Woensdag 29/01/2020

Van blaffende honden en bijtende maatschappijkritiek

interview

bong joon-ho, scenarist-regisseur van 'barking dogs never bite' HHHII

De filmindustrie van Zuid-Korea beleefde in 1999 een wonderjaar. Kroon op het werk was de kaskraker Shiri, die Amerikaanse concurrenten als The Mummy en The Matrix ver achter zich liet. Sindsdien is het land vaak prominent vertegenwoordigd op internationale festivals, met aangename verrassingen zoals deze Barking Dogs never bite.

Brussel

Van onze medewerker

Ludo Wijnen

De film is een absurde fabel die zich afspeelt tegen de achtergrond van een maatschappij in volle verandering. Hoofdpersonage Yoon-Ju ziet een promotie tot professor aan zijn neus voorbijgaan en loopt van frustratie tegen de muren op van zijn benauwende appartement. Tot overmaat van ramp worden zijn zenuwen nog meer op de proef gesteld door het geblaf van een irritante keffer. Hij neemt zich voor het schoothondje voorgoed uit te schakelen, een opdracht die voor heel wat misverstanden en komische toestanden zorgt. Ondertussen toont Joon-Ho de corruptie en vervreemding in de grootstad, die een somber decor vormt voor deze ongewone mengeling van stijlen.

Joon-Ho: "Het was mijn bedoeling uit te gaan van dagelijkse situaties en vandaar uit steeds meer van de werkelijkheid af te wijken. Zo krijgen enkele personages tegengestelde karakters, die op een karikatuur lijken. In het begin is de film erg sober en wordt alles realistisch in beeld gebracht. Naarmate de frustratie van Yoon-Ju zich zich verder een uitweg zoekt, worden geleidelijk aan de remmen losgegooid. Op een bepaald ogenblik wordt de actie zelfs pure slapstick (als Yoon-Ju voor de zoveelste keer een hondje ontvoert en ermee in volle vlucht achter de berm duikt, bijvoorbeeld, LW). Ook bij het regisseren van de acteurs moest ik rekening houden met verschillende stijlen. Sommigen waren afkomstig uit het theater, anderen hadden veel filmervaring, het meisje dat ontslagen wordt bijvoorbeeld, acteerde pas voor de eerste keer."

De grenzen zijn niet altijd duidelijk. Wanneer Yoon-Ju een hondje van het flatgebouw werpt, weten heel wat kijkers niet of ze nu moeten lachen dan wel gechoqueerd zijn.

"Ik word zeer vaak over die scène aangesproken maar meestal wil men dan weten of er een dier gekwetst werd tijdens de opnamen. Het heeft er ook mee te maken dat Zuid-Korea geen al te beste reputatie heeft als het op honden aankomt. In mijn land worden honden nog altijd opgegeten, een traditie die door het nevenpersonage van de conciërge in stand wordt gehouden. Ikzelf heb dat evenwel nooit gedaan en zou nooit een dier pijn doen. We hebben ons zelfs aan zeer strikte regels gehouden en er was voortdurend een dierenarts aanwezig op de set. Het hondje dat er voor dood bij ligt, mocht niet langer dan dertig seconden en niet meer dan één keer verdoofd worden. We hadden dus verscheidene hondjes, stunthonden zeg maar, nodig om die ogenschijnlijk eenvoudige scène te filmen.

"Uiteraard werd het beestje niet van een flatgebouw geworpen. De acteur stond op een weide en gooide het hondje gewoon in het gras. Nadien hebben we die actie met behulp van computers overgeplaatst op het flatgebouw. Juist omdat het zo'n korte scène is, woog de kost van die computeranimatie niet erg op het bescheiden budget."

Was het makkelijk om de film gefinancierd te krijgen?

"Eigenlijk wel, want ik had al een goede relatie met de producenten die het geld haalden bij een bedrijf dat enkele grote kaskrakers heeft geproduceerd. Van deze film werd niet verwacht dat hij veel geld zou opbrengen. De industrie heeft de laatste jaren een schaalvergroting gekend die mogelijkheden geeft aan nieuw talent. Ze hebben mij ook de volledige vrijheid gegeven, ik heb geen toegevingen moeten doen. Alles wat ik op voorhand in mijn hoofd had, heb ik kunnen realiseren. Meer nog, de duurste scène heb ik geschreven terwijl we al aan het opnemen waren. Daarin droomt het meisje dat ze door honderden mensen wordt toegejuicht als ze de hondendoder vangt. Dat kon omdat de rest van het scenario al op voorhand goed gepland was en er geen dure locaties nodig waren."

De film geeft onverholen kritiek op de stad. Bent u afkomstig van het platteland?

"Ik ben inderdaad pas rond mijn tiende in de stad gaan wonen. Een van mijn eerste herinneringen daar ligt overigens ten grondslag aan de film. Op een dag vond ik een dode hond op het dak van het flatgebouw en ik vroeg me af wat er gebeurd was. Mijn fantasie sloeg op hol en heel wat elementen van het verhaal dat ik toen verzon, vonden nu hun weg naar dit scenario.

"Het beeld dat ik van de stad schets, is een plaats waar veel mensen dicht op elkaar wonen maar elkaar helemaal niet kennen. Naast die vervreemding komt er nog heel wat maatschappijkritiek aan bod, die opgehangen wordt aan de manier waarop de mensen met elkaar en met de honden omgaan. Zo is Yoon-Ju bereid smeergeld te betalen om professor te worden en verliest hij zichzelf om een hogere functie te bereiken. Het meisje dat ontslagen wordt omdat ze op zoek gaat naar de verdwenen honden blijft echter zichzelf trouw."

Yoon-Ju zal uiteindelijk les geven in menselijk gedrag. Is dat de manier waarop u films maakt?

"Ik heb sociologie gestudeerd, dus die stelling ligt misschien niet ver naast de waarheid. Maar zijn specialisme is eerst en vooral een grapje dat binnen de context van de film begrepen moet worden."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234