Dinsdag 23/04/2019

Ondernemen

Van trucker tot Vrouwelijke ondernemer van het jaar: "In het begin vroegen de mannen: wat komt dat meisje hier doen?"

Alexandra Limage. Beeld Photo News

"Daar stond ik dan. Zwanger. De bankencrisis brak los. En ik had net een bedrijf gekocht." Maar kijk: vandaag is Alexandra Limage (42) Vrouwelijke ondernemer van het jaar. En dan te bedenken dat de Limburgse in 1999 begon als chauffeur in een gammel bestelwagentje.

'Klein transportbedrijf zoekt medewerker voor administratie en om rond te rijden.' Het was dat bizarre zoekertje dat in 1999 de aandacht trok van Alexandra Limage, vandaag CEO van Sprint Transport in Houthalen-Helchteren. "Ik heb reclamevormgeving gestudeerd, maar die vreemde vacature intrigeerde mij en zo ben ik in de transportsector gerold. Die eerste ritjes herinner ik mij nog heel goed. Doodsbang was ik. Ik had nog nooit in een bestelwagen gereden en plots moest ik in een gehavend Renaultje zonder achteruitkijkspiegel gaan laden en lossen. Met zweethanden en hartkloppingen was dat. Ik reed door heel Europa, maar stelde ook vrachtbrieven op en leerde ladingen vastmaken. Na een tijdje begon ik ook ritten te plannen en steeds meer leiding te geven. Eigenlijk deed ik ongeveer alles binnen het bedrijf, behalve het financiële luik."

Dat financiële luik liep niet van een leien dakje, want vanaf 2006 raakte het bedrijf in slechte papieren. "Dat had alles te maken met slecht management", legt Limage uit. "Ik zei vaak: 'Wat mijn baas doet, kan ik beter.' Toen we exact tien jaar geleden failliet werden verklaard, heb ik de sprong dan ook gewaagd. Ik belde eerst enkele vaste klanten op, die mij mondeling de garantie gaven met mij te willen blijven werken als ik het bedrijf zou overnemen. Met al mijn spaargeld heb ik het handelsfonds gekocht en dan is het allemaal heel snel gegaan. In minder dan twee weken tijd was het transportbedrijf van mij en doopte ik het Sprint, een naam die bij me opkwam tijdens een loopsessie in de fitness."

Limage liet zich bijstaan door een advocaat arbeidsrecht, een bankdirecteur en een boekhouder, nadat ze de vorige baas de deur wees. Toch verliep de start moeizaam. "Het was bankencrisis, ik was zwanger en we konden de huur van ons bedrijfspand niet meer betalen. We moesten personeel vragen om deeltijds te gaan werken om de loonkosten te drukken en verhuisden naar een goedkopere locatie, maar die was een ramp. Er was geen verwarming en het was net een heel strenge winter, dus zaten we daar binnen als Eskimo's met dikke jassen aan. Met ons schamele budget kocht ik in de kringloopwinkel verwarmingstoestellen, maar tegen de avond werd het zelden warmer dan 15 graden binnen. Als het regende zaten er af en toe zelfs padden in het bureau. Ik heb heel wat padden van de dood gered tijdens mijn carrière. (lacht)"

Advies vragen bij de concurrentie

In 2009 ging het weer wat beter met de economie. "Ik ben tien dagen na mijn bevalling opnieuw gaan werken, want ik kon het me niet permitteren om thuis te blijven, net nu er weer hoop was. Ik nam mijn zoon gewoon mee naar het bureau en eigenlijk was dat best gezellig. De zaken gingen stilaan weer beter. Ik vroeg ook veel advies aan collega-ondernemers, wat heel erg hielp. 'Hoe doen jullie dat met rij- en rusttijden?', 'Hoe zouden jullie die lading vastzetten?', vroeg ik dan aan andere, concurrerende transportbedrijven. Ik kende er tenslotte niets van. In het begin vonden ze dat waarschijnlijk vreemd, maar na een tijdje begonnen zij mij ook te bellen en werd het een wisselwerking. Fijn toch, als je zo kunt ondernemen?"

Vandaag gaat het uitstekend met Sprint Transport, waar ondertussen zo'n veertig mensen werken. De omzet bedraagt op dit moment 1,7 miljoen euro. "Mijn troef als ondernemer is volgens mij mijn inlevingsvermogen. Ik kan heel goed luisteren en ben erg empathisch, waardoor je makkelijker tot een inzicht komt als er een probleem is. Dat lijkt me typisch vrouwelijk. Je komt uiteindelijk als vrouw in een mannenbastion terecht, waar iedereen aanvankelijk denkt: 'Wat komt dat meisje hier doen?' Je moet je drie keer harder bewijzen naar mannelijke collega's toe. Maar gaandeweg verwerf je meer respect. Open communiceren lijkt mij de sleutel tot succes. Ik ben heel eerlijk naar mijn personeel toe en gooi al onze problemen meteen in de groep, om samen een oplossing te bedenken. Veel babbelen, daar zijn wij vrouwen goed in. (lacht)"

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.