Maandag 08/03/2021

Van navels en tagine

Saai, thuisblijven? Kleurloos, een Belgische vakantie? Niet als je de juiste adresjes kent. Buitenlandredactrice en exotica-experte Catherine

Vuylsteke neemt u vier keer op sleeptouw naar de meest swingende, uitheemse plekjes en zorgt ervoor dat uw binnenlandse vakantie op een onbekend ritme verloopt. België, het onbekende buitenland. Deze week trekken we naar Berchem, voor een les buikdansen.

Ik vraag me af hoe Sheherazade het deed. Duizend en één nachten lang verhalen spuien, en ik haper al bij het derde. Verschoning, mensen zijn tot veel in staat als ze zich, zoals Sheherazade, eenmaal uitverteld tot een zekere dood veroordeeld weten. Bovendien is de ene setting de andere niet en weet God hoe moeilijk het is om deze natie ter grootte van een postzegel voor een exotische bestemming te verslijten.

Rondhangen met buitenlanders is evenmin een garantie op succes. Neem mijn Turkse vrienden. Ze eten wel op hun knieën aan een lage tafel waarover een soort van toile cirée komt die als collectieve voorschoot de etensresten uit ieders edele delen moet houden, maar het geserveerde valt moeilijk als uitheems te catalogiseren. Frieten eten we er altijd. Frieten mét, ja. Ma en de kinderen zijn het erover eens dat er niets lekkerders bestaat en naar vaders mening is bij mijn weten nooit geïnformeerd. Evenmin verschillen de kinderen van mening over wat er bij moet: fishsticks of frikadellen en fijngesnipperde sla met tomaten. Gerechten zijn het die eerder in een serie over niet-reizen en vroeger en thuis zouden thuishoren.

Dan liever duizend-en-één-nacht. Berchem ook, en Meira. Deze Vlaamse kan waar u en ik alleen sprookjes over vertellen. Muntstukken laten rollen op de plooien van haar buik? Net niet. Daar verbluffen Marokkaanse dikkerdjes een opgezweept mannenpubliek mee. Ze hebben net zoals Meira een meesterlijke spiercontrole, maar onderscheiden zich van haar met abdominale speklagen waarvan de aanblik alleen al cholesterolverhogend werkt.

Dansen dus, oriëntaals nog wel. Zoals in Lawrence of Arabia, maar dan echt. Of beter: zoals aan het hof van de Egyptische farao's, waar dit dansgenre tot volle ontplooiing kwam. Toegegeven, het waren niet meteen vrouwvriendelijke heerschappen, die piramidebouwers. Anders hadden ze toch nooit de kwelling der infibulatie bedacht? Of zou het ter compensatie zijn, dat die haast geheel dichtgenaaide meisjes wel mochten dansen?

La Danse du Ventre. Daar spraken de soldaten van Napoleon over toen ze de Egyptische schonen spieren zagen gebruiken waarvan ze wel zeker wisten dat hun eigen vrouwen thuis die niet eens hadden. Niet dat ze die Arabische dames om hun unicumwaarde mochten betasten. In Egypte, dat navelmekka, heet de Rakq Sharqi('dans uit het Oosten') een kunstvorm en kunnen de godinnen van het genre zelfs anno 2000 prat gaan op de aanbidding van de halve bevolking. Fortuinen tellen Egyptenaren neer voor vertoningen waar ze hun hele familie mee naar toe tronen en waar elkeen liedje na liedje meekweelt.

Let wel, zelfs adoratie kent zijn grenzen. Hoop maar niet dat vaders hun dochters feliciteren als ze van hun Raks Sharqi-plannen horen. Nette meisjes tonen hun lichamen niet in het openbaar, tenzij ze als publieke vrouwen gebrandmerkt willen worden. Nee toch, halen de feministen onder ons al de scalpel boven? Ach, en nu waren we net mentaal even helemaal op reis, zelfs tot voorbij onze eigen grenzen. Bovendien zijn er betere gronden voor moorddadigheid uit solidariteit jegens onze moslimzusters. Zou het niet nuttiger zijn het blauw bloed uit de oliestaten over de kling te jagen, waardoor de dames van Saoedi-Arabië en Koeweit een stembiljet en een rijbewijs zouden kunnen bemachtigen?

