Dinsdag 05/07/2022

AchtergrondMoederdag

Van wittewijnmama tot tijgermoeder: herkent u deze 8 moedertypes?

Wittewijnmama. Beeld Mellon
Wittewijnmama.Beeld Mellon

Moeders, proficiat! Deze ochtend brengt uw kroost u weer verbrande toasts op bed. Maar wat voor soort moeder bent u eigenlijk? Een tijgermama of eerder van de vrije uitloop? Of een beetje van allebei? Wij zetten op volstrekt onwetenschappelijke wijze een achttal types op een rij. ‘Mijn man en ik denken vaak: nog twee uur en ze slapen!’

Tine Peeters

1. De wittewijnmama of slummy mummy

Het hoogtepunt van de dag van deze mama is om zeven uur ’s avonds. Dan liggen haar kinderen in bed en schenkt ze zich haar eerste glas witte wijn in. ‘In de corona’ begon dat aperitief wel eens een tikje vroeger. Om vijf uur, bijvoorbeeld. Of om elf uur ’s ochtends, na een zware zoommeeting met haar team en/of haar grote baas.

Maar nu, na corona, probeert ze pas om zeven uur dat eerste glas in te schenken. Dat hoeft geen dure bourgogne of pinot grigio te zijn. Zo’n witte wijn uit een kartonnen doos smaakt ook na een lange dag. Ze ontspant zich, haar ‘little fuckers’ - copyright: Siska Schoeters - zijn in dromenland. “Ik ga niet liegen: ik kan echt opgelucht zijn wanneer mijn kinderen in bed liggen”, zegt influencer en mode-experte Tiany Kiriloff. “Zeker in de zomervakanties. Dan ben je taxichauffeur, kuismadam, hotelmeid, kok, psychologe en productiemanager tegelijk. Op zulke dagen kan ik echt denken: jow, salut, trek jullie plan! Dus ja, ik ben wel eens een wittewijnmama, al drink ik liever wat anders.”

Doe de test

Oermoeder, soccermom of slummy mummy? Doe de test en ontdek welk type moeder u bent

Eva Tuytelaers, thuisblijfmoeder en instamom met meer dan 40.000 volgers, juicht wanneer haar zonen om acht uur eindelijk hun ogen sluiten. “Het is nog erger”, vertelt ze. “Soms kijken mijn man en ik om zes uur al op de klok, wisselen we een blik van verstandhouding en denken we: nog twee uur en ze slapen!”

Net voor ze indommelen, hebben haar zonen Mozes en Hélder hun crazy hour waarin ze total loss gaan. “Geloof me, daarna kun je geen productieve dingen meer doen. Wij ploffen in de zetel, kijken hersenloos tv en babbelen wat. Helaas mag ik nu geen alcohol drinken, ik ben zwanger van onze derde en hou het op zakken chips.”

Meestal is deze wittewijnmama een door de wol geverfde moeder met een rist kinderen. Haar perfectionisme uit de eerste jaren van hun bestaan heeft ze opgegeven. Op verjaardagen zal ze nooit meer cupcakes, fruitpizza’s of druivenbrochettes maken. Ze koopt nu een cake in de supermarkt, zet die in een bakvorm en spuit er wat slagroom uit een bus over.

“De wittewijnmama, daar herkent iedereen zich toch wel eens in?”, lacht psychologe Nina Mouton. “Ik ben zelf heel erg moeten loskomen van het perfecte ouderschap. Omdat ik psychologie heb gestudeerd, had ik het gevoel dat ik het allemaal moest weten en het heel erg goed moest doen. Van die druk heb ik bewust afscheid genomen. Nu geef ik mezelf de vrijheid om te zoeken.”

