Zondag 11/04/2021

Van landloper tot hardrijder

Wanneer u dit verhaal gelezen zult hebben, zult u morgen met meer dan gewone aandacht de WK-prestatie van de Canadese tijdrijder Svein Tuft volgen. Beloofd!

Door Sven Spoormakers

Stuttgart l Iedere wielrenner heeft een verhaal. Soms is het cliché, soms tragisch en soms dolkomisch. Maar het verhaal van Svein Tuft is op zijn minst opzienbarend.

Vandaag is hij de beste in de America Tour, het regionale circuit van de ProTour op - uiteraard - het Amerikaanse continent. En morgen rijdt hij de WK-tijdrit voor zijn land, Canada. Niemand dicht hem enige winstkansen toe. Een toptienplaats is waarschijnlijk al te hoog gegrepen. Maar zijn levensverhaal rechtvaardigt de krantenkolommen die aan hem opgeofferd worden.

Svein Tuft, een Canadees met verre Noorse voorouders, dácht er niet aan om wielrenner te worden. Hij was, op zijn zachtst gezegd, een soort van hippie die maar niet volwassen wou worden en zich als een duivel verweerde tegen het wijwater van onze consumptiemaatschappij. Hij had zijn middelbare school afgewerkt en besloot dat hij nog een tijdje van het leven wou genieten. De Rocky Mountains, dáár wou hij naartoe. "Ik had geen geld en ik wou toch rondtrekken. Ik kon wandelen, maar fietsen ging sneller. En zo kon ik een groter gebied bestrijken. Dus rommelde ik een fiets bij elkaar, met een soort van trailer erachteraan, zette mijn hond erin en vertrok."

Dat was tien jaar geleden. Tuft reisde met de fiets zijn neus achterna. "Ik leefde twee jaar op straat. Ik reed naar Alaska en dan helemaal naar Mexico. En toen ik daar was, wou ik terug naar Alaska. Ik had niets en had geen geld op de bank. Soms werkte ik een beetje en toen ik genoeg geld had verdiend, vertrok ik weer."

Het was tijdens zo'n tijdelijke klus dat hij in de ban van het wielrennen geraakte. Thuis in Langley kreeg hij een baantje bij de plaatselijke fietshersteller. Tuft had namelijk behoorlijk wat handigheid voor fietsmechanica verworven tijdens de jaren onderweg. Op een dag kreeg hij een echte racefiets in zijn handen. "Geweldig ding! Behalve gewoon rondrijden hield ik er ook van om mezelf compleet leeg te fietsen op een berg. Het leek me zo gemakkelijk met zo'n lichte en snelle fiets."

Toen ook ontdekte Tuft dat hij een band met het wielrennen en de Europese sport had: zijn grootvader had op de Olympische Spelen van 1936 deelgenomen aan de 50 kilometer langlaufen en had ooit de Ringerike Grand Prix gewonnen. Die wielerwedstrijd in Noorwegen bestaat nog altijd.

Hij wou het wel eens proberen, dat wielrennen. "Ik wist niet wat ik deed. Ik reed en reed en reed. Ik dacht dat dat de enige manier was om wedstrijden te winnen. Maar altijd bleven er een paar over om me op het laatst voorbij te snellen. Ik leerde vlug bij: ik reed pas snel wanneer het echt moest. En toen volgde niemand me nog."

Omdat er in Canada weinig toekomst is voor een wielrenner met ambitie, vertrok Tuft naar Californië. Er was een wedstrijd in Fresno, maar Tuft had geen licentie. Hij loog dat hij ze was kwijtgeraakt op reis en mocht toch starten. "Ik werd vijfde, bij de beste renners van de Verenigde Staten, in een wedstrijd met aankomst op een col."

Tufts carrière begon pas echt toen hij met de Canadese selectie mocht deelnemen aan de Tour de l'Avenir in Frankrijk. Hij kende weinig succes, maar mocht begin 2001 wel als prof aan de slag bij Mercury, de ploeg toen van Peter Van Petegem en Floyd Landis.

Het Amerikaanse circuit is de nu dertigjarige Tuft niet ontgroeid. Maar wat hij met zijn leven heeft gedaan, stemt hem zeer tevreden. Hoewel: "Ik voelde me het meest vrij en tevreden toen ik helemaal niks had. Dat leven onderweg trekt me nog steeds aan. Het was een leven zonder één spoortje stress."

In mijn eerste koersen wist ik niet wat ik deed. Ik reed en reed en reed. Ik dacht dat dat de manier was om te winnen. Maar altijd bleven er een paar over om me aan de finish voorbij te snellen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234