Donderdag 21/11/2019

Van populairste jongen van de klas tot eenzame wreker

APELDOORN

In het weekend is het zevende slachtoffer overleden van het drama in Apeldoorn. Een 46-jarige vrouw uit Moergestel bezweek aan haar verwondingen die ze opliep toen Karst T. met zijn auto op het publiek inreed. Dat meldt een woordvoerder van het landelijk parket van het Openbaar Ministerie.

“Ik vond Karst een zachte jongen, maar onder invloed van alcohol kon hij veranderen. Dan werd hij wilder. Als er een vechtpartijtje was, stond Karst vooraan. We liepen er als vriendengroep niet voor weg om te knokken. We waren geen schijterds. Hij was de gangmaker. Hij was er niet naar op zoek, maar hij was er ook zeker niet bang voor.”Een schoolvriend van Karst T. wil anoniem blijven, zoals vrijwel alle vrienden die hier aan het woord komen. Toch wil hij beschrijven wie Karst T. was. Omdat ook hij zoekt naar een verklaring voor wat er is gebeurd op donderdag 30 april in Apeldoorn.Op die dag rijdt de 38-jarige Karst T. in zijn Suzuki Swift met zo’n 100 kilometer per uur door de dranghekken richting koninklijke familie. In zijn vaart neemt hij een aantal toeschouwers mee. Zijn rit eindigt tegen de hekken van de Naald, een monument in Apeldoorn. Karst moet uit zijn Suzuki worden gezaagd en overlijdt later. In de media ontstaat het beeld van een eenzame jongen, maar uit gesprekken met vrienden en kennissen blijkt dat dat in de eerste helft van zijn leven helemaal niet het geval was.

Glorietijd

Karst wordt geboren op 6 maart 1971 en groeit op in Duiven, een dorp in Gelderland. Net als zijn broer en twee zussen gaat hij naar de Thuvineschool. “Op de lagere school was hij de populairste jongen van de klas”, zegt een vriendje uit die tijd. “Hij was goed in voetbal, in judo. Karst was heel vrolijk en haalde kattenkwaad uit. Meisjes adoreerden hem. Jongens wilden graag bij hem horen. Je moest min of meer vragen of je zijn vriendje mocht zijn.” Karst kwam uit een “supergezin”, zegt hij. “Op verjaardagen deden ze geweldige dingen. Ik herinner me dat zijn vader eens een schatkaart had gemaakt en dat we in het park gingen graven. Dat was een van de leukste verjaardagen uit mijn kindertijd.” Karsts vader, een bekende gemeenteambtenaar in Arnhem, was volgens hem een “sterke persoonlijkheid”.“Karst stond op de basisschool in het middelpunt”, bevestigt Stef Schaap, jarenlang hoofd van de Thuvineschool. Hij herinnert zich Karst en diens broer en zussen als open en sociale kinderen. “Niet superintelligent, maar ze konden goed leren.”“Karst beleefde zijn glorietijd op de basisschool”, aldus de vriend. “Hij was vrij klein. Toen hij jong was, was dat zijn charme, maar op de middelbare school werkte dat niet meer. Toen had hij moeite om een identiteit te creëren. Hij begon te roken, ook jointjes. Toen pasten we niet meer zo goed bij elkaar.”In 1983 komt Karst terecht op het Liemers College, een middelbare school in Zevenaar. Geschiedenisleraar Henk van der Ploeg is zijn mentor in de brugklas. “Het was echt een mannetje. Onopvallend, maar niet stil.” “Ik was redelijk goed met hem bevriend”, vertelt R., die met hem in de brugklas zat. “Hij was een aardige jongen, geliefd bij iedereen. Hij was wel een beetje apart. Soms maakte hij rare opmerkingen over dingen die hem niet aanstonden. Hij vond het leuk om een statement te maken.” Ook R. verliest Karst uit het oog wegens softdrugsgebruik. “Over school was hij een beetje nonchalant. Hij zei altijd: ‘ach, ik red het wel.’ Karst haalde de havo, vergelijkbaar met tso, met bijna allemaal zessen”, aldus Van der Ploeg. “Niets sprong er echt uit.” Op dat moment gaat hij vooral om met een zeer hechte vriendengroep van Eltingerhof. Ze drinken veel en sommigen blowen vaak. “We waren een heel normale, relaxte groep”, zegt een vriend. “We hebben nu allemaal een goede job. Er zaten geen buitenbeentjes bij. Karst was dat ook niet.”

