Vrijdag 24/09/2021

Interview

Vanessa Cantaert: ‘Gelukkig heeft hij nu een strafblad’

Vanessa Cantaert, die deze week de rechtszaak won tegen procureur Johan Sabbe. Beeld Simon Mouton Photo News
Vanessa Cantaert, die deze week de rechtszaak won tegen procureur Johan Sabbe.Beeld Simon Mouton Photo News

In haar loopbaan stond respect voor haar oversten voor Vanessa Cantaert (44) op één. De Oost-Vlaamse procureur des Konings Johan Sabbe (61) misbruikte dat respect, met aanrakingen, pornografische berichten en betastingen. Nu hij veroordeeld is, vertelt de chauffeur haar verhaal.

Na een schorsing van zes maanden werd Sabbe vorige week veroordeeld tot 4 maanden cel met uitstel voor aanranding van de eerbaarheid en ongewenst seksueel gedrag op het werk, en moet hij zijn voormalige chauffeur een schadevergoeding van 4.100 euro betalen. Na anderhalf jaar is Cantaert nog in ziekteverlof.

Wat vindt u van de uitspraak?

“De straf is licht, maar daar gaat het voor mij niet om. Was ik in bemiddeling gegaan, zou één van mijn voorwaarden geweest zijn dat hij zijn oude functie niet opnieuw mocht opnemen. Dat mag hij nu wel. Dat is een klap. Gelukkig heeft hij nu een strafblad.”

Waar liep het mis?

“Na een paar maanden zei hij onderweg dat hij weleens wilde weten hoe het zou zijn om te vrijen met een kleine vrouw. Ik reageerde dat zijn vrouw toch ook niet zo groot is, maar duwde intussen mijn voet zo hard mogelijk op het gaspedaal, richting Gent. Niet veel later kwamen de pornografische berichten. (bladert door een stapel van 130 pagina’s, volgetikt met WhatsApp-berichten tussen haar en Johan Sabbe) Hij wenste me ‘bloot slaapgenot’. Noemde me ‘schat’. Vroeg naar mijn seksuele voorkeuren, die hij zelfs in een contract wilde gieten. Hij bleef maar doorgaan.

“Altijd probeerde ik het gesprek te draaien en vooral geen foute dingen te antwoorden. Ik durfde hem niet afblokken. Maar intussen werd ik bang. ‘s Avonds moest ik vaak wachten op hem in een donker, leeg kantoor. Wat als hij zijn seksuele fantasieën wilde uitvoeren?”

Er wás ook fysiek grensoverschrijdend gedrag.

“Af en toe raakte hij mijn arm of schouder aan, of pakte mijn hand vast in de lift. Het gaf hem precies een kick om betrapt te kunnen worden. Ooit trok hij me in zijn bureau naar zich toe. Hij knuffelde me en wilde me kussen. Ik verstijfde. Gelukkig ging de telefoon en kon ik wegsluipen. Maar op mijn verjaardag, toen hij na een restaurantbezoek behoorlijk wat gedronken had, vroeg hij me op de autostrade om af te rijden richting de bossen. Tijdens het rijden greep hij naar mijn borsten en vagina, door mijn kleren heen. Behalve dat weglachen kon ik niets doen. Op zijn hand slaan? Dat kon ik niet maken. Hij had mij volledig in zijn macht. Ik voelde me vernederd. En was ook bang voor de reacties. Ik zou zijn vaste chauffeur worden, de collega’s zouden denken dat ik me ‘op die manier’ had opgewerkt. Ik ging een tijdje in ziekteverlof en hij keerde zijn kar. Hij wist dat hij te ver was gegaan. Dat schreef hij me zelfs in een berichtje.”

In zijn verklaringen zei Johan Sabbe dat hij handelde uit verliefdheid. Gelooft u dat?

“Nee. Hij misbruikte zijn macht. De enige bedoeling van zijn ‘lieve berichtjes’ was om mij in bed te krijgen. Daar zou ik nooit op ingegaan zijn. Op de laatste zitting keek ik hem recht in de ogen. Ik wilde hem laten blijken dat ík dit in gang stak, en dat hij altijd een zieligaard zal blijven, hoe hij zich ook voordoet. Kom ik hem ooit nog tegen, is hij mijn woorden niet waard.”

Je nam mensen in vertrouwen, maar die deden er niets mee.

“Op het parket heerst, zo blijkt nu, een angstcultuur. Zijn rechterhand, toen mijn beste vriendin, is altijd op de hoogte geweest. Uiteindelijk koos ze zijn kant. Toen ik opnieuw aan het werk ging, stond ik met bloemen aan de deur van een hogergeplaatste, maar zij kon en ging niets met mijn verhaal doen. Pas een paar maanden later nam ik mijn collega in vertrouwen. Samen stapten we naar de procureur-generaal, diende ik in januari vorig jaar klacht in en ging ik aansluitend opnieuw in ziekteverlof. Die collega ben ik heel dankbaar, maar nadat hij mij openlijk steunde en in de media verscheen, werd hij gedetacheerd.

“Intussen bleef ik de moed bij mekaar rapen om hem rond te rijden. Er waren meerdere momenten dat ik geen uitweg meer zag en een ongeluk wilde veroorzaken. Met hem erbij, ja. Maar ik kon het mijn gezin niet aandoen, al zeker niet mocht enkel hij het overleven.”

Waarom zei u niets tegen hém?

“Dat durfde ik niet. (stilte) Ik was te bang om mijn job te verliezen. Ander werk zoeken zou enkel een vluchtroute zijn.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234