Donderdag 12/12/2019

straatblog

Van Russen is bekend dat zij als de beste kunnen drinken, hoe komt het dat deze verloren heeft?

Beeld Koen Broos

Maarten Inghels is dichter en schrijver. In oktober 2013 verscheen het reportageboek 'De eenzame uitvaart, 40 verhalen en gedichten bij vergeten levens' over zijn werkzaamheden als coördinator van 'De eenzame uitvaart' in Antwerpen. Hij werkt en woont in het Schipperskwartier.

De Rus stond gisterenochtend in het portiek van mijn buurman. Hij staarde glazig voor zich uit. Zijn grote koffer en rugzak waren even klammig als zijn jas, zijn broek, zijn gezicht - zo te zien had hij de nacht buiten doorgebracht.

Aangezien de zware spullen van de relatief kleine Rus de doorgang versperden, tikte de buurman hem voorzichtig op de schouder, probeerde hem wakker te schudden, deed teken dat er in het portiek geen plaats was voor tegelijkertijd mijn buurman en een Rus.

De Rus bleef glazig voor zich uitstaren en verroerde zich niet. Het was een relatief jonge man, zijn ogen waren vochtig, maar hij huilde niet.

Op dat moment leek de Rus nog het meest op een vis, of op een paard - dieren waarvan bekend zijn dat ze al zwemmend of rechtopstaand en met de ogen open slapen. Aangezien de Rus op een hardnekkige en stilzwijgende manier een onhandige plek in de openbare ruimte innam om slaap in te halen, haalde mijn buurman de politie erbij.

Vanachter het raam in mijn werkkamer zag ik twee politiemannen de Rus duidelijk maken dat hij elders zijn dutje moest gaan doen. Met gebarentaal stuurden ze de indringer weer op pad zodat mijn buurman opnieuw vlot binnen- en buiten kon lopen, iets wat hij enkele malen ostentatief liet zien.

De Rus mocht overal komen, hij bevond zich niet op een verboden plek, maar aan zijn aanwezigheid in dit land was wel een voorwaarde verbonden; hij moest doorlopen, zich verplaatsen, altijd in beweging blijven op zijn doortocht in deze stad.

Een uur later was de Rus opnieuw gestrand. Ditmaal voor de grote glazen schuifdeuren van de supermarkt vijftien meter verder. Ik stond er met een brik yoghurt onder de arm voor het rode licht te wachten, terwijl ik twee nieuwe politiemannen de Rus met zijn twee koffers zag onderzoeken.

'Hij heeft duidelijk serieus gezopen', zei de ene politieman geringschattend in zijn krakende walkietalkie. 'Hij weet niet meer of zijn neus vooraan op zijn hoofd staat of opzij.'

Van Russen is algemeen bekend dat zij als de beste kunnen drinken, hoe komt het dat deze verloren heeft?

Uit de papieren die de Rus met zich meedroeg werd afgeleid dat hij op doorreis was en alle nodige reisdocumenten bezat. Hotelboekingen, reisschema's, vluchtdetails.

Van de politie mocht hij in ons land toerist spelen, hij moest alleen in beweging blijven.

Ik wilde de twee nieuwe politiemannen vertellen dat de Rus misschien aan de slaapziekte leed waarbij je met de ogen open en rechtopstaand in slaap valt, maar ik hield mijn mond. Uit de walkietalkie kwam de mededeling dat er een tolk werd gezocht, Russisch. Dan sprong het licht op groen en liep ik door.

De rest van de dag liep ik op de Rus te tobben. Of hij nu in de wachtkamer van het politiebureau verder sliep, of erger nog; in de cel zijn ingebeelde roes moest uitzweten.

Bij valavond kwamen de Rus en ik voor een derde keer met elkaar in aanraking. De Rus stond als een lantaarnpaal voor mijn deur. En opnieuw staarde hij glazig voor zich uit. Misschien was hij in de war vanwege de kringetjes die hij liep.

Als een magneet werd hij blijkbaar keer op keer naar mijn straat gezogen. Had hij hier vannacht een meisje ontmoet? Het recept van zijn zelfgestookte wodka verloren? Waarom hadden de politiemannen hem niet meegenomen naar de Russische tolk? Zat hun shift erop?

Alleen zijn twee korte armen bewogen. Hij haalde zijn bril traag van zijn neus en wist dan niet meer hoe het verder moest. Zijn benen verroerden zich niet.

Ik ging naar binnen toen ik de derde politiecombi van die dag mijn straat zag indraaien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234