Maandag 06/04/2020

Van eigengereide solist tot teamspeler

Met twee goals eiste Arjen Robben een hoofdrol op in zijn laatste interland. Onder daverend applaus verliet hij het veld. Robben bleek eens te meer de roos in de woestijn.

Een van de tien beste voetballers die Nederland ooit voortbracht, trok dinsdagavond voor het laatst een oranje KNVB-shirt aan, in serieus verband althans. Het werd een memorabel afscheid tegen Zweden voor Arjen Robben. Nee, niet het sprookje van de zeven doelpunten om Oranje te behoeden voor uitschakeling. Maar wel met twee snelle doelpunten van de flankaanvaller - een foeilelijke Panenka-penalty en een daverend schot met dat geweldig ontwikkelde linkerbeen. En als vertrouwd een spervuur aan acties, aan dribbels, vooral de Robben-special: naar binnen rennen en met links vuren.

Ja, zelfs de traditionele blessurebehandeling ontbrak niet. Gelukkig kon Robben verder, want eens te meer bleek hij de roos in de woestijn.

De traan vooraf was nieuw, maar begrijpelijk. Zij ontglipte Robben aan het eind van het volkslied. Zoveel hoogte- en dieptepunten, zo vaak voer voor euforie, soms ook voor discussie en irritatie.

Alles klopte, voor zover er natuurlijk nog iets kon kloppen op een avond dat Oranje officieel werd uitgeschakeld voor het WK. Op die manier was de cirkel op een beetje morbide manier rond voor Robben, die debuteerde op 30 april 2003 tijdens een vriendschappelijk duel met Portugal (1-1). Het was een revanchewedstrijd, Portugal had Nederland dwarsgezeten tijdens de kwalificatiecyclus voor het WK 2002. Ook toen was Dick Advocaat de bondscoach.

Met dat evidente verschil dat de toenmalige kern van Oranje nog in de Europese top speelde en de bank was bevolkt met toptalent. Naast Robben zaten Wesley Sneijder, Rafael van der Vaart en Dirk Kuijt te popelen om in te vallen. Later liet Robin van Persie zich gelden.

Maar Robben zou het meeste winnen van dit vijftal. In de drie beste competities (Engeland, Spanje, Duitsland) kampioen, een beslissend doelpunt in de Champions League-finale, hoofdrollen op een zilveren en een bronzen WK, domweg de meeste memorabele acties, degene die ook het langste standhield. En bij zijn club Bayern München is de 33-jarige trouwens nog niet klaar.

Omstreden wissel

Robben kwam er in het voorjaar van 2003 in voor Marc Overmars, de speler die hij op zijn eerste eindtoernooi, het EK 2004 in Portugal, al zou overvleugelen. In een van de beste verliespartijen van Oranje ooit tegen Tsjechië (2-3) werd de tiener het ongewilde middelpunt van de meest omstreden wissel ooit toen hij plaats moest maken voor Bosvelt, leidend tot een nationale rel en een trauma voor Advocaat.

Oranje huppelde daarna tien jaar lang vaak fluitend door de kwalificatiecycli en meestal ook door de poulefases van de eindtoernooien, culminerend in podiumplaatsen op de WK's van 2010 en 2014.

Robben was er lang niet altijd bij door blessures. Kwetsuren die altijd ongelegen kwamen en soms tot kamikazeachtige revalidaties leidden. Had hij alles gespeeld dan was hij tot het dubbele van de 96 interlands die er nu achter zijn naam staan, gekomen. Fysiek malheur belette hem evenzeer op de voorbije kwalificatiereeks zijn stempel te drukken. Ook topfit lukte dat niet altijd trouwens. Zijn lijf mag mirakelse trekjes hebben, het is feitelijk bijna voetbalbejaard.

De klasse om hem heen ontbrak daarbij nadrukkelijk. Robben miste Sneijder, Van Persie, Van der Vaart en Kuijt, mannen die hem ondersteunden, voedden en steeds beter begrepen. Sneijder kon hem als geen ander lanceren. Het leidde bijna tot de wereldtitel in 2010, maar Robben stuitte op de inmiddels wereldberoemde teen van de Spaanse doelman Casillas.

Voorbeeldrol

Vier jaar later namen ze eendrachtig wraak op de wereldkampioen op het WK in Brazilië. Sneijder met de pass gevolgd door een superieure actie van Robben vol snelheid, dribbeltechniek en doelpuntengeilheid - want, hemel, wat stond Van Persie vrij - resulterend in de 5-1.

Kuijt was vanaf het begin zijn slapie bij Oranje, de man die op het veld veel vuil werk voor hem opknapte. Tegenpolen zijn ze op het eerste gezicht. Kuijt was de populaire teamspeler, Robben de eigenzinnige solist. Kuijt adviseerde de vaak verongelijkt ogende Robben iets te doen aan zijn imago. Geef eens een persoonlijk interview, klap eens na een wedstrijd, lach eens wat vaker.

Het duurde best lang voordat Robben echt ging denken aan de rest van het team, aan zijn voorbeeldrol. Hij moest op zeker moment wel, toen duidelijk werd dat hij de enige was van zijn eliteklas die op topniveau bleef. Maar toen gaf hij zich ook vol overgave met peptalks in de kleedkamer, haarscherpe analyses in de mixed zone en uitgebreide bedankrondes voor het publiek, soms zelfs in zijn eentje.

In de media struikelde je de voorbije dagen over de eerbetonen, het applaus na elke actie van Robben dinsdagavond was oorverdovend. Het klonk trouwens steeds minder vaak naarmate de wedstrijd vorderde. Robben struikelde letterlijk naar het einde. 'Arjen, bedankt', zong het publiek. Robben verbeet nog een keer de pijn en eindigde met een dribbel. Ja, alles klopte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234