Vrijdag 18/09/2020

'Van zelfmedelijden word je niet vrolijker'

'Het is wachten tot ik weer aan elkaar hang.' Tom Steels kijkt naar zijn linkerschouder en kan er alweer om lachen. Zelfs al is koersen in de nadagen van zijn carrière vooral een zaak van vallen en weer opstaan.

DOHA l Maar dat is niet erg. 'Koersen is mijn vak, risico's horen erbij. Ik zal een paar keer goed vloeken. Dan is het ergste weer voorbij.'

Het peloton is al naar Dohat Salwa vertrokken, aan de grens met Saoedi-Arabië, waar de start van de derde etappe wordt gegeven. Zelf kuiert Tom Steels een beetje verweesd door de imposante lobby van het Ritz Carlton, waar maandagavond nog Israëls minister van Buitenlandse Zaken Simon Peres te gast was.

Twee dagen, langer heeft zijn eerste Ronde van Qatar niet geduurd. Bij de eerste massasprint werd hij door de Australiër Graeme Brown onderuitgemaaid. Resultaat: zes hechtingen in zijn hoofd. Die verbergt hij keurig onder de baseballpet met sponsorlogo's. De linkerarm rust in een verband. En met de pijn gaat het wel, zegt Steels. Stilaan wordt hij een ervaringsdeskundige. "Over twee dagen zal de pijn het ergst zijn. Maar je weet dat er een eind aan komt." En zo slecht was zijn nachtrust nu ook weer niet.

Een greep uit de recente valpartijen van Tom Steels. Januari 2004: gevallen op de piste van Moskou. Weken na de val moesten nog houtsplinters uit de rug en dijen van Steels worden verwijderd. Vuelta 2005: gevallen op de knie. Parijs-Roubaix 2006: Steels breekt zijn linkerschouder. Ronde van Qatar 2007: Steels breekt zijn linkersleutelbeen. Het is haast niet te geloven, maar dit is slechts het tweede bot in zijn lijf dat Steels breekt.

"De schouder was het ergste. Dat wil ik niet meer meemaken. Twee en een halve maand kon ik niet slapen. Dat vreet energie. Ik viel terug naar het niveau van een middelmatige amateur. Wat ik nu heb, is daarmee niet te vergelijken. Woensdag ben ik thuis, donderdag word ik geopereerd en aan het eind van de week kan ik weer trainen. Dit is hooguit een paar weken lastig. Ik had een goede conditie. Dan kan ik wel een deuk verdragen. Ongetwijfeld wordt het wat minder de komende weken. Maar slecht zal het ook niet zijn."

Wat hem gisteren nog het meest stoorde, was dat Graeme Brown gewoon weer aan de start kon komen. "Ik vind het jammer dat hij niet uit de koers is genomen. Hij is gekend voor dat soort stoten. Hij zwiept over de weg, trekt aan truien en duwt zich aan anderen af."

Maandagavond in de grote balzaal van het hotel, die tot rennersrestaurant is omgetoverd, ging Steels aan Brown precies uitleggen hoe hij over hem dacht. "Ik heb gevraagd of hij de beelden nog een keer had bekeken. En gezegd dat hij een f*** idiot was. Brown zei sorry, maar het dringt zelfs niet tot hem door dat hij een fout heeft gemaakt. Dat zijn de gevaarlijkste. Hij zal er geen seconde van zijn slaap voor hebben gelaten dat hij mij bijna de kop heeft ingereden. Iemand anders zou er een maand niet goed van lopen. Dat zegt veel over zijn intelligentie."

Het was ploegleider Frans Maassen van Rabobank die zich bij Steels ging verontschuldigen. Steels: "Dat is al iets. Zelfs in zijn eigen ploeg vinden ze dat hij over de streep gaat. Sommige van zijn ploegmaats willen niet meer voor hem werken. Dat wil wat zeggen."

Maar de ellende is voor Steels. Voor de zoveelste keer in zijn carrière. Waarom hij weer, zou hij zich opnieuw kunnen afvragen. Maar dat doet hij toch niet. "Zelfmedelijden lost niets op. Je wordt er ook niet vrolijker van. Ik zal wel een paar keer goed vloeken wanneer ik aan die wonde zit te prutsen. Maar ik zal toch vooral zitten denken hoe ik zo snel mogelijk weer in conditie kan raken."

Het plan, zegt Steels, was dat hij in januari of februari al een rit zou winnen. "Ik had er de benen voor. Dan zou ik zo goed mogelijk aan de Belgische voorjaarswedstrijden beginnen. Alleen door te winnen krijg je weer vertrouwen en kun je dat tikkeltje meer. Gisteren reden we een heel moeilijke finale. Posities wijzigden de hele tijd; dat gevoel moet je krijgen. De samenwerking met Zanini liep perfect. In twintig kilometer ben ik hem maar één keer kwijtgespeeld. Dat bewijst dat we precies weten hoe we moeten rijden. De perfectie bestaat niet, maar Zanini komt dicht in de buurt."

Nu duurt het weer een maandje voor hij opnieuw met Zanini kan koersen. Hij zal de tijd niet gebruiken om aan de risico's van het vak te denken, zegt Steels. En of hij die risico's nog wel allemaal moet nemen. Omdat hij een dagje ouder wordt misschien. Of omdat hij in juli voor de derde keer vader wordt. "Ik ben niet meer of minder bang voor het risico dan vroeger. Koersen is mijn vak, het is wat ik het liefste doe. En ik ben een sprinter. Ik heb altijd geweten dat sprinten het meest risicovolle is wat je als wielrenner kunt doen. Dat zal nooit veranderen. Iedereen knokt voor de beste plaats. En elke generatie heeft haar gekken. Nu heb ik een sleutelbeen gebroken. Dat gebeurt. Ik moet gewoon wachten tot ik weer in elkaar hang en dan kan ik weer."

(MG)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234