Zaterdag 28/01/2023

Van kwaad tot erger

Virtuele moord, spionage & zwoele romantiek

Paul Eddy

Flint

Vertaald door Sophie Brinkman

Luiting-Sijthoff, Amsterdam, 348 pagina's, 836 frank.

A.J. Holt

De e-killer

Vertaald door Theo Horsten

Van Holkema & Warendorf - Unieboek, Houten, 304 pagina's, 550 frank.

Nora Roberts

Thuishaven

Vertaald door Mariëlla Snel

Meulenhoff-M, Amsterdam, 417 pagina's, 640 frank.

In 1995 debuteerde de Amerikaanse A.J. Holt met De Internetkiller ('Watch Me'), een sterke thriller met Jay Fletcher in de hoofdrol. FBI-agente Fletcher komt dankzij haar fenomenale computerkennis een clubje seriemoordenaars op het spoor, die via het internet geheimpjes uitwisselen. Waarna ze, hoe zou u zelf zijn, het recht in eigen handen neemt en vier seriemoordenaars een kopje kleiner maakt. Nadat ze bijna een onschuldige heeft gedood, geeft Fletcher zich aan, maar omdat ze intussen een soort volksheldin is geworden, ziet het FBI een en ander door de vingers en kan ze met een andere identiteit een nieuw leven beginnen.

De e-killer ('Catch Me'), Holts jongste boek, voert Jay Fletcher opnieuw ten tonele, in een variant op het eerste verhaal. Een veroordeelde seriemoordenaar, bijgenaamd 'Billy Bones' ontsnapt uit zijn psychiatrische inrichting. Hij daagt het FBI uit: Fletcher moet worden opgetrommeld om te proberen hem te vangen. Als het FBI het spelletje niet meespeelt, zal Billy Bones een bloedbad aanrichten. Het FBI geeft toe, Fletcher mag weer meedoen en Billy richt voorspelbaar genoeg een bloedbad aan.

Wat A.J. Holts tweede thriller aan originaliteit mist - hij lijkt nogal erg op nummer één - maakt hij goed met tempo en beschrijvend realisme. Billy Bones speelt een spelletje van kat en muis met Fletcher en haar handlanger Jack Dane, een US Marshall die haar in het oog moet houden (handig, want nu heeft Fletcher iemand om de computerslimmigheidjes aan uit te leggen, zodat u en ik er ook iets van snappen). De jacht, kriskras door de Verenigde Staten, verloopt in een aantal episodes, elk met hun moord, waarbij Billy plagerig een spoor voor de speurders achterlaat. De e-killer lijkt op een kruising van Silence of the Lambs (waar meer dan eens openlijk naar wordt verwezen) en de film Seven. Billy Bones is een typisch voorbeeld van de fictieve seriemoordenaar. In tegenstelling met de echte monsters, die hun gruwelijkheid danken aan hun banaliteit - meneer Dutroux had tenslotte uw buurman kunnen zijn - is Billy een uitzonderlijk man, een erudiet kunstkenner, een fijnproever, een levensgenieter en een psychopaat (waar hebben we dat nog gehoord?), begiftigd met een IQ van 165. Hij ontsnapt moeiteloos uit een zwaar bewaakte kliniek en kraakt binnen de dertig seconden elk computersysteem. Het motief voor zijn gruwelijke misdaden wordt niet echt overtuigend verklaard, maar dat is eigen aan de clichés van dit subgenre: de moordenaars zijn superintelligent maar ook gestoord, zodat ze de regels van de logica niet hoeven te volgen, terwijl de speurders het vooral moeten hebben van hun intuïtie en een telepathische band met hun prooi. Wie dergelijke onwaarschijnlijkheden door de vingers wil zien, wordt in De e-killer beloond met een flinke portie spanning en een macho heldin.

Paul Eddy heeft zijn sporen verdiend als journalist van The Sunday Times. Na meer dan twintig jaar reportages over onder meer de misdaadwereld, waagt hij zich met Flint aan zijn eerste thriller. En die mag er wezen. De hoofdpersoon is alweer een vrouw met ballen aan haar lijf: Grace Flint, "de beste undercover-agente van Scotland Yard". Flint infiltreert moeiteloos in de onderwereld, maar tijdens een poging om supergangster Frank Harling in de val te lokken, gaat het fout en wordt haar gezicht in de prak geslagen. Plastische chirurgen herstellen haar 'ijskoude schoonheid', maar Grace is niet meer de oude - het incident heeft haar én haar huwelijk én haar zelfvertrouwen gekost. Pas wanneer ze de kans krijgt om opnieuw jacht te maken op Frank Harling, kan ze het gevecht met haar demonen aangaan, om het zo maar eens te zeggen. Ze belandt prompt in een internationaal complot dat haar snel boven het hoofd groeit. Haar leven is in gevaar en ze moet onderduiken.