Absoluut niet somber

Na de havo begint Karst aan de hotelschool in Apeldoorn. Na anderhalf jaar stopt hij ermee. Eenzaam was hij daar niet. “Nee, het was één feest. Karst was altijd vrolijk, absoluut niet somber. Hij ging iedere donderdagavond stappen met zijn klas.” Toch beginnen de vrienden van Eltingerhof op dat moment wat serieuzer te worden. “Sommigen hadden een baan en een huis, anderen gingen nog een paar jaar door met feesten”, aldus een vriend. Maar uiteindelijk vindt de hele groep een echte job. Iedereen, behalve Karst. “Hij bleef een beetje achter”, zegt een van zijn Eltingerhofvrienden. “Hij zei altijd dat hij dat burgerlijke niet zo zag zitten.” Verschillende vrienden zien dat Karst zich begint terug te trekken uit de groep. Uiteindelijk reageert hij nergens meer op. “We hebben de deur altijd open laten staan, maar hij kwam gewoon niet meer. Op den duur was hij niet meer bereikbaar. Hij had geen telefoonnummer. Althans, wij hadden het niet. Ik denk dat hij gewoon niet aanvaardde hoe wij waren. Hij nam echt afstand van dat burgerlijke.”

Zolderkamertje

Tussen 1992 en 2000 gaat Karst in militaire dienst, heeft hij een hele rist baantjes en verhuist hij talloze keren. Rond 1998 raakt hij ook in de schulden. Hij wordt zelfs een tijd dakloos en zwerft met een tentje rond. In een interview met persbureau ANP laten zijn ouders vallen dat hij twee jaar later toch weer overeind krabbelt met een baantje bij Texaco. Hij betaalt zijn schulden af en komt terecht op een zolderkamer in Apeldoorn. Hij woont er naast Margriet Jesse, in een klein kamertje van 2 bij 3 meter. “Er kon een bed en een tafeltje in”, zegt Jesse. “Dat was alles. We woonden er met dertien man en trokken veel met elkaar op. Er was weleens herrie, maar Karst deed daar nooit aan mee. Hij zei altijd vriendelijk ‘dag’ en ‘doei’, maar dat was alles. Bezoek kreeg hij nooit.”Soms kookte hij in de gemeenschappelijke keuken zijn potje, vertelt Jesse. “Maar als hij klaar was, ging hij dat op zijn kamer opeten. Verder ging hij naar zijn werk, kwam thuis, ging naar de supermarkt, kwam thuis en ’s avonds nam hij een blowtje en keek wat tv. Meer gebeurde er niet.” Volgens Jesse verhuisde Karst ongeveer een jaar later. “Ik heb hem sindsdien nooit meer gezien.”In 2004 wisselt hij van baan. “Hij wilde zelf weg”, zegt Erick Kompier, destijds eigenaar van het tankstation. “We vonden het erg jammer.” Volgens Kompier was hij erg accuraat. “Maar hij wilde weer eens wat anders. Iets rustigers. Niet altijd met die klanten.”Hij komt terecht bij Interlanden, een distributiebedrijf voor drukwerk waar hij vorkheftruckchauffeur wordt. “Hij kwam elke dag netjes op tijd”, zegt een voormalige machinevoerder van het bedrijf. “We maakten geintjes, namen elkaar in de zeik. We noemden hem weleens ‘de kabouter’. Hij deed daar ook aan mee, al trad hij nooit op de voorgrond.” Toch gaat het uiteindelijk mis. “Hij kwam plots niet meer opdagen. Ze hebben toen gebeld naar zijn ouders, maar hij was nergens te vinden.” Volgens zijn ouders vond Karst dat hij in de fabriek onrechtvaardig werd behandeld.Met de buren in zijn laatste appartement heeft hij zeer oppervlakkig contact. “Hij was heel erg op zichzelf”, vertelt een medebewoner. Volgens Jan Derksen, een andere buurman, reageerde Karst de laatste maanden stugger dan anders. “Hij zou verhuizen. Nieuwe bewoners die het parket wilden opmeten, stuurde hij geïrriteerd weg.” Karst had de huur per 1 mei opgezegd. Het is volstrekt onduidelijk waar hij naartoe zou gaan. Volgens zijn ouders had Karst dan wel geen vrienden, maar zijn broer en zussen bleef hij zien. De familie zou zich hebben neergelegd bij het leven dat Karst leidde. Ook zou hij de laatste jaren minder drugs hebben gebruikt. Uit bloedonderzoek bleek later dat hij niet onder invloed was, maar dat er wel sporen van cannabis in zijn bloed zaten. De laatste weken dachten zijn ouders dat hun zoon weer opgeknapt was. Tot dat ene telefoontje om 16 uur op Koninginnedag van de oudste zoon naar zijn vader: “Pa, het lijkt erop dat Karst degene is die de aanslag heeft gepleegd.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234