Moeders zitten - voor de geboorte van hun kinderen - vaak met veel te rozige en romantische verwachtingen van het ouderschap. Mouton: “In Sex and the City zien we vriendinnen drie uur brunchen en we denken: mijn kind zal ook urenlang zoet zijn zonder honger en zonder vuile pamper.” Dat manifest gebrek aan realiteitszin is eigenlijk een biologisch beschermingsmechanisme. Mouton: “Mocht de mens de moeilijkheden van het ouderschap niet minimaliseren, dan was onze soort al lang uitgestorven.”

Variant: de ploetermoeder, de minder extreme versie van de wittewijnmama

De ploetermoeder of luizenmoeder is content wanneer haar kinderen aan het einde van de dag nog heel zijn. Moederen is voor haar aanmodderen. Ze staat aan de muziekschool van de jongste terwijl ze eigenlijk bij de scouts van de oudste ‘kookmoeke’ ging spelen. Zwemzakken beschimmelen in een uithoek in de keuken, brooddozen blijken op zondagavond mandarijnen met groen punkhaar te bevatten.

“Ik zie mezelf niet als een ploetermoeder, maar soms ontploft er een bom in mijn living”, zegt Vlaams minister Zuhal Demir (N-VA). “Mijn pa zegt dan dat ik mijn huis properder moet houden, maar dan antwoord ik: ‘Papa, er is net gespeeld. Ik heb geen tijd om elke avond op te ruimen.’ Zelf erger ik mij ook totaal niet aan rommel. Georganiseerde chaos, dat is mijn ding.”

Vroeger werd een moeder (nog) vaker afgerekend op haar huishouden, haar kookkunsten en haar tuin. Nu zijn de #messymoms met hun #messydinners in opmars. “Daar zit een piepkleine verschuiving”, beaamt kinderpsycholoog Klaar Hammenecker. “Meerdere influencers tonen de snottebellen, de ongekamde haren en de pamperwissels op de achterbank van de auto. Dat ongegeneerd geploeter maakt mij gelukkig.”

Hoewel. Er blijkt een zeer specifiek soort ploetermoeder te bestaan, die zich vooral op socialemediakanalen ophoudt en die voor onnodige druk op andere moeders kan zorgen: deze mama’s bedrijven het niet-perfecte-moederschap tot - welja - in de perfectie. Met nonchalant geklede kinderen met bewust warrige haren en bestudeerd wanordelijke interieurs. “Zo wordt het wel helemaal vermoeiend”, zegt psychologe Nina Mouton.

“Ploetermoeders proberen 120 borden tegelijk in de lucht te houden en laten er soms eentje vallen”, zegt auteur Hanne Luyten. “Daar begin ik zelfs niet aan. Mijn niveau is dat van ‘de loedermoeder’ of de ‘niet-aan-kind-en-gezin-vertellenmoeder’. Dat zelf verzonnen etiket hielp me enkele jaren geleden om de druk van het prille moederschap aan te kunnen. Ik probeer ook geen labels op andere moeders te kleven. We hebben het allemaal al moeilijk genoeg om onze kinderen te handhaven. Doe gewoon los je goesting, dat houd ik mezelf constant voor.”

Mouton merkt op dat niet alle moeders de mogelijkheden hebben om in het lang en in het breed te reflecteren over hun rollen in het leven van hun kroost. Dit lacherig gepsychologiseer op Moederdag is een middenklassedingetje. “Ik geef bewust veel gratis content mee over ouderschap op Instagram om zoveel mogelijk mensen te empoweren,” zegt ze. “Maar ik denk niet dat ik de mensen bereik in de bijzondere jeugdzorg - waar ik vroeger werkte - en vind dat heel jammer.”

null Beeld Mellon
Beeld Mellon

2. De velcromama of helikoptermama

De velcromama verliest haar kinderen nooit uit het oog. Zelfs geen nanoseconde. Het liefst zou ze hen inpakken in watten, omwikkelen met een waterdicht stuk plastic en dan met ducttape vastkleven aan haar rug. Goedele Liekens: “Ik was geen moedertje-moedertje voor de bevalling. Tijdens mijn zwangerschap dacht ik alleen maar: er hangt een bewegende vetrol op mijn buik. Maar bij de bevalling werd niet enkel een kind, maar ook een moeder geboren. Mijn dochter mocht niet in dat bedje liggen in het moederhuis. Ze moest naast mij slapen. Ik heb zelfs een boeket teruggestuurd naar de bloemist omdat ik dacht dat de pollen van die bloemen mijn boreling kwaad konden doen.”

Dit is de moeder die in speeltuinen mee aan het klimrek hangt omdat ze bang is dat haar kind van een halve meter hoog zal vallen. Ze duwt heel traag hun schommels en schroeft zeven steunwieltjes onder hun fietsjes. Voormalig vicepremier en Vlaams parlementslid Freya Van den Bossche (Vooruit): “Toen mijn kinderen voor het eerst met de fiets naar school gingen, vroeg ik hen: stuur je een sms bij je aankomst? Tot ik na een week besefte: hoe absurd is dit?”

In haar handtas - groot, lelijk maar überpraktisch - heeft deze moedersoort altijd een verbanddoos en twee gezinsverpakkingen Perdolan met aardbeien- en sinaasappelsmaak zitten. Want haar jongste eet graag aardbeien, haar oudste enkel appelsienen. Ze kan niet tegen kapotte knieën, geschaafde ellebogen of gescheurde lippen. Belandt ze met een gewond kind op de spoedafdeling, dan ervaart ze dat als een persoonlijk falen. Van den Bossche: “Ik ken intussen de spoeddiensten van de Gentse ziekenhuizen als mijn binnenzak. Gek genoeg hielp dat ook om mijn neiging tot overbeschermen in te dijken. Uiteindelijk komt alles wel goed en dat gips is er ook na enkele weken weer af. Al moet ik nog steeds moeite doen om de overbezorgde moeder in mij zo klein mogelijk te maken.”

Met angst en beven kijkt dit moedertype uit naar de dag dat haar kroost op kot zal gaan. Ze wil dan best mee om te koken en dat kot schoon te houden. Als haar kinderen dat niet willen, zal ze hen voor elke dag een voedzame maaltijd meegeven. In Tupperware-potjes, met etiketten met het aantal vitamines en de bereidingstijd.

“Deze moeders zijn een veel voorkomende soort”, zegt kinderpsychologe Klaar Hammenecker. “Ze denkt soms: mijn kind is mijn loslopend rapport dat toont hoe goed ik het doe. Want we zitten in een tijdsgewricht waarin iedereen met argusogen naar andermans kinderen kijkt. Elkeen wordt ook verantwoordelijk geacht voor zijn eigen geluk en dat van zijn kinderen. Door die druk mee te nemen in de opvoeding ontnemen deze moeders hen soms ontwikkelingskansen. Want ontwikkelen/leven is risico’s nemen.”

Kon ik ze maar op sterk water op mijn dressoir zetten, denkt deze moederkloek. Liekens: “Aan het eind van mijn zwangerschapsverlof prentte ik mezelf in: ik heb in Afrika met aidspatiënten gewerkt, ik breng dat kind zonder veel drama naar de oppas. Stond ik daar toch de ogen uit mijn kop te bleiten voor de deur van de onthaalmoeder.”

“Toen ik ziek was, wou ik ook geen hulp van mijn - intussen volwassen - dochters. Gewoon een glas water vragen, dat klopte niet voor mij. Zij moesten zeggen: ‘Doe niet zo stoer. Wij gaan voor je zorgen.’ Maar dat bleef wringen. Je drijft jezelf dan tot het uiterste om moeder te blijven.”

null Beeld Mellon
Beeld Mellon

3. De tijgermoeder

De tijgermoeder zag in 2011 het levenslicht in het boek Strijdlied van een tijgermoeder van de Chinees-Amerikaanse rechtenprofessor Amy Chua. Daarin hield ze een lofrede op een spijkerharde opvoeding waarin vlekkeloos gedrag en gehoorzaamheid domineren. Westerse ouders bekommeren zich te veel om de psyche van hun kind en maken zwakkelingen, aldus Chua. Tijgermoeders kweken winnaars.