Er valt overigens wat voor te zeggen, voor het erotische aan vibrerende billen. Waarom worden buikdanseressen op trouwfeesten uitgenodigd? Omdat hun kunst een vruchtbaarheidssymbool is en hun wiegende heupen het huwelijk inzegenen en veel kinderen garanderen. Tenminste, zo legde Meira het me toch uit. Prompt ging een lichtje branden, begreep ik waarom de VN-bevolkingsconferentie uitgerekend in de Egyptische hoofdstad Caïro moest plaatsvinden. En meer nog, dat als we wat willen doen aan het populatievraagstuk - en met de zes miljardste burger al enige maanden onder ons gaat de tijd dringen - we bij de Rakq Sharqimoeten beginnen.

Ik zei dat er wat voor te zeggen was, en dat blijkt in Turkije ook. Daar zit dit technisch behoorlijk moeilijke genre zonder pardon in de cabaretsfeer. Dames dansend tussen restauranttafels en geile mannen. De heren plooien bankbiljetten die ze vervolgens laten verdwijnen in de met parels en munten bezette heupriem of de analoog versierde bustier.

Meira moet er niet aan denken. Het zijn precies die dingen waar ze met haar in oktober zijn deuren openende danscentrum Amar 14 niet in wil verzeilen. Daarom doet Meira ook zo weinig optredens. Of beter: dat is één van de redenen. Het heeft ook met de eigen Marokkaanse ex-partner te maken. Met sommige dingen kon hij best leven.

Met het feit bijvoorbeeld dat Meira altijd heeft gedanst, sinds ze zes was toch. Klassiek ballet eerst, dan jazzballet en Afrikaanse dans. Zelfs toen de openbaring zo'n twaalf jaar geleden in de vorm van een krantenknipsel over danseres Aziza Gizeh kwam, zag de echtgenoot er geen graten in. Meira schreef zich prompt voor een workshop in, vond de Rakq Sharqibijzonder prettig en vloeiend en zag er tevens een uitdrukking in van haar vrouwelijkheid.

Ze deed het overigens voortreffelijk, zo goed dat ze algauw lessen aan vriendinnen zou geven en tal van stages en workshops ging organiseren. Maar optreden? Andere mannen je gratie laten bewonderen? Mannelijk mededogen is schijnbaar immer aan de krappe kant. Wat zouden die lieden niet over hem gaan vertellen, kon hij zijn vrouw dan niet onder controle houden?

Uitstraling, spiercontrole, karakter. Ik heb er zowaar honger van gekregen. Een broodje houmous of gegrilde aubergines? Nee. Met Sheherazade eten, wil ik, in Ce soir on dîne à Marrakech. Arabische lantaars, klassieke niet-westerse muziek, oude tapijten, schitterend servies en zelf ingemaakte olijven. Om te beginnen. En te kiezen: couscous in wel tien variëteiten, evenveel soorten tagine, en brochettes met sla en tomaten.

Vegetariërs kunnen prompt beslissen: alleen de vistagine houdt konijnen, kippen of rund uit het bord. Het gebrek aan alternatieven is evenwel geen probleem. Heerlijk is deze schroeiend hete schotel. Met uiteraard koriander en een smaakmaker die aanstonds - op de nimmer teleurstellende zondagse Zuidmarkt - zal worden aangeschaft. Ingemaakte citroenen, precies. In kleine stukjes ergens halverwege aan de tagine toegevoegd staan ze garant voor een fijne, heel eigen smaak.

Catherine Vuylsteke

Meira, Amar 14, Grote Steenweg 63, Berchem.

Info zomerstages en cursussen: 03/239.15.17

Ce soir on dîne à Marrakech,

Brugmannlaan 408, Ukkel, tel: 02/347.76.01

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234