Maandag 24/01/2022

Van schildknaap tot podiumridder

Jonas Van Thielen speelt De Leeuw van Vlaanderen/Een Tribute. Dat mag u erg letterlijk nemen. Helemaal in zijn eentje geeft hij gestalte aan elke rol, bijrol en figurantenrol uit de filmklassieker van Claus. 'Die prent was eigenlijk een Schellebelleproject avant la lettre: heel Vlaanderen speelde erin mee.' DOOR STIJN DIERCKX

Jonas Van Thielen (25) wilde als kind slechts één ding: ridder worden. Omdat die job later als hij groot was in onbruik bleek, moest de koene knaap op zoek naar alternatieven. Ondertussen staat hij bij het brede publiek bekend als de onweerstaanbaar knullige interviewer van Hollywoodsterren allerhande in De laatste show. Aan een gewone, teleurstellend vierkante tafel in een Leuvense herberg draaien we de rollen even om: een interview, weliswaar zonder tribute.

De ridder stapte van zijn stokpaard en is dan maar acteur geworden?

"Tja, maar ik heb tijdens mijn opleiding wél leren zwaardvechten! Als kind speelde ik bij een amateurgezelschap. Ik was niet uitzonderlijk goed, maar ik deed het wel bijzonder graag. Ik groeide op in Holsbeek, de keuze om toneelschool te gaan volgen aan het nabijgelegen Lemmensinstituut leek toen heel evident."

Meteen daarna trok je naar de London Academy of Music and Dramatic Art. Had je Hollywoodambities?

"Helemaal niet, ik voelde mij gewoon nog veel te groen na de opleiding aan het Lemmensinstituut. Bovendien hunkerde ik naar het klassieke theater van weleer, ik wilde de confrontatie met Shakespeare opzoeken. Net zoals de schilder eerst tussen de lijntjes leert kleuren om vervolgens loos te kunnen gaan in het abstracte, wilde ik de klassieke knepen van het vak leren. Ik had het gevoel dat ik die eerste stap had overgeslagen. Ik wilde de magie opnieuw voelen die ik als kind ervoer bij theater: de sfeer tussen de rode pluchen zetels, het gekraak van een houten bühne, de opspelende stofdeeltjes in de schijn van het witte licht. Mooi uitgewerkte decors..."

Met, als het even kan, het gekletter van houten zwaarden in potsierlijke choreografieën.

"Ja, absoluut! Hier zie je dat niet meer, maar in Engeland leeft het nog echt. Met bloed zweet en tranen behaalde ik daar de hoogste score in het zwaardvechten. Ik ben van nature geen atleet, maar je zit hier toch maar mooi tegenover de trotse bezitter van a golden degree in stage combat. Als ze mij ooit een regie toevertrouwen in de KVS, reken maar dat je twintig man zult zien strijden op een georkestreerd slagveld."

En toch baseer je je eerste voorstelling op een filmscript en niet op een klassieke toneeltekst.

"Ik ben ook altijd al een filmfreak geweest. Tijdens mijn stageperiode speelde ik tussen de repetities regelmatig filmfragmenten na, een gewoonte uit mijn kindertijd. Plots vroeg iemand: 'Waarom doe je daar niks mee voor je eindproef?' Ik grapte terug: 'De enige film die ik thuis heb liggen is De Leeuw van Vlaanderen van Claus.' Even later vond ik dat idee zo gek nog niet, dus ging ik aan de slag. Het originele script bleek onvindbaar, maar dat tegenslagje kon me niet weerhouden. Ik maakte eigenhandig, uren aan een stuk met de vinger op de play-pauzeknop, een transcriptie van heel de film."

Je vertelt in de voorstelling ook bijkomende roddels en leuke weetjes in de rand.

"Bij het uitschrijven viel me op hoeveel rollen en bijrollen en cameo's gesneuveld waren in de monteerkamer. Guy Van Sande had oorspronkelijk tekst, in de film zie je hem enkel nog zwijgzaam op een paard rijden. Bij troubadour Johan Verminnen ging het andersom, hij is uit beeld verdwenen, maar je hoort hem wel nog zingen. Op de duur zat ik enkel nog te staren naar wat er op de achtergrond gebeurt: heel Vlaanderen leek mee te spelen in die film. Zo herken je bijvoorbeeld een piepjonge Karel Deruwe, Tania Van der Sande, Marc Van Eeghem, zelfs John Massis zaliger had een schimmig rolletje."