MI5, MI6, CIA, FBI, ATF, DEA, NAVO, zowat alle letterwoorden spelen mee in een complexe intrige rond witwasoperaties. De actie verhuist in sneltreinvaart van Londen naar de V.S., de Antillen, Parijs, Amsterdam en Cyprus. Iedereen liegt, bedriegt en pleegt verraad alsof het geen geld kost, en Paul Eddy maakt het nog wat ingewikkelder door zijn verhaal chronologisch te verknippen en het uit twee perspectieven te vertellen: dat van Grace Flint en dat van Harry Cohen, een Engelse advocaat die, nadat hij wegens een teveel aan integriteit door MI5 als juridisch adviseur aan de kant is geschoven, wordt ingeschakeld om Flint op te sporen.

Flint is een veelbelovende heldin, Paul Eddy een meer dan veelbelovend auteur. Hij is goed gedocumenteerd, schrijft goede dialogen en actiescènes, en geeft zijn personages voldoende psychologische achtergrond. Een Brit die over de geheime diensten schrijft - een nieuwe John Le Carré? Niet helemaal. Eddy houdt het een ietsje te oppervlakkig, en zijn boek mist de tragiek en de menselijkheid die Le Carré nog altijd op eenzame hoogten plaatsen. De vergelijking is trouwens overbodig: Paul Eddy bewijst met Flint dat hij thrillers van topniveau kan schrijven. Wat wil een mens nog meer?

"Zijn ogen bleven klein terwijl hij naar haar toe liep, alsof hij haar voor het eerst zag en alle details in zich wilde opnemen. Toen ze oog in oog stonden, legde hij een hand onder haar kin en spreidde zijn vingers langzaam over haar wangen. 'Ik heb je gemist.' Hij zei het met iets van verbazing in zijn stem, alsof hij net een ingewikkeld raadsel had opgelost. 'Meer dan ik van plan was of dan ik had verwacht. Meer dan ik wilde.'"

Miranda, de roodharige heldin van Thuishaven, is een mooie, jonge, rijke, succesvolle kunsthistorica, gespecialiseerd in de expertise van werken uit de Renaissance. Maar ze is niet gelukkig. Miranda is namelijk eenzaam. Dat verandert als Ryan in haar leven verschijnt, een rijke, knappe, charmante gentleman-inbreker, gespecialiseerd in kunstdiefstallen. Wanneer Miranda Ryan ziet, is ze ogenblikkelijk verliefd, maar dat zal ze de eerste paar honderd pagina's weigeren te bekennen. Ze is zo koppig! Zullen zij en Ryan elkaar uiteindelijk dan toch vinden? Zal de aarde beven wanneer ze de liefde bedrijven? Zal Miranda in opstand komen tegen haar kille, dominante moeder? Zullen we een happy ending krijgen, tijdens een magische nacht ("De maan kwam - wild en vol - boven de zee op, rees tussen de sterren door en hulde het zeegezicht waarvan ze zoveel hield in een mystieke, intieme gloed. Het water zong zijn rauwe lied met een arrogantie die een intens verlangen bij haar opriep.") Is de zee zout?

Nora Roberts is een Amerikaanse 'romance queen'. Razend populair. Meer dan honderd boeken op haar naam. Schitterende damesromans met alles erop en eraan, van temperamentvolle heldinnen en arrogante helden tot grootse landschappen en zwoele seksscènes. Een aanrader voor wie van het genre houdt. Maar ondanks zijn flinterdunne en vrij transparante misdaadplot, stelt Thuishaven als thriller erg weinig voor. Het grootste mysterie aan dit boek is de vraag waarom het in het voor het overige uitstekende misdaadfonds van Meulenhoff is verschenen. En het spannendste is de vraag of Miranda het einde zal halen, want ze heeft doorlopend alarmerende hartproblemen. "Haar hart sloeg snel een keer tegen haar ribbenkast", "haar hart maakte twee keer een sprongetje", "haar hart trilde, vol verwachting van iets buitengewoons", "hij voelde haar hart onregelmatig tegen zijn rug kloppen", "haar hart sloeg paniekerig op hol", "haar hart sloeg tegen haar ribbenkast als een onbeleefde en ongeduldige gast die op een gesloten deur staat te bonzen", "haar hart struikelde en viel." Als dat maar goed afloopt!

Bart Holsters

Paul Eddy bewijst met Flint dat hij thrillers van topniveau kan schrijven

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234