Dit moedertype was vaak zelf een primus, van de lenteklas tot haar master na master, en eist dus niks minder van haar kinderen. Ze krijgen Frans en driehoeksmeetkunde voor ze goed en wel kunnen praten. Trapt het kind met zijn blote voetjes op een legoblokje, dan mag hij niet huilen. Zwakte is nooit of te nimmer toegestaan.

De tijgermoeder is het negatief van de milde moeder en bijzonder talrijk in Aziatische landen. Klaar Hammenecker: “Deze moeder laat haar kinderen groeien, maar enkel in de richting die zij wil zonder rekening te houden met hun emoties of persoonlijkheid.”

Goedele Liekens geeft toe dat ze best een directieve moeder is. “Ik legde folders klaar, kleefde de koelkast vol met tips en tricks en legde knipselmappen aan met artikels. Nu stuur ik artikels digitaal door. Over welke drugs circuleren in de Gentse Overpoort of over de werking van het brein.”

“Ik stimuleer mijn dochters bovendien om uit te vliegen. En zie, ik heb heel wereldse dochters. De vraag is dan waar nurture stopt en nature begint. Want onder een appelboom liggen natuurlijk geen peren.” Al komt Liekens’ drang naar avontuur in haar geval niet van haar moeder. “Tot voor kort stuurde zij me nog vacatures door voor een functie bij een bank of de Boerinnenbond. Dat waren échte jobs in haar ogen, niet die rare dingen op tv waar ik mee bezig ben.”

null Beeld Mellon
Beeld Mellon

4. De soccermom, hockeymom en/of koersmoeder

Deze moeder heeft in haar agenda een planning in tien kleuren van alle hobby’s van haar kinderen. Het weekend begint om vijf uur ’s ochtends in de keuken, waar ze power food maakt voor haar sportende kroost. Elke week wast ze alle truitjes van de hele sportploeg - inclusief die van de trainers -, waar haar zoon of dochter het stralende middelpunt is. Ze roept harder dan alle vaders aan de rand van het veld en kent de buitenspelregel beter dan Frank Raes en Aster Nzeyimana samen. Scheidsrechters geven haar signalement aan elkaar door omdat ze hen geweldig trefzeker kan uitschelden.

Meestal is deze moeder ook op andere vlakken van het moederleven hypergeorganiseerd, hyperefficiënt en hypervriendelijk (behalve dus voor die scheidsrechters): ze staat in de voetbalkantine achter de toog, zit in de ouderraad op school en organiseert in een handomdraai spaghettifestijnen en tombola’s. Tiany Kiriloff: “Ik ben vooral heel blij dat mijn dochters gestopt zijn met hockeyen!”

null Beeld Mellon
Beeld Mellon

5. De groepsmoeder

Heeft altijd een groep andere moeders en kinderen rond zich. Niemand weet nog welk kind bij welke moeder hoort, maar dat geeft niet. De kinderen vinden ook altijd wel een slaapplek bij een van de moeders van de roedel. In minder doorgedreven vorm gaat het over de mom friends, vaak in groten getale te spotten aan de schoolpoort.

Deze mom friends hebben de functie overgenomen van het dorp en de grote families waarin vroeger kinderen werden grootgebracht. Nu maken we meer ons eigen dorp van dichte vrienden en familieleden. “Toen mijn oudste naar school ging, kreeg ik er gratis een groep vriendinnen bij”, zegt Luyten. “Deze schoolpoortvriendinnen zouden geen twee weken samen op een camping kunnen zitten, maar we hebben wel heel eerlijke whatsappgroepen waarin we over praktische zaken chatten, maar ook over de opvoeding.”