Op TAZ zijn al je voorstellingen uitverkocht. Een stuk over de ontvoogdingsstrijd van het Vlaamse volk spreekt aan, vandaag meer dan ooit.

"Mijn voorstelling heeft geen bal te maken met de actuele politiek, als je dat bedoelt. Ik hou mij niet bezig met de Vlaamse zaak, maar dat wil niet zeggen dat ik weiger op te treden op 11-julivieringen. Er is niks verkeerd aan een beetje Vlaamse fierheid. Trouwens, ik acht het publiek verstandig genoeg om zelf te bepalen wat ze uit mijn voorstelling halen. Wat mij aantrekt is het underdoggevoel: je voelt in dit project de aandoenlijke ambitie van de Vlaamse cinema in de jaren '80. Vlaanderen maakte eindelijk een eigen grote kostuumfilm, met honderden figuranten en met het genie van Claus in de regisseursstoel. Conscience schreef destijds zijn boek om gelijkaardige redenen: hij was niet bezig met de historisch correcte weergave van feiten. Hij besefte dat de Vlaming in een identiteitscrisis zat, het volk had nood aan een verhaal om zich aan op te trekken."

De rol van underdog lijkt jou ook op het lijf geschreven.

"Ik heb dat standaard mee: ik ben klein van gestalte en ik heb nooit gedeugd in sport. Ik was wel een goeie student, maar dat beschouwde ik niet als een troef. Ik moest het dus van iets anders hebben. Ik vond het wel hoopgevend dat vele legendes, sagen en mythes net over mijn type mensen gaan. Kereltjes van wie je op het eerste gezicht niet zou verwachten dat ze tot heldendaden in staat zijn."

Die ontwapenende onnozelheid speel je heel handig uit bij je 'small tributes in your own special way' voor de Hollywoodvedetten.

"Ik speel natuurlijk een rolletje tegenover die sterren, maar ik ben me ook heel bewust van mijn naturelle, lichtjes meelijwekkende uitstraling. Ik vergroot dat aspect nog iets verder uit. Ik weet: als ik mijn baard afscheer, dan word ik vanzelf een jongetje van twaalf waar je moeilijk boos op kunt worden, dat is mijn defaultlook. Al biedt dat geen garanties op succes. Bij Michael Madsen (Mr Blonde in Reservoir Dogs, SD) vond ik het echt heel spannend. Na mijn tribute bleef het onbehaaglijk lang stil, tot hij uiteindelijk toch murmelde: 'That was pretty good, man'."

Het concept is even simpel als geni- aal: je speelt in je eentje een beroemde scène na voor de ogen van de originele acteur. Hoe wist je Woestijn- vis te overtuigen van je kwaliteiten?

"Dat concept komt eigenlijk van mijn zus. Zij is net zoals mijn vader en broer regisseur bij Man bijt hond. Ik zou het flauw vinden om te ontkennen dat de juiste connecties af en toe helpen. Dankzij mijn familie kreeg ik vakantiejobs bij Woestijnvis, de ene zomer schroefde ik de bureaus van Het eiland in elkaar en een andere keer speelde ik urenlang kandidaat voor Erik van Looys repetities van De slimste mens. Dat maakte dat iedereen mijn gezicht al kende, dat scheelt bij de sollicitatie voor het 'serieuze' werk."

Je hele familie werkt voor televisie?

"Ja, ook mijn moeder is freelance journaliste. Ik ben thuis de enige die aan de 'foute' kant van de camera is beland. Je zou een documentaire kunnen draaien over hoe wij als gezin naar televisie kijken. Wij blijven het raderwerk zien: terwijl andere kijkers misschien geroerd worden door de inhoud van een reportage, wordt er bij ons geconstateerd: 'Ah, jammer, ze hadden vroeger moeten knippen.' Ik heb op dat vlak vermoedelijk wel iets meegekregen met de genen."

Waar liggen je toekomstdromen, heb je ambities als regisseur?

"Als ik luidop mag dromen, dan zou ik liefst een vijftal kameraden uit Londen uitnodigen. Om samen een aantal Tsjechov- of Shakespeareklassiekers in elkaar te boksen en daarmee door het land trekken. Oerdegelijk repertoiretheater, dat zou ik graag doen herleven in onze contreien. Maar daar is geen haast bij, ik heb alle tijd van de wereld om eerst nog wat te spelen."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234