.

De groep werd destijds getekend op het platenlabel van hifi-audioketen Linn, wat meteen aangaf hoe hoog de lat lag. En al waren de drie bandleden complete autodidacten die pas in de studio ontdekten wat het betekende een band te zijn, toch namen ze, haast per ongeluk, een meesterwerk op. Een meesterwerk dat, ook al hoor je aan het gebruik van minimalistische drummachines dat het een plaat van zijn tijd is, zelfs dertig jaar later nog niets aan zeggingskracht heeft ingeboet.

De songs slaan een introverte toon aan, en je hoort vooral synthesizers en tamelijk rudimentaire gitaren, maar de gepassioneerde zang van Paul Buchanan blaast songs als 'Stay', 'Easter Parade' en de hit 'Tinseltown in the Rain' tot aan de rand vol warmte. Zijn impressionistische teksten schetsen beelden van Glasgow in de regen, onder het licht van oranje straatlantaarns, vertellen over vrouwen die in een hokje op de bus staan te wachten, en zoomen in op details uit het alledaagse leven. Precies die uitgepuurde eenvoud zorgt ervoor dat de nummers onder je huid kruipen en er meteen ook blijven wonen.

Van hetzelfde haast onaardse niveau is opvolger Hats uit '89, nauwelijks een halfuur lang maar met zeven songs waarvan elk akkoord, elke noot meticuleus op de juiste plaats valt. De sfeer is donker, nachtelijk en (zoals Buchanan zelf) ongeneeslijk melancholisch. Opener 'Over the Hillside' duwt je haast ongemerkt het verhaal binnen. "Workin' night and day I try to get ahead", zingt Buchanan weemoedig over een traag meanderend ritme. "But I don't get ahead this way." Het ontsnappen aan het dagelijkse bestaan - via de ferry of de trein, in dit geval - wordt een vertrouwd thema. Net als de perfecte en daardoor dus ook onbereikbare liefde.

'The Downtown Lights' is blanke soul, koppelt new wave met emotie op een manier die voordien (of erna) nooit meer geëvenaard werd. Idem voor het in zichzelf gekeerde 'Let's Go Out Tonight' : de titel suggereert een discohit, maar de muziek klinkt even allenig als desolaat. Zelden verlangen zo diep door merg en been weten gaan, en zelfs als je deze nummers al duizend keer gehoord hebt, wat bij bovengetekende het geval is, hebben ze geen last van slijtage.

Wie deze platen kent, is er voor altijd aan verknocht, wie ze nog niet kent heeft geen idee van wat hij al die jaren gemist heeft. Nu worden ze voor het eerst op hoogwaardig, dik vinyl uitgebracht. Een buitenkans.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234