Die moederlijke solidariteit is zeer herkenbaar. Vlaams minister Zuhal Demir: “Dat moment, ’s ochtends, als je je dochter hebt afgezet aan de poort en in de ogen kijkt van een andere moeder. Je ziet haar gewoon hetzelfde denken: yes, we hebben het weer gehaald.”

Tot hier de mooie kant van de ‘mamasekte’. Vrouwen kunnen er ook verduiveld goed in zijn om elkaar een schuld- en schaamtegevoel aan te praten - #mom- shaming! Wanneer je weer mag gaan werken, hoe lang je baby aan de borst moet, welke papjes het best zijn... Elke beslissing lokt een oordeel uit van moeders die het helemaal anders aanpakten.

Op elke straathoek lijkt wel een nieuwe wonderpedagogie voorhanden. In de jaren vijftig en zestig was het standaardwerk van Dr. Benjamin Spock vaak de enige praktische handleiding voor moeders. Nu zijn de zelfhulpboeken, -blogs en -vlogs van moedergoeroes een miljoenenindustrie.

Variant: de vrije-uitloopmoeder

Deze moeder heeft een simpel motto: als het goed is voor kippen om vrij rond te lopen, dan hebben mijn kinderen er zéker deugd van. Ze micromanaget hun leven niet. Keuvelt rustig op een bankje met andere moeders, terwijl haar koters halsbrekende toeren uithalen in de speeltuin, of in de zandbak met een schepje de ogen van hun vriendjes proberen uit te lepelen.

Haar kroost heeft áltijd kapotte knieën. Demir: “’Mama wast wel’, zeg ik tegen Rozanne, wanneer ze ongerust is dat haar trui of broek vuil wordt bij het spelen. Ik heb niet liever dan dat ze onder de modder zit.”

null Beeld Mellon
Beeld Mellon

6. De ‘yummy mummy’

Zit strak in het pak en in haar vel. Ontmoedigt de ploetermoeders en wittewijnmama’s nog meer als ze perfect gekapt en gemanicuurd aan de schoolpoort verschijnt. Pamela Druckerman, een Amerikaans auteur en journalist voor The New York Times, zoekt in haar boek Bringing up Bébé uit hoe het komt dat Parisiennes cool en koket kunnen moederen. Zonder zwangerschapskilo’s, spuugvlekken of stress. En mét een eigen leven. Druckerman, die zelf in Parijs woont, spiegelt hen aan Amerikaanse mama’s die volgens haar zichzelf te vaak vergeten en hun eigen identiteit lijken te verliezen. Ze breekt een lans voor de actieve moeder die zich blijft ontwikkelen en haar tijd niet vollédig opoffert aan haar kinderen.

Rachida Dati is hét voorbeeld van dit specimen: vijf dagen na haar bevalling ging de toenmalige Franse minister weer aan het werk. Alsof ze tussen les hors d’oeuvres et le plat principal haar kind kreeg in een brasserie bij de Faubourg Saint-Honoré. Influencer Tiany Kiriloff: “Picture perfect hoeft niet voor mij, maar na de bevalling van mijn dochters ben ik mezelf nooit verloren. Het zal niet superfeministisch klinken, maar ik zorgde dat ik presentabel was wanneer mijn man thuiskwam. Met een mooi kleedje voelde ik me op slag beter. Dan werd ik weer vrouw.”

null Beeld Mellon
Beeld Mellon

7. The gentle mom of milde moeder

De milde mama is de filosofe van de moederkliek. Wie ben ik, welke moeder wil ik zijn, welke invloed hebben mijn ouders op mijn opvoedingsstijl... Voortdurend probeert deze moeder hierbij stil te staan.

Gaat naast haar krijsend kind op de stoep zitten en trekt zich niks aan van de priemende blikken van voorbijgangers. Psychologe Nina Mouton is meestal haar idool, al bouwt ze vooral zelf haar pedagogie via blogs, instagram en boeken. “Ik ben in drie boeken tegelijk bezig en maak mijn eigen mengelmoes”, zegt actrice en tv-presentatrice Tatyana Beloy. “Zo probeer ik mijn onzekerheid en kwetsbaarheid in te dammen.”

Mouton zelf omschrijft dit moederdier als “een mama die mild kan zijn voor haar kinderen en haar omgeving, maar zichzelf niet vergeet”. Het risico is wel dat die mildheid uitdraait op grenzeloos ouderschap. Die limietloze moeder kijkt dan enkel naar de behoeftes van haar eigen kind en wist zichzelf en de wereld om haar heen uit. “Maar mild ouderschap is niet vermijden dat je kind verdrietig of kwaad is en alles maar toegeven”, zegt Mouton.

De theorie wil dat we 75 procent van de opvoeding van onze ouders overnemen en 25 procent zelf invullen. “Als je als ouder niet echt stilstaat bij je opvoeding, kloppen die percentages”, duidt Hammenecker. “Maar wanneer je je eigen opvoeding onderzoekt, pas je - wanneer je dat nodig acht - niet klakkeloos hetzelfde recept toe. Je hebt je eigen persoonlijkheid, je partner heeft wat in de pap te brokken en je bent een kind van je tijd.”

Veel moeders weten heel goed wanneer ze niet zoals hun moeder willen klinken. “‘Stop met wenen, maak niet zo’n drama, wees niet kwaad!’ Mijn moeder, een typische mama uit de jaren tachtig, zei het met de beste bedoelingen, maar ik volg haar daar niet in”, zegt Luyten. “Mijn kinderen mogen huilen en boos zijn. Voor de rest doe ik aan cherrypicking uit mijn eigen opvoeding. Mijn moeder maakte al brooddoosbriefjes met lieve boodschappen. Dat heb ik helemaal overgenomen.”

Mild moederschap zet zich af tegen het autoritaire moederschap dat decennialang in onze contreien populair was. Gentle moms zetten zich niet boven, maar naast hun kind. Mouton: “Je hebt geen macht of grip over je kinderen. Wie zo denkt, gaat een eindeloze machtsstrijd aan en raakt de connectie kwijt. Een kind in crisis vraagt eigenlijk hulp, maar kan dat nog niet verwoorden. Of ik roep tegen mijn kinderen? Ik heb het hen onlangs gevraagd en ze zeiden meteen ‘ja natuurlijk!’ Perfect ouderschap bestaat niet. Bij niemand. Sommige mensen denken dat experts alles goed doen, maar dat is zeker niet waar.”

Straffen en belonen mijdt de milde moeder. Hoe moeilijk dat ook is. Luyten: “Onlangs hadden mijn kinderen in de supermarkt elk een klein karretje waarmee ze raceten en tegen de rekken reden. ‘Luister vrienden’, heb ik toen meermaals gezegd. ‘Dit gaat niet.’ Maar ze bleven mijn geduld testen en mijn mentale gezondheid tarten. Tot ik zei: ‘Dit is het einde.’ Jarenlange training heeft me de juiste intonatie bezorgd om hen met dat zinnetje te kalmeren. Meestal toch.”

Zo sturend als de tijgermoeder is, zo zachtaardig is haar tegenpool. Milde moeders zijn de copiloten of de sherpa’s van hun kinderen. Maar niet hun vriendin. Hammenecker: “Wie wilt er nu de vriend zijn van haar kinderen als je de moeder kunt zijn? Een kind kan duizend vrienden hebben, maar heeft maar één moeder.”

Helemaal not done is je kinderen boetseren naar je eigen wensdromen. Freya Van den Bossche: “Ik probeer niet te projecteren op mijn kinderen wat ik zelf belangrijk vind. Al van bij hun geboorte werd me duidelijk dat zij zelf het scenario van hun leven zouden schrijven, niet ik. Ik wil dat ze kunnen zijn wie ze zijn en hun eigen keuzes kunnen maken.”

Tatyana Beloy, actrice, presentatrice en CEO van SupaStar: “Ik ben niet zweverig, maar geloof erg in mediteren en affirmeren. Ik sta vaak met mijn pluszoon voor de spiegel en doe er een oefening rond. Je bent goed zoals je bent en heb vertrouwen in jezelf, zeg ik hem dan.”

null Beeld Mellon
Beeld Mellon

8. De crunchy-granolamama of nieuwe oermoeder

De natuurlijke moeder geeft zo lang mogelijk borstvoeding - liefst een jaar of zes -, ligt met haar kroost in één bed en draagt haar baby’s dicht bij haar in doeken en zakken. Haar kinderen krijgen nooit koeken uit de supermarkt. Ze krijgen zelfgemaakte granola, havermoutpap en zuurdesembrood. Suikers zijn erger dan rattengif. Groenten en fruit moeten zelf geteeld en met de hand geplukt zijn. Enkel in noodgevallen mogen ze van de biomarkt komen. Kiriloff lacht: “Tja, bij mijn derde ging ik dit soort moeder worden. De recepten voor lekkere quinoapapjes lagen klaar. Helaas wou mijn derde dochter niks eten en heb ik dat voornemen moeten opbergen. Nu krijgt ze meer koeken dan de vorige twee.”

Moderne oermoeders brengen hun kinderen zo min mogelijk naar de crèche. Het liefst helemaal niet. Eva Tuytelaers: “Ik ben freelancer en plan mijn agenda rond de kinderen. Mijn man en ik werken vooral van thuis. Ik doe veel wat bij het natuurlijk moederschap hoort, maar zie mezelf vooral als een luie moeder: samen slapen, borstvoeding geven en draagzakken zijn gewoon makkelijk. Ik probeer creatief te zijn en crisissen om te draaien tot een spel. Als de kinderen aan tafel niet genoeg gegeten hebben, zetten we ze in bad. Daar eten ze dan nog wat verder.”

Veel van deze moeders voeden hun kinderen vegetarisch of veganistisch op. Demir: “Wij eten vegetarisch. Rozanne is wel heel principieel. Ze zegt tegen andere kindjes: ‘Vlees is kaka’ of ‘Diertjes mag je aaien, niet doden.’ Dat heb ik haar moeten afleren.”

Dit oermoederschap 2.0 lijkt voor veel moeders - samen met het milde ouderschap - het nieuwe, na te streven ideaal. Van den Bossche: “Vorig jaar waren we een beetje overmoedig bij de aanleg van onze moestuin. We hadden veel te veel courgettes en de slakken aten alle paksoi op. Mijn schuchtere poging tot natuurlijk moederschap was dus niet erg succesvol.”

Hoe gewoner het wordt dat moeders kinderen en voltijdse carrières combineren, hoe meer moeders weer de omgekeerde beweging willen maken. Werden in de jaren tachtig melkpoeder en flesjes als emancipatorisch ervaren, omdat moeders dan niet constant bij hun kinderen moesten zijn en snel weer aan het werk konden, dan vindt een nieuwe generatie het net bevrijdend om (deeltijds) thuis te blijven en lang de borst te geven. Tatyana Beloy: “Wolfgang is pas na tien maanden af en toe naar de crèche gegaan. Ik heb ook 22 maanden borstvoeding gegeven. Ik dacht: de wereld kan op zijn kop gaan staan, ik ga er gewoon mee door.”

DISCLAIMER: Elke gelijkenis met bestaande personen berust op louter toeval. Vriendinnen, (schoolpoort)kennissen en buurvrouwen van de betrokken journalist die zichzelf menen te herkennen in een of andere omschrijving hebben volkomen ongelijk. Elke anekdote is dus volledig ontsproten aan de fantasie van deze broodschrijfster